Mijmeringen – Van fotografie in Istanboel naar IS en terug naar hoop

On 19 January 2015 by Carolien Geurtsen

This slideshow requires JavaScript.

Update 20.1.2015
Ik pas of vul bijna nooit mijn blogposts aan en zeker niet met zo’n rigoreuze update als een nieuwe headline. Maar het voelt gepast. Gepaster dan een nieuwe post schrijven – Completion.

Karen Armstrong WijKAREN ARMSTRONG: “ER IS NIETS IN DE ISLAM DAT GEWELDDADIGER IS DAN HET CHRISTENDOM”

Quote uit het interview met Karen over haar nieuwe boek ‘In naam van God, Religie en Geweld,-

Is er verschil in wat Jezus en Mohammed leerden – of anders gezegd, hoe is het te verklaren dat het meeste terrorisme van nu geïnspireerd is door de islam?
“Terrorisme heeft helemaal niets te maken met Mohammed, net zomin als de kruistochten iets te maken hadden met Jezus. Er is niets in de islam dat gewelddadiger is dan het christendom. Alle religies zijn gewelddadig geweest, ook het christendom… Er was geen antisemitisme in de islam, voordat het geïmporteerd werd uit het christendom. Dat antisemitisme hebben ze van ons overgenomen. De missionarissen hebben het verspreid en daarna kwam de staat Israël. In de moderne natiestaat is ook het judaïsme gewelddadig geworden.”

19.1.2015
Mijn Mijmeringen  naar aanleiding van wat Elja deelt over haar week in Istanboel. Waar zij een paar dagen terug is. Fotograferend met Thatcher Cook.

“Het echte in mijn eentje fotozwerven door Istanbul, wat ik begin vorig jaar begin 2013 twee weken gedaan heb na de workshop met Thatcher, en me er volledig aan overgeven, dus ook rustig een half uur stilstaan op Taksim of bij de vismarkt in Üsküdar, en langzaam onderdeel worden van het plein en de bewegingen van de mensen, fotograferend, zodat na tien minuten de ‘çimitçi (verkoper van de typisch Turkse ronde broodjes) langzaam nieuwsgierig vanachter zijn kraam komt, terwijl hij ziet dat ik sta te fotograferen en gaat kijken naar wat ik dan in hemelsnaam aan het fotograferen ben, en uiteindelijk zelf pontificaal en welwillend gefotografeerd wordt. Ja tegelijk topsport en energie gevende flow, Genieten vind ik dat. Contact maken met mijn omgeving en de mensen daarin én op mezelf zijn tegelijk.

**Gülhane -mooi en fijn

Ik vind het zo leuk dat je deelt (schreef ik aan Elja). Het lijkt me heerlijk om meer van je verhalen te horen en foto’s te kijken, misschien ook een keer IRL als je terug bent. Heel heel fijne voortzetting! Zo wenste ik haar. Meer Elja in Istanboel vind je hier

en ook via een omweggetje naar Wassenaar hier (over de ‘rudeness’= ja kom maar door Nederlands woord!@ – Onhebbelijkheid/grofheid van sommige mensen en over fotograferen op straat).

waar ik onder haar blog over zei:

[wat je schrijft] doet me zo herinneren aan mijn ‘marketing onderzoek’ (wil ik weer in Nederland wonen of niet) toen ik nog in Turkije woonde en tijdens een bezoek aan familie in Utrecht met dikke buik in de bus stapte, en ik a) geen stoel aangeboden kreeg (dat zou in Turkije onmiddelijk het geval zijn geweest en b) iemand uitermate lomp tegen die dikke buik aanliep – c) zonder sorry te zeggen. datzelfde (b dan) zou in Turkije eventueel, heel eventueel ook gebeurt kunnen zijn – dat bumpen dus, maar dan c) zonder verontschuldiging in de bus doorgaan met doorwurmen, nee, absoluut niet denkbaar, althans niet voor mij na tien jaar daar gewoond te hebben. Ik heb mijn komst naar Nederland mede door de ervaringen in die weken, nog 4 jaar uitgesteld.
Dus ja en nee, volksaard, volseigen, locatie afhankelijk, stresslevels, bevolkingsdichtheid, levensstijl, arm rijk? mentaliteit, stad/dorp – eruit ben ik zeker niet,

Steeds zijn Elja’s blogposts over Turkije, of het nou wonen (nu zowel voor haar als voor mij elegen in ‘vroeger’) of bezoeken (nu) gaat, bruggetjes voor mij tussen heden en verleden. Maar ook innerlijke bruggetjes tussen mijn gevoelens over en voor leven in Turkije en leven in Nederland, en die blijven hoe dan ook actueel.

Zo wens ik Elja een super goeie voortzetting en inspiratie en stimulatie van ontdekken van wat háár manieren van fotograferen zijn en willen worden, los van wat wie dan ookk daarvan vindt. En ik wilde dat ik daar óók liep, met, naast, achter, voor, haar, en Thatcher, en de groep waarmee zij de fotografie workshop doet en dagen lang door Instanboel doolt ;-)).
Tegelijk, en dat is fijn om te voelen, heb ik het hier goed en heerlijk. Net vanmorgen weer een meditatie gegeven op De KrachtFabriek, vanmiddag overleg met de nieuwe voorleesvrijwilligers voor de VoorleesExpress en nu al zin in de bijeenkomst vanavond met Boukje Schweigman &Co waarover later meer.

Dan komt er op TV Buitenhof langs, met Karen Armstrong. Ik heb het gisteren gemist maar het stond op mijn lijstje en ik geniet van Karen. Fijn dat ze uitgenodigd is, deels in het kader van het ene programma na het andere over terrorischtische aanslagen en radicalisering, het leven ná  de moordaanslagen bij Charlie Hebdo, zo als er ooit ook eens een leven vóór de moord op Theo van Gogh was. En deels over de schijnbare toevalligheid van het verschijnen van haar boek, In Naam van God.
Ik geniet van de dieptewerking die langzamerhand ontstaat en in de media verschijnt, tegelijk met alle ellende, de dreigingen en de afschuwelijke tendens om steeds zwart witter te gaan redeneren – Discussie stukken en boeken die hout snijden. Kom maar op. Het lucht me op.

Buitenhof: Wandelende tijdbommen zijn ze. Geradicaliseerd en teruggekeerd uit het Midden-Oosten zorgden ze voor een bloedbad in Parijs. Ook België werd opgeschrikt door de politieactie in Verviers waarbij twee jihadisten werden gedood. Angst regeert in Europa. Islam en geweld, horen ze onlosmakelijk bij elkaar? Karen Armstrong verzet zich tegen deze opvatting. Zij schreef spraakmakende boeken over de wereldgodsdiensten. Juist haar nieuwste boek In naam van God gaat over de relatie tussen religie en geweld. Zondag was zij voor een interview te gast in Buitenhof.

..in Turkije zijn vorige week 4 geradicaliseerde moslims tegengehouden, zo zegt het journaal. Ze waren waarschijnlijk onderweg naar Syrië. Ogenschijnlijk en hopenlijk goed nieuws, mogelijk waar, maar je weet het nooit, niets is meer zeker. Was er ooit al iets zeker?

Radikale moslims ontvluchten Den Haag – AD

Twee in Turkije vermiste Nederlandse studenten zijn gelokaliseerd, notabene vertrokken uit Kemer aan de Zuidkust, waar ik ook gewoond heb.
Ze waren zoekgeraakt maar zijn weer terecht. Dus maar weer even eindigend met goed nieuws uit Turkije.
Verdwalen in de omgeving van Kemer, hoe doe je dat, zo gaat er door me heen. Een über toeristisch gebied met her en der wat bebossing. God zij dank beter afgelopen dan voor Sarai Sierra ;-((

Ik ben heel benieuwd naar hun verhaal, net als naar de verhalen van jLja. Stiekum hoop ik op een ouderwetse dia avond, of als ze durft, op een expositie. Misschien wel samen, helemaal leuk.

Op de valreep voeg ik nog meer goedheid toe – waar ik gisteren zo van genoot en wat ik nu ook weer opzet – zeker te weten een aanrader voro de rest van het jaar

 

Podium Witteman wordt het wekelijkse muzikale feest van presentator Paul Witteman. Samen met huispianist en cabaretier Mike Boddé en muzikale spin in het web Floris Kortie ontvangt hij gasten met bijzondere verhalen. Daarnaast is er ruimte voor jong talent en zijn er live optredens van topmusici.



One Response to “Mijmeringen – Van fotografie in Istanboel naar IS en terug naar hoop”

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2017
    M T W T F S S
    « Jun    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: