narcissen zijn best leuke bloemen en meer blogpraat

On 13 October 2014 by Carolien Geurtsen

 

 

We oefenen omdat we houden van die bezigheden.
En omdat we ons er met alle macht aan vasthouden, aan dat wat we graag doen, zodat het vanzelf een talent wordt.
En waarom houden we ons vast, uit alle macht?
Omdat het onze manier is om het leven te hanteren.
Geen narcisme.
Overleven.

uit: Is Bloggen narcistisch?
Kitty Kilian

Kitty schrijft al langer blogs dan ik me kan herinneren. Eén keer, nu zo’n drie jaar geleden denk ik,  lag ik [op Twitter] vreselijk met haar in de clinch, geen idee meer wat de aanleiding was. Mogelijk hoe ze zich opstelde tijdens een blogpraat, want wat vond ik haar fel van leer trekken tegen een beginnend blogster wier schepsel in/tijdens een review-avond besproken werd. Maar wat ben ik van haar gaan houden, om heel verschillende redenen.

Haar blogs schijnen – wat mij betreft, dus mijn mening, mijn bril – steeds meer door van hoe ik Kitty meen te kennen (want we hebben elkaar überhaupt in dat zogenaamd andere en so called Real Life nooit ontmoet). Als een gevoelig mens met hier en daar wat zeer noodzakelijk eelt op haar ziel. Met haar hart op haar tong dus.
En ze heeft een knack voor bijtende, scherpe titels, misschien wel haar handelsmerk, In ieder geval titels die de aandacht trekken.
Maar tegelijkertijd zijn dat ook titels waardoor ik al vaak afhaak, ik mag graag toegeven aan mijn eerste en tweede reactie op dit moment in mijn leven en geen energie besteden aan waar mijn guts mij doen afhaken, dat heb ik al teveel gedaan inn mijn leven.
Maar heel regelmatig, zoals vanmorgen bij Cor. Maar  daarover morgen meer anders worden het drie blogs op één dat en ik heb nog wel wat anders te doen. Al is het nog voor tienen, mijn deadline. Nu dus bij Kitty, maak ik raag een uitzondering, gewoon omdat ik haar meen een beetje beter te kennen dan de eerste indruk die de titel bij mij wekt.

Lang verhaal kort – Kitty schreef een blog, met deze titel. Is bloggen narcistisch?

Waarop ik (zaterdag na niet-lezing) reageerde met:

Grappig is dat, hoe je de titel weet te kiezen waardoor ik (nog) geen zin heb het te lezen maar al wel eerst de reactie te plaatsen.
Retorische vraag, sturende vraag, prikkelende vraag als titel, it works.
Is autobiografisch schrijven narcistisch, wat is narcistisch, waar dient persoonlijk bloggen to, if at all, en zo meer van die vragen.

Mijn persoonlijke antwoord is: ik schrijf om mij te herinneren (wezenloos slecht geheugen door NAH) en terug te kunnen zien en lezen, om mijn gedachtes te ordenen en te zien wat mij bezighoudt en ik vind het leuk om dat te doorspekken met foto’s (wat ik ook al zo leuk vind, om te fotograferen) en links van wat mij treft of trof. Nu eerst naar de sauna en vanavond ga ik je artikel lezen.
Liefs en nog meer liefs, en je weet, dat is #nokidding because i kid you not.

en Kitty daarop:

I kid you neither. Dat zie je wel als je het blog leest. Hoop dat de sauna zijn werk deed!

en dat nog allemaal zonder dat ik het stuk zelf gelezen had. Daar had ik ook gister de tijd niet voor want ik sprong al heel vroeg op de zondagmorgen op mijn fietsje, naar mijn tante om te checken hoe ze de nacht was doorgekomen. Want juist toen ik met een voet in sok zat na een uitermate geslaagd relaxend sauna bezoekje, ging de telefoon met alarmerend nieuws over diezelfde tante….

Nu alweer 24 uur en heel wat geruststelling verder schrijf ik: Vanmorgen wel gelezen. En niet teleurgesteld, want dat gouden citaat bovenaan komt uit haar blog. En vat heel goed samen waaarom ik zelf blijf bloggen en kennelijk ooit begonnen ben.

Daarover schreef ik onder haar blog dan weer het volgende:

Daar ben ik weer, en blij ook dat ik even teruggekomen ben, nog stees niet helemaal happy in het lezen zelf, dat blijkt toch door mijn eigen eigenaardigheden en overgevoelige filterloosheid een blokkenrace- ik kan niet op het goede woord komen – een obstakelparcours – door woorden die mij triggeren en mij de ogen doen sluiten. Maar jou kennende en mijn allergien een beetje kom ik toch wel trug, en o wat zitten we dan in de kern op één lijn of in ieder geval dicht genoeg in de buurt om elkaar of laat ik voor mezelf spreken mezelf aan te trillen…
Zo vaak al gezegd: mijn blog is mijn redding geweest en blijft mijn therapie, die nooit op die manier had gewerkt als ik het op papier had gedaan, dan was ik verdronken geraakt in mijn eigen ellende en opgehouden met schrijven en misschien wel met leven. Vanwege het online zetten blijf ik meekijken met wat ik schrijf, hoe open en schaamteloos ik soms ook ben.

Heel veel liefs en goeds Kitty en tot een volgende keer. (ik denk vaker aan je dan dat ik laat horen, en aan je zoon…en ja, nu volschiet. xxc

en zo houden we elkaar liefdevol bezig.
Ik hou van jou Kittymens

mia cava e tue cava of hoe je dat ook schrijft

© CaroGeurtsen Caroli Carel

en nu ga ik ontbijten en tante bellen



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • April 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: