Middel heiligt doel

On 10 September 2012 by Carolien Geurtsen

Soms lees ik tweets of blogs in bed of op bank, en op een HTC, klein scherm dus.

Vaak wil ik dan reageren maar ik vind het een vreselijk gepiel op de vierkante cm en meestal, als ik eenmaal begin, blijft dat niet bij vijf woorden. Soms blijkt dan ook nog aan het einde dat ik niet door de magische poort heen kom van verzenden en plaatsen en de toverwoorden niet weet, niet kan vinden omdat ik eroverheen kijk (kopieer deze lettercombinatie, bijvoorbeeld), en soms geef ik het dan op.
Dat vind ik zonde voor de ontvanger en zonde van de door mij erin gestoken moeite, dus meestal – als ik er aan denk – copy en paste ik mijn eigen reactie om hem in ieder geval tijdens zo’n tussen digitale sferen in hangende aktiviteit, niet verloren te laten gaan.

Vaak voel ik mezelf ronduit dom als ik, zoals in dit geval vanmorgen, tijdens het schrijven van mijn reactie, de strekking van de blog alweer kwijt ben, een voor mij bekend en enorm frustrerend fenomeen, want mijn geheugen laat mij zeer regelmatig in de steek.
Om daar rond voor uit te komen is dan wel weer erg bevrijdend.
Zo schreef ik vanmorgen in reactie op de blog van Peter Pellenaar, getiteld Stellig.

Fijn om te lezen, en zonder een pun intended, gerust-stellend om te lezen en dat zonder dat ik dat precies kan uitleggen of beargumenteren waar dat m in zit.
Dit omdat ik een te slecht geheugen heb om te onthouden waardoor dat precies ontstaat tijdens het lezen. Ik denk vooral door het niet-stellende, het onderzoekende en daardoor ruimte biedende in je verhaal. 

Ik kan het zelf niet meer verdragen om naar debatten of andere niet werkelijk luisterende gesprekken te kijkluisteren op tv. 
Ze vliegen me aan, ik krijg het er benauwd van.  Alle besef van ‘we zitten hoe dan ook samen in een behoorlijk zinkend schuitje” (in het geval van politiek en samenleving) of we hebben te maken met een ziek lijf (in het geval van dokterbezoek of ziekenhuis opname)  wat géén auto is die gerepareerd moet worden, want véél complexer, want niet door mensenhanden gecontrueerd. 

Alleen wat mechanisch gemaakt is kun je mechanisch ‘maken’.

 Genezing is een veel complexer gegeven dan dat, waar veel meer bij komt kijken dan alleen dat ene waarop onderzocht is en waar de uitslagen, die misschien vorige uitslagen weerleggen, van binnen zijn. 
Het zou artsen niet alleen sieren als ze wat nederiger zouden zijn ten aanzien van die complexiteit en de werking van het lichaam, maar het zou mijns inziens absoluut bijdragen tot de soort openmindedness die nodig is om tunnelvisie tegen te gaan en intuïtie en ingevingen te kunnen toestaan hun werk te doen. 
Wat mij betreft geldt hetzelfde voor politici. Het vijandbeeld tussen partijen en daarmee het concurrentie aspect, het zieltjes willen winnen, blijft centraal staan, waardoor ruimte voor creatievere oplossingen voor de grote uitdagingen waar we voor staan, afneemt.
Daarmee is het We-gevoel geen lang leven beschoren, áls het al ervaren wordt, op kleine of grote schaal,  zoals bij Oranje wedstrijden, Koninginnedag of een vermeede Elfstedenrit in aantocht. 

Er blijft weinig We over op die manier, terwijl mijn stokpaardje vliegt ind evaart der volkeren en roept van ‘alleen is maar alleen’ .

Soms is duidelijkheid en stelling nemen absoluut nodig, maar het  is geen onderzoekende grondhouding, die juist echt nodig is als er  structurele oplossingen gevonden moeten worden, van welke aard dan ook… 

Dit is wél even wat langer geworden dan gepland, ik was alleen maar van plan om te zeggen dat ik het een fijn stukje vond…
Dus dank je wel voor het lezen van dit epistel 🙂

Ik heb het zojuist gecopy paste en hierbovenin geplakt en er toch wel zo’n 50 wijzigingen in aangebracht, meest van automatische spellchecker aard. Puntjes en hoofdletters waar ze niet horen, ontbrekende want weggevallen letters waar ze wel horen.
Ik heb het vanmorgen wel geplaatst en het nu nalezend, is dat best een beetje genant want een en ander zou gerust niet begrepen of zelfs fout geïnterpreteerd kunnen worden door hoe het er stond.
Maar mijn doel was de essentie van de boodschap over te krijgen, ik vond het een fijn stuk, en het middel was een best wel lang kronkelwegje, al la de mijne en de blogger bekend genoeg om het aan te durven.

Waar een blog al heen kan wandelen, bijna in de richting van een boek.
Ik wilde het hebben over mijn moeilijk bij mijn les kunnen blijven, mijn les  van gaan voor waar de magie is, de ruimte, de inspiratie, en ik me nog steeds te veel en eerder concentreer op wat ik níet gelijk snap, en me dan dom ga voelen, zoals zojuist ook bij de blog van JJ Voerman, en nu ben ik hier beland.
Ja, vanavond gaat Blogpraat dus inderdaad over middel en doel, maar geen idee nog van de contekst.
En ja, ik heb wel blog met een beetje site eromheen.

….wat vanmorgen in mijn mailbox verscheen en dan ook nog in een PS, lijst ik hierbij symbolisch in, net als mijn dagfoto. Allemaal ter meedere eer en glorie van mijn departement van gelukzaamheid.

P.S. Heb ik nog niet gezegd hoe geweldig ik het vind dat je zulke eerlijke blogs schrijft. Heel inspirerend. Als ik zelf aan de twitter en gezichtenboek ben, wil ik ook vooral zo echt mogelijk zijn.Geen opgepompte leukigheid, gewoon life as it (sometimes) is!
De weg naar Ithaka – Voorin De Zahir van Paulo Coelho, een gedicht van de Griekse dichter Konstantinos Kavafis (1863-1933).
Als je doel Ithaka is en je vertrekt daarheen,
dan hoop ik dat je tocht lang zal zijn,
en vol nieuwe kennis, vol avontuur.Vrees geen Laistrigonen en Kyclopen, of een woedende Poseidon;
je zult ze niet tegenkomen op je weg, als
je gedachten verheven zijn, en emotie
je lichaam en geest niet verlaat.
Laistrigonen en Kyclopen, en de razende Poseidon
zul je niet tegenkomen op je weg,
als je ze al niet meedroeg in je ziel, en
je ziel ze niet voor je voeten werpt.Ik hoop dat je tocht lang mag zijn,
de zomerochtenden talrijk zijn, en
dat het zien van de eerste havens
je een ongekende vreugde geeft.
Ga naar de warenhuizen van Fenicië
neem er het beste uit mee.
Ga naar de steden van Egypte, en
leer van een volk dat ons zoveel te leren heeft.

Verlies Ithaka niet uit het oog;
daar aankomen was je doel.
Maar haast je stappen niet;
het is beter dat je tocht duurt en duurt
en je schip pas ankert bij Ithaka,
wanneer je rijk geworden bent
van wat je op je weg hebt geleerd.

Verwacht niet dat Ithaka je meer rijkdom geeft.
Ithaka gaf je een prachtige reis;
zonder Ithaka zou je nooit vertrokken zijn.
Het gaf je alles al, meer geven kan het niet.

En mocht je vinden dat Ithaka arm is,
denk dan niet dat het je bedroog.
Want je bent een wijze geworden, hebt intens geleefd,
en dat is de betekenis van Ithaka.

Paolo Coelho – Ithaka the long way back | Petepel – Stellig  | JJVoerman Doel en Middel | Blogpraat |



One Response to “Middel heiligt doel”

  • mooi, dat gedicht van Ithaka,

    en eigenlijk precies wat ik bedoel.

    de weg is belangrijker, maar dat kun je pas weten als je je doel bereikt.

    goed voor mij om te weten, want er zitten bochten in die weg , en ik ben op dit moment het overzicht kwijt. Fijn dat ik intussen van het uitzicht kan genieten.

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • April 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    2930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: