O What a Night is er niks bij – zondig aan onzalige gedachtes

On 23 December 2012 by Carolien Geurtsen

Instagram

Innsbruck - Utrecht

Okay – hapsnap de laatste 24 uur in vogelvlucht:

Naief als ik ben – zo heb ik althans geconcludeerd – verheugde ik mij op de nachttrein terug naar huis.  De voorspelling van ‘zij die het weten konden’was dat gezien het tijdstip, skiseizoen net geopend, die kant op, bijna volkomen leeg zou rijden.
Afgelopen maandag met vaders meegereden naar de wintersportcamping in Sölden, waar hij al dertig jaar komt, maar met een dagje of wat ouder vond ik het prettig met hem mee te rijden, de caravan te helpen installeren en een paar daagjes samen door te brengen.
Ik vond het niet het gemakkelijkste afscheid en werd behoorlijk emotioneel. Hij daar ‘achterblijvend’, in mijn ogen alleen, in zijn ogen niet, want hij komt er per slot al zo lang en kent er heel veel mensen.
Anyway, hij zette me af bij het Ötztaler Bahnhof en ik miste mijn trein door gevechten met mijn bagage en moest hem zo nodig nog even bellen of we wel fatsoenlijk afscheid genomen hadden, of ik hem wel een kus gegeven had.
Ik aarzelde om het überhaupt te berde te brengen –  Ik deed mezelf denken aan iemand die ik ken – maar ik ga er voor om dit soort dingen niet te laten liggen ‘voor je weet maar nooit’.
Hij zei: natuurlijk hebben we goed afscheid genomen, ik moet ophangen want ik hou het verkeer op…

Perron 1 – twee jonge vrouwen in skischool kleren. De een Amerikaans maar wil haar Duits op mij oefenen en steekt een sigaret op.”Mijn vader zou nu zeggen: ‘Euro-trash”, zei ze, naar haar peuk wijzend, mij ondertussen met vragend opgetrokken wenkbrauwen aankijkend: Auf Deutch? Euro Trash – accentueer ik Deutchlich.
We raakten aan de praat, zij is van Oregon. Haar Oostenrijkse collega werd het na een tijdje moe om steeds maar in het Duits te vertalen en dook op een ggegeven moment onder zeil, maar niet nadat Miss Amerika haar plannen voor de zomer nog even uitgelicht had: “Ik hoop dat ik net als vorig jaar weer een rijke Engelsman ontmoet om de tijd mee door te brengen’. En: “nee, met mijn laatste vriendje heb ik het uitgemaakt, die wilde me nooit masseren en als er twee dingen onlosmakelijk verbonden zijn met Skiles geven in een relatie, dan zijn het slapen en masseren”. Meeluisteren en kijken vind ik op zijn tijd erg leuk. Ze kwam even bij mij zitten, een banaan etend en op blote voeten inmiddels. Over twee dagen zou ze voor een tijdje in Innsbruck gaan wonen en wilde in die tussentijd haar behoorlijk krakkemikkige Duits graag op peil hebben.
De andere vrouw had zich opgerold op de bank en lag te slapen. We hadden 50 minuten voor de boeg, de langzame trein, wat we hier misschien een sprinter zouden noemen.

McCafé in Innsbruck
Ik heb anderhalf uur te overbruggen – dit zodat mijn vader nog met licht terug zou kunnen rijden. Onder het genot van een Cappucino Grande vraag ik mijn buren of het kliene volkswagenbusje even op hun tafel mag voor een foto en terwijl haar vriend thee en chocolademelk haalt verteld zij dat ze allebei skileraar zijn (zo jong dat ik me dat absoluut niet kan voorstellen) dat hij Oostenrijks is en ze elkaar van het vorig seizoen kennen en zij nu bij hem en zijn ouders de feestdagen doorbrengt.
Volkomen schattig komen ze me naderhand nog vertellen waar mijn trein vandaan zal vertrekken – gek genoeg was dit een uur eerder nog niet bekend. Het maakte mij hoe dan ook goed in de war want er bleken twee slaaptreinen naar Utrecht te gaan en van de weersomstuit was ik bijna in het gedeelte wat in München af zou buigen naar Parijs gestapt.

Trein 1318 Innsbruck – Amsterdam
De jonge vrouw waar ik mee instapte en die ook vol twijfel was of ze wel in de goede trein zat, had een paar weken in een hotel gewerkt en was net die dag ontslagen. Nog behoorlijk van slag kreeg ik het hele verhaal te horen, terwijl ze tot april had zullen blijven, net de dag ervoor al haar kerstkaarten de deur uit had gedaan voor het thuisfront, was ze nu beduusd afgeserveert en op de trein gezet. Maar, zei ze, uiteindelijk zou er vast iets goeds of zelfs beters van komen. Het was vast niet voor niks.
Ik zat op de door mij gereserveerde stoel en omdat de trein toen nog helemaal leeg was, stelde ik haar voor om gezellig naast me te komen zitten, zo gezegd zo gedaan. Uiteindelijk zou het een overvolle trein worden waarmee we met zeer veel vertraging door Oostenrijk en Duitsland zouden cruisen, omringd met nog twee meiden die nog maar net waren begonnen te werken in de bediening van een restaurant, maar er ook die dag zelf de brui aan hadden gegeven.
De een vanwege onnoemelijke heimwee en de ander, een rechtenstudente, omdat ze in deze functie absoluut haar gezellige spontane zelf niet kon en mocht zijn. Nou dan maar niet.
Achter ons zaten ook nog een net vers geslaagde ski-leraar die met de feestdagen naar huis ging en een DJ die al tien jaar in Kroatié werkt en zijn broer in Rotterdam voor de feestdagen ging opzoeken.

Ondertussen zat feitelijk niemand vAn ons op zijn toebedeelde plaats behalve ik, en het onderhandelen met de conducteur en met andere treinreizigers begon.  Ons ploegje ‘toevallig samengekomen lotgenoten’ wilde eigenlijk niet uit elkaar. de éne reiziger wilde onmiddleijk ruilen en de ander wilde persé de haar toegewezen plek.  We hebben kerstliedjes gezongen en gespeelt maar moesten dat weer staken, op verzoek van iemand uit de volgende coupé, of eigenlijk het volgende gedeelte.
Toen de conducteur ook nog vertelde dat de trein helemaal volgeboekt was en er een moeder met drie kindjes binnenkwam en duidelijk (ook al was het niet in het Duits) géén stoelen voor alle kids betaald had, werd het een dolle boel.
de anti-kerstleid passagier  en wij kregen er iets wel heel anders voor in de plaats want dat was het begin van een paar uur gehuil, gelach en gekrijs van de kinderen, met tussendoor smeekbeden van de moeder aan nieuw binnengekomenen om toch ajb haar kinderne daar te laten zitten en een standvastige conducteur die het hier niet mee eens was.
Ik trok uiteindelijk mijn jas over mijn hoofd en kon alleen maar denken: ik wil niemand naast me hebben zitten en zeker geen koter van drie die absoluut niet gewend is om te gehoorzamen. Ik realiseerde me tegelijkertijd hoe onkerstelijk ik me gedroeg maar merkte ondertussen dat mijn kaken hun grimmige positie bijna niet meer kwijt raakten, zeker niet toen we voor de tweede keer eindeloos lang (57 minuten) schijnbaar doelloos op een station stilstonden.
Uiteindelijk, een paar uur slaap en vele andere uren later, bleek de trein half leeg, de moeder met kinderen vertrokken en stonden we wéér een uur stil, was de conducteur op zoek naar een min of meer verdacht pakje en ging ik op jacht naar koffie.
Ondanks alles was de sfeer goed en zeker toen ik voorstelde te reclameren bij de treinmaatschappij, we zaten al over de 80 minuten vertraging én we eenmaal weer in Nederland eindelijk ” bereik’ hadden, was het eigenlijk best weer gezellig.
En ja hoor, ieder wilde zo’n minuut voor het afscheid nog wel even met de voeten op de foto. Want ja ook voro het dingske wat VW heet, was de laatste etappe van de reis aangebroken.

En vanaf middernacht verschijnen hier achter elkaar 24 bijdrages van gastbloggers om de kerstdagen in te luiden. het is niet gezegd dat je in de stemming komt, maar wel dat er voor elk wat wils en wilds is.

Kerst is voor mij – hashtag #KIM op Twitter

Veel plezier!

Alle foto’s



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • August 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: