Niks kunnen vinden en te laat vertrekken – zanglesstress

On 24 October 2012 by Carolien Geurtsen

onderweg  zanglesstress
Vanmorgen weer koor en zangles. Ik kon gisteravond mijn papieren met liederen niet vinden – Ik had de meest onlogische ingeving genegeerd. Boven bij zoon kijken. Want waarom zou hij in Godsnaam mijn liederen meenemen uit mijn kamer en ook nog zonder iets te zeggen.
Ik ben nog steeds hardleers blijkt, want toen ik vanmiddag naar boven riep: jij hebt toch niet per ongeluk mijn bladmuziek gepakt? Antwoordde hij redelijk vanzelfsprekend: ‘Jawel’. Ik nog: ‘waarom dan, ik heb toch verteld dat ik weer met zingen ben begonnen, die zijn van mij. Ik heb me rot gezocht gisteravond'”. Na een welgemeend excuus legde hij uit: Ja, het is voor piano en dat speel jij toch niet. Quel logica.

Het niet kunnen vinden had voor mij gisteravond de toon gezet voor onrust en wat nervositeit, want als ik dan werkelijk in alle hoeken en gaten en vooral mappen en tassen gekeken heb, dan wordt het me zwaar te moede… en mompel mompel ik nog net niet wanhopig tegen mijzelf: nog steeds vergeetachtiger dan ik verdragen kan.
Vanmorgen bleef de kluts kwijt, net als de weg, maar ik kon nog net mijn hart uitstorten bij de zanglerares, óók over het weer niet hebben kunnen vinden van het Wijkcentrum en de stress die dat veroorzaakte.  Stress omdat ik niet te laat wilde komen.
Omdat ze ook lekker inzingt en we maar langzaam op gang hoeven te komen met veel aandacht voor adem en lichaamshouding,  had ik tijd zat om weer een beetje tot mezelf te komen. Je bent wel mooi gewoon op tijd stresskip, zei ik nog liefdevol. De aardbei op mijn slagroom was dat er iemand anders een half uur te laat kwam, en zie, de wereld verging niet. Het is even wennen. Dat wel.
Na een uurtje zingen en oefenen, beluisterden we nu ook weer een muziekstuk, om er daarna met ons allen wat over door te filosoferen. Deze keer de beurt aan de King’s Singers met Villancico Catalane.
De leuke weetjes geeft ze er gratis bij. Straatliederen uit Spanje, en deze ene is bijna zeker geschreven speciaal voor Kerstnacht, wat zich in Spanje dus vooral op straat blijkt af te spelen. Daar zou ik wel een keer bij willen zijn. Naam van de CD: Los Impossibles, geproduceerd door Cristina Pluhar. Omdat het nog geen kerst is, maar vooral omdat ik de goeie versie niet kon vinden, heb ik even doorgezocht en een ander uitsterst prettig stuk van de hand van deze dame gevonden.
Even achteruitzitten en genieten.

Het zingt weer samen | Onderhuids gezang | Kreunend van het lachen | De kunst van het verslagen voelen



3 Responses to “Niks kunnen vinden en te laat vertrekken – zanglesstress”

  • ik loop dan als een kip zonder kop door huis in een steeds opgefokter mantra :Dit kán gewoon niet. Ik snap er niks van.”

    • Carolien Geurtsen

      Nou ik ook dus… maar moest me zelf daar ook in afremmen anders wist ik zeker dat ik niet zou kunnen slapen – duurde nog wel tot laat hoor. Maar heeft me ook weer geleerd meer op mijn vluchtige flitsen te vertrouwen

Trackbacks & Pings

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • December 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: