mee leven en mee-leven, vriendschap op dichtbije afstand

On 29 November 2013 by Carolien Geurtsen

Rex Tremendae – A Filetta – Jean-Claude Acquaviva

 

Straks Skypen met vriendin U, ik vind het spannend. We hebben elkaar nu al weer maanden niet gesproken. Onze gezamenlijke geschiedenis en onze vriendschap zijn er naar om in één huis te wonen, buren te zijn, samen oud te worden, samen op een bankje naar de zonsondergang te kijken, en het altijd goed te hebben samen, hoe lang we elkaar ook niet gezien hebben. Zo’n vriendschap.
Alleen wonen we mijlenver bij elkaar weg (7 uur treinen of 5 uur auto) en laten ons beider situaties het niet toe om bij elkaar te zijn, en onze persoonlijke omstandigheden, zeg maar psychisch/emotioneel, maken het ‘lastig’om regelmatig contact te hebben. Té confronterend om elkaar wel te zien en elkaar níet te kunnen aanraken, of soms zelfs zonder beeld, te praten, of alleen maar stil te kunnen zijn met een beeldbuis ertussen.
Terwijl, als we Skypen het tot nu toe altijd gelijk helemaal goed was en ook tijden duurde voordat we op wilden houden. Ik hoop dat dat straks ook weer het geval is.
Vandaag ga ik haar vragen of ze misschien inmiddels al een Smartphone heeft, dan is het gemakkelijker, althans dat vin ik en hopelijk zij ook, om regelmatiger contact te onderhouden. Zoals ik dat ook heb met vriendin A, die iets minder ver weg woont, maar ver genoeg om niet zo maar bij elkaar met de deur in huis te kunnen vallen. We kunnen en gaan heel regelmatig en langdurig de diepte in op Wapp.

Gisteravond kwamen er, zoals zo vaak, ook van háár kant zeer verontrustende berichten over fysiek, en het was spannend, ik vond het spannend dat ze alleen sliep, er niemand bij haar was. Ik kan dan zo in mijn lijf voelen hoe graag ik bij haar zou willen zijn, beneden op de bank zou willen liggen, om af en toe naar boven te lopen en even te kijken hoe ze slaapt en of ze nog ademt.
Dat klinkt dramatisch én ja, daar is haar situatie op dit moment ook gewoon naar. Vandaag hopelijk een onderzoek wat handvatten geeft en vooral rust en perspectief. Gelukkig Wappte ze net dat ze de nacht doorgekomen is. Ik hoop dat we morgen samen op de bank zitten bij haar thuis, zoals het plan was.

Lamenteren is het woord wat in me op komt, en het ermee doen, en lets carpe the hell out of diem.
Ik weet nog zo mijn eerste les in de opleiding Stembevrijding, ja dat bestaat. Die ging over klagen, en zeuren, en dat we dat te weinig deden.
Alleen dat vond ik al bevrijdend, precies in de tijd dat de creëer-je-eigen-fucking-werkelijkheid en O.p.l.e.u.k.e.n en vooral Positief-Denken bijzonder heftig in trek begonnen te komen. In combinatie met marketing wel te verstaan
We hebben de helft van die eerste ochtend besteed aan luisteren naar klaagliederen en zelf ook in alle toonhoogtes Achs en Wees gezongen en het was heerlijk en bevrijdend om te doen.

Er is altijd wel wat te rouwen en altijd wel wat te vieren en allebei nog helemaal niet zo gemakkelijk om te doen, om mee te zijn. En afwisselend of tegelijkertijd al helemaal niet. Als ik niet zucht, ontstaat er geen ruimte voor plezier, zoveel is me duidelijk.
Vorig jaar overleed een zeer dierbare vriendin van mij. Ik hoorde van de week dat haar partner maanden niet gesproken heeft. Dat trof me recht in mijn hart.
Doorleven na verlies, doorleven met verlies, doorleven van verlies, doorleven bij naderend verlies, het zijn grote opgaven waarvan ik het gevoel heb dat het eerder lastiger dan gemakkelijker wordt naarmate ikzelf ouder word, filters ben kwijtgeraakt. Gereedschap wat uit handen valt.
Gisteren op de bank met een andere oude vriendin, die gelukkig in mijn dorp blijkt te wonen. Elkaar jaren niet meer gesproken en die vallen allemaal weg als we onszelf terugvinden in de woorden van de ander en kunnen ontspannen in elkaars nabijheid. Zij snapt me schijnt het in onze ogen. En dat is heerlijk. Niks hoeven uit te leggen, alleen te delen wat anderen niet écht kunnen snappen. Maandag gaan we wandelen, mediteren brengt ons allebei nog steeds niets. Aarde aarde aarde. En bewegen. Major Tom to ground control.

Leven zonder gebruiksaanwijzing. Sieze the day.

Ik denk aan de mijnen en ben blij met wie ik heb en had.
Fijn straks, Skypen.

Sterkte aan alle lieverds!

 

———————————————————————

Credits Vrije Geluiden – VPRO

Geupload op 21 mrt 2011

Rex Tremendae is a traditional song composed by Jean-Claude Acquaviva, perfomed by A Filetta in Bimhuis Amsterdam for Vrije Geluiden.

Jean-Claude Acquaviva, Jean-Luc Geronimi, Paul Giansily, José Filippi, Jean Sicurani, Ceccè Acquiviva, Maxime Vuillamier



Trackbacks & Pings

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • November 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: