This makes me happy too (2) feeling blue

On 8 February 2017 by Carolien Geurtsen

Het voelt net als een beetje thuiskomen hoe ik hier nu zit te schrijven om 9 uur ‘s ochtends. Met de hond gewandeld, koffie en grapefruit genuttigd, tv aan op de achtergrond, benen omhoog en mijmeren. Ik zou er echt weer aan kunnen en ook willen wennen. Natuurlijk poppen er gelijk flink wat maren en butten op: Ik schrijf het liefst in de ochtend en een paar ochtenden per week doe ik vrijwilligerswerk wat om 9 uur begint en daarvoor moet de hond nog uit. Ik realiseer me dat ik die van tafel kan vegen, ik ben nog steeds meestal rond 4 of 5 uur wakker en mag dan graag in bed bijlezen wat de wereld roept, maar zoals ik me nu voel zou ik dat wel om willen en kunnen buigen naar eerder op de bank om te schrijven. dat er nog zoveel achterstallig werk in huis roept om gedaan te worden is de volgende, nou ik kan zeggen dat zowel het schrijven als fotograferen en met mijn foto’s bezig zijn eerder de energie geeft om dat aan te kunnen pakken dan wanneer ik dat niet doe. Misschien nog eentje is de angst dat ik het niet vol zou kunnen houden om op een manier te schrijven waar ik me tevreden mee voel, dat het de dagboekstand overstijgt is een soort vaag criterium wat ik daarvoor heb, op zich best een lage drempel eigenlijk, er hoeft maar één iemand de post te lezen en dan is dat al het geval 😉 tegelijkertijd denk ik aan mijn oude motto: Ik schrijf om me niet te vergeten en die geldt nog steeds. Mijn geheugen is behoorlijk slecht en dan kan ik echt blij verrast worden als ik iets van tijden terug lees.

Blijkbaar zit in ondertussen toch net boven mijn eigen Ground Zero met mijn energie, het energie niveau wat ik ooit eens gedefinieert heb als ijkpunt voor erop of eronder. er onder dan zit ik op overleven en heb ik feitelijk geen energie nog inzicht om mezelf te helpen ondersteunen om energie te genereren waar ik baat bij heb. Gelijk erboven is minimale energie beschikbaar om bewust onbekwaam al af en toe beter voor mezelf te zorgen, mezelf te beschermen door grenzen aan te geven etc maar ben ik nog steeds een behoorlijke binnenvetter waarbij het allesbehalve aantrekkelijk is om naar buiten te treden op wat voor manier ook. Ik zit nu in de fase net daarboven, dat ik net genoeg slaap en uitgerust en ontspannen ben om in light versie te kunnen genieten van de wat leukere dingen in het leven en te ervaren dat ik me eraan kan laven om me op te laden. Dan begint het ook gemakkelijker te worden om erover te reflecteren met letters in relatieve coherentie van een blogpost in plaats van ‘alleen maar’ in Whatsapp gesprekken met vriendinnen of cousines. Alleen maar staat tussen haakjes omdat die gesprekken maandenlang zo niet de laatste twee jaar mijn anker punt zijn geweest in tijden dat mijn geestelijk en emotioneel welzijn aan een gouden draadje hing. Uitgeput door het mantelzorgen. Of liever gezegd door wat een impact dat op mij had.

Ik merk dat ik mijn rode draadje van vandaag aan het kwijtraken ben, en dan is het nu tijd voor de finale van het boodschappenspel zegt mevrouw op tv ;-0

Ik moet altijd glimlachen om synchroniciteit

wat me echt nog weerhoud om weer serieus te gaan bloggen is hoe mijn (deze WordPress0) website waggelt, lange tijd niet meer bijgewerkt is en de vormgeving me tegenstaat, en ik niet weet of ik de energie en de kennis heb om dat structureel genoeg aan te pakken. Alsmede de slow old laptop waar ik op werk en die me regelmatig ernstig frustreerd. Maar ik geloof dat ik hierbij vooral aan mezelf al te kennen heb gegeven dat ik het wél wil proberen en er eigenlijk al mee begonnen ben. Maar eng vind ik het wel om dat hardop te schrijven.
Ik weet in ieder geval één iemand die in het verleden al heeft gezegd dat ze me wil laten zien hoe ik al die tonnen aan drafts kan deleten die de site zo zwaar maken. Blijft de uitdaging dat ik het liefst met foto’s in mijn blog werk en laptop daar ook echt niet bijster aardig voor me is.

Jeez, pas 715 woorden, dat valt me mee – en ja, blijkbaar ben ik toe aan nieuwe kleine doelen stellen in mijn leven. Elja schrijft over het Einde is het Doel – heel boeiende reflectie naar aanleiding van het afgelopen weekend met Thatcher. Voorlopig is mijn eerste kleine doel die speurtocht openen naar what makes me happy in mijn eigen foto’s en in mijn eigen bezigheden zoals dagelijks schrijven.
Ik zoek naar een vorm voor de foto’s omdat mijn aandacht getrokken wordt naar mijn istanbul foto’s maar ik ook met mijn proces in het nu bezig wil zijn. Eerst maar eens uitproberen dus wat werkt voor mij. Mogelijk zet ik beovenaan wat foto’s. nu ik dit schrijf is het nog helemaal kaal. Op zoek. En, ja, keileuk als je reageert, bemoediging welkom zal ik maar zeggen 😉

featured pic is vorig jaar april in Turkije, Hotel Esbelli, Cappadocie en die daaronder van afgelopen weekend workshop met Thatcher – dame die wegduikt – omdat ze niet gefottografeerd wilde worden. Gek genoeg maakt deze foto me dus ook blij. denkelijk neem ik je mee op mijn speurttocht, toen en nu en daar en hier.

Voor wie dat nog niet wist, ik heb er 10 jaar gewoond (in Turkije) en heb bij tijden gruwelijke heimwee en gruw zonder ophouden van de politieke ontwikkelingen aldaar.

Fijn dat ik geschreven heb. Blij met deze twee foto’s en hond aan mijn voeten. Nu op pad naar pappa’s huis. Ze komen het hoge bed ophalen waar hij nooit meer in geslapen heeft. Ik zal er een foto van maken. *verwerking en rouw



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • May 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: