Dag van de mantelzorg, zelfzorg, en muziek

On 9 November 2014 by Carolien Geurtsen

Dag van de Mantelzorg

mantelzorg, zelfzorg, mantlenmetliefdeGelukkig meer dan genoeg uren geslapen vannacht. Weliswaar bijelkaar gesprokkeld maar dat interesseert me geen biet. Slaap is slaap.

Terwijl een programma, ik geloof MAX, opstaat, met zojuist Herman van Veen en nu met een aantal voormalige dienstmeisjes, staat tegelijkertijd onderstaande muziek op. You gotta believe in love, zingt Jon Batiste heel mooi, terwijl ik met een half oog over mijn beeldscherm heen naar die voormalige dienstmeisjes en nu dames op leeftijd kijk die met stralende gezichten vertellen hoe pittig dat ook vroeger was.
Ik schreef eerst oude besjes maar toen keek ik nog een keer goed en zag dat dat absoluut niet passend zou zijn, over al die kranige, vrolijke vrouwen.

Ik werk mee aan een zeer uitgebreid en drie wekend durend online onderzoek waarin mantelzorgers uit heel Nederland zowel allerlei gestelde vragen beantwoorden als zelf issues ter sprake brengen waar ze in de praktijk tegenaan lopen. En zonder in te gaan op wat er precies langskomt, wil ik wel mijn respect uiten over wat voor karweien er dagelijks verzet worden, op allerlei manieren voor allerlei al of niet voorheen vreemden, zij het buren zij het dichtbij of ver weg wonende familieleden, of natuurlijk ook samenwonende partners. Gigantisch hoe groot de bereidheid van mensen is om in allerlei gradaties (naaste) liefde in daden om te zetten. En om vanaf hand en spandiensten tot aan 24/7 soms zichzelf helemaal in te leveren. Met even vaak schrijnende observaties zoals die nu ook langzamerhand in de publiciteit komen deze weken.

En ja, absoluut ook goede geluiden over instanties en vooral de mensen daarbinnen hoor. In verband met privacy kan ik alleen maar eigen stukjes weergeven en zo schreef ik vanmorgen een reactie na een opmerking dat iemand totaal buitengesloten wordt door het zorgkantoor.
Wat lijkt m dat een ramp trouwens:

Ik reageer even op het bericht van L. Ik heb geen ervaring met zorgkantoren (heb via huisarts zelf Altrecht, thuiszorg, geriatrisch arts en o.a. dagbesteding ingeregeld), maar word zelf bij voortduring serieus genomen en als volwaardig tussenpersoon benaderd en op de hoogte gehouden. Is dat dan per gemeente of soort ziekte verschillend? Ik heb geen idee. Ik krijg ook post die vervolgafspraken betreft  – wordt dubbel verstuurd dus, en wordt gecontacteerd door de WMO ambtenaar voor vervolgstappen oa ref thuiszorg na 1 januari. Ook de Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige en de Geriatrisch arts zien mij net als de thuiszorg als officieel aanspreekpunt en contactpersoon, Niet alleen voor de familie maar ook als vertegenwoordiger van de familie bij uitstippelen van de nodige indicaties en/of volgende stappen.

Wat me al vanaf dag één, we zijn nu bijna toe aan de derde week, vooral opvalt, is hoe hoog het iedereen zit wat ze persoonlijk meemaken en hoezeer het soms vaak lijkt op te luchten om erover te schrijven op wat inmiddels tot een soort mini-forum is uitgegroeid, inclusief tips and tricks en harten onder de riem waar nodig.
Tegelijk wordt me pijnlijk duidelijk hoe vaak mantelzorgers kleine eilandjes zijn van hardwerkende mensen die de zorg erbij nemen naast hun gezin en al of niet betaalde baan, met vaak nauwelijks tijd of energie over om zich fatsoenlijk te kunnen informeren over wat er allemaal mogelijk is, wat er veranderen gaat in de zorg of wat belangrijk zou zijn om te moeten weten voor het stadium waar het zieke familielid of de buur of partner met beperking nu in zit, of vermoedelijk snel zal komen. Zeau wat een veel te lange zit. Zometeen maar even opknippen.

Volgens mij, ik zal het zo even nakijken, is het aanstaande dinsdag morgen nationale dag van de mantelzorger, en via het centrum voor dagbesteding waar ik vrijwilliger ben, ben ik gevraagd om in mijn hoedanigheid als mantelzorger te komen spreken. Ik heb er een andere afspraak voor verzet, Gewoon omdat ik andere mantelzorgers een hart onder de riem wil steken en ter inspiratie om vervolgens daarna met elkaar in gesprek te gaan, van eiland tot eiland. Daar kijk ik zelf ook naar uit trouwens. Al vraag ik me dus af hoeveel er aanwezig kunnen zijn of er überhaupt van af weten.

Inmiddels staat een programma WNL op, het gaat over het vallen van de muur. Voor een bioloog, zo zegt Midas Dekker, was dit het spannendste moment in de biologie van de mens. Als een barierre opgeworpen wordt en later die barierre weggehaald wordt, ontstaan er vaak nieuwe soorten, zegt hij, en alhoewel hij niet van een echt nieuw soort wil spreken, lijkt dat toch wel het geval lijkt te zijn.
Volgens mij zijn mantelzorgers ook een onopgemerkte nieuwe soort die langzaam boven het maaiveld uitkomen. En zo hoort het ook.

You gotta believe in love, daar ga ik het over hebben, en ja, ook over muziek.

Dag voor de mantelzorger

Op 10 november vinden voor de 16e keer in heel het land op diverse actieplaatsen activiteiten plaats voor mantelzorgers.

Allemaal Verhalen!

Het thema dit jaar is Allemaal verhalen! Dit thema past bij een vereniging (voor en door leden) en bij de tijdsgeest en de ambities van (in dit geval) Mezzo voor de komende vier jaar (beschreven in het Strategisch Beleids Kader).

Drie doelstellingen:

  • Het gezicht van de mantelzorger laten zien om anderen te inspireren. Mantelzorgers krijgen een podium. De verhalen komen uit de taboesfeer en geven betekenis.
  • Beleven is weten! Een tegengeluid van de meet- en beheerscultuur, waar geldt: meten is weten en waar zoveel mogelijk wordt vastgelegd in richtlijnen, protocollen en definities.
  • Identificeren van de mantelzorger. Wie is de mens, om wie gaat het, wat zijn de verhalen?

Tendentieus programa dat WNL, CG spreekt van ‘de Linkse Politie, blijkbaar is dat al een gevestigd begrip, me ook gepasseerd. Midas Dekker gaat even los over waarom we sporten en hollen en dat dat onzin is, evenals je geest willen leeg maken… ach ja, die Midas.

Nu Vrije Geluiden en dan naar buiten.

De muziek uit mijn afspeellijstje ochtend rituelen begint vandaag met Jon Batiste: NPR Music Field Recording

Gepubliceerd op 6 nov. 2014

Jon Batiste is from New Orleans, where a street parade might assemble around the corner on any given day. Evidently, he likes a good walkabout: He’s liable to lead his band at a guerrilla concert in the New York City subway, or out of a venue, or — as he did at the Newport Jazz Festival — off stage and into the audience.

After playing a set at Newport, he and the Stay Human band kept walking. They walked past the backstage trailers, through the quad stage, and up onto an overgrown rampart of Fort Adams — the 190-year-old edifice which houses the festival. After a long day of travel, interviews and a headlining performance, they were there to give us a special and private encore.

They chose the tune “Believe In Love,” which Batiste voiced with a tender edge and a melodica. Appropriately enough, the keyboardist and bandleader calls his portable performances “love riots”: attempts to generate instant community through music. Then, having done their best to share said love with our cameras, the six musicians started walking again, into the crepuscular haze and out of sight.– PATRICK JARENWATTANANON



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • December 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: