Of ik last ga hebben van the empty nest syndrome – ik dacht het niet #KIM

On 11 December 2012 by Carolien Geurtsen

Dutch – English will follow shortly

inspiration

Strontziek word ik ervan
ik hoop dat je snel een kamer vind.
Maar ik hou wel van je

 

 

Dat vroeg iemand me laatst. Een vriendin die op bezoek was. Ik moest me even bedenken wat het ook weer betekend, dat lege nest syndroom.
Het kwam bij het afscheid ter sprake. We hadden het gehad over hoe lekker het gaat de laatste tijd, met mij maar ook in huis en over dat zoon op zoek is naar een kamer en er misschien zelfs al een heeft gevonden.
Het gaat dus thuis goed, gemakkelijk dan ooit. We maken een inhaalslag na een aantal pittige jaren en dat is superfijn en heel gezellig. Meest van tijd.
Alleen is er ook zo het een en ander wat on my nerves gaat, af en toe, en hoe!

Neem vanmorgen. Ik voel me helemaal pais en vree en kerstgedachte vanwege allerlei zeer oprechts en ontroerends wat ik in mijn mailbox vind. Bijdrages voor een 24 uurs gastbloggersdag op 24 december die me stuk voor stuk raken en waarvan ik steeds blijer word.
Mijn dag kan niet meer stuk schrijf ik nog. Ik wilde er net een blog aan gaan wijden met al het andere wat aan zeer opbeurende zaken langs was gekomen op Facebook en Twitter sinds ik om 05.37 uur wakker werd.

Dan, net als ik zonder veel succes probeer in te loggen, hoor ik een hartstochtelijk Godverredomme uit de keuken komen en een heleboel zaken die brekend uit kastjes donderen. Een soort brekend nieuws van domestic order so to speak.
Vanuit bed, want daar zit ik met koffie te schrijven, begin ik zelf ook te schelden richting keuken. Met mijn volle bewustzijn, want ik check nog of ik hiervoor wil gaan, en Ja ik Wil, voluit. Hij tiert en vloekt over te volle kastjes. Ik roep dat dat niet mijn schuld is en hij schreeuwt terug: Dat weet ik.

Even ervoor ben ik voor hem opgestaan om keelpastilles te pakken en daarnet heb ik hem – weer teruggekropen in bed en helemaal opnieuw geïnstalleerd met laptop op dienblad, thermos thee en pepernoten, zeer gedetailleerd uitgelegd waar een envelop staat die hij zoekt.
Ik vertik het om nog een keer mijn bed uit te komen en ik zie de envelop haarscherp staan, in mijn gedachten. Hij helaas niet.
Alweer een Kwestie erbij. Hij moet nu bijna weg.

Soms denk ik dat je een chagerijnige oude taart bent geworden, klinkt het uit de andere kamer.
Ik heb geen zin om me in te houden vandaag en roep dat ook ongegeneerd terug, met daarbij: een Ouwe taart ben ik zeker niet en chaggerijnig nu even wel ja, en ik ga me ook niet inhouden.
Ondertussen kijk ik wel degelijk mee hoe ik mij, en wij ons gedragen, al is het alleen maar om vergenoegd op te merken dat ik een half jaar geleden echt hysterisch zou zijn geworden en dat ik me nu alleen maar gezond boos voel.

A: Waar zijn de pepernoten? roept hij nog.
C: Hier. Zeg ik.
A:  Dat dacht ik al. 
C:  Ik dacht al dat je dat zou zeggen, roep ik een schepje er bovenop.

Het lijken wel opmerkingen uit een oudbakken huwelijk maar het zijn dus die tussen moeder en zoon.
Een moeder die het moederen zat is en er genoeg van heeft om zichzelf te verdedigen te verklaren of te onderhandelen over van alles.
Die tijd hebben we gehad.
Een moeder die het ook strontzat is om iedere keer weer te vragen, roepen of bevelen of de deur dicht mag/kan/moet en die het zeker zat is om te vertellen/uit te leggen/zich te verantwoorden waarom ze dat zo graag wil, in haar eigen huis, in haar eigen kamer.
Kortom, tijd om te vertrekken. Gelukkig is zoon daar ook mee bezig en zijn de omstandigheden in het algemeen geenszins als hierboven omschreven. Maar evengoed de hoogste tijd.
En gelukkig is er dus ook sprake van.
Uitvliegen.
Ik heb het altijd een belachelijke term gevonden want kinderen moeten juist op hun pootjes terecht komen.
Er hangt een kamer in de lucht die mogelijk snel gaat landen.
Pootjes.
Handen.
Voeten.
Eigen benen.
Wie weet is het sneller een feit dan ik een jaar geleden voor mogelijk had gehouden. Want toen trokken we in dit huis en leek het alsof zoon hier de komende dertig jaar niet zou vertrekkken, zo blij was hij met zijn nieuwe stek. Net als ik zelf trouwens.
Maar ik zag het dus somber in wat betreft dat  ‘uitvliegen’, al haalde ik het er het afgelopen jaar soms bij als dreigement (een wel-gemeend dreigement ook nog) wanneer een conflict of meningsverschil uit de hand dreigde te lopen en onoplosbaar leek.

Mijn huis en je woont hier in.
Dat heb ik goed geoefend, want ik kom van deel deel deel, alles voor de ander, alles voor mijn kind en ik geef mezelf weg.
Een burnout is er goed voor geweest.
Met een zucht van opluchting hoorde ik gisteren het als terloops uitgesproken zinnetje van de huisarts toen ze een verwijsbrief naar de Fysio schreef…herstellende van een burnout.
Wat viel dat zinnetje op zijn plek zeg. Ik, dombo met tegenwoordige grote breinbeperkingen waar het juiste woorden vinden betreft, ben al weken aan het zoeken naar uitdrukken hoe het met me gaat en daar waren ze. Voor de huisarts volkomen vanzelfsprekend en ook voor de buurvrouw of voor jou die dit leest mag het er ongelofelijk bovenop liggen, maar voor mij was het een openbaring en is het een opluching… Herstellende van een burnout. Dat zo’n klein zinnetje zoveel rust kan brengen.

Maar waar waren we gebleven
Jij bent toe aan zelfstandig, ik ook. Ik ben zó toe aan ontmoederen.
het is echt gezellig als het gezellig is maar des te ongezelliger en storender wanneer niet.
We zijn er dus allebei aan toe…
Niks Empty Nest Syndrome.
We hebben al geoefend begin dit jaar toen hij twee maanden in Turkije was en dat beviel goed. Geen sekonde gemist.
Ontaarde moeder?
Ik dacht het niet want het was reuze fijn en leuk de dag voordat hij thuiskwam: de voorpret, en het ophalen, de blijde ontmoeting en toen hij er eenmaal weer was.
Gezond.
Klaar dus.
Fijn.

* En natuurlijk stond die envelop precies maar dan ook preceis daar waar ik zei.
En de zon schijnt en mijn dag kan wederom niet stuk.
En ze komen er dus aan, die paerels. Hier op dit blog op de 24ste december, ieder uur een, vanaf 00.00 uur.
24 Gastbloggers van geheel verschillende pluimage, beginners en oude rotten, blogverdieners en hobbyisten.
Via Twitter te voglen met behulp van de hashtag #KIM als in “Kerst is voor mij… ”
Maak je borst maar nat want wat ik tot nu toe gelezen heb is geen kattepis.Hoe kan het ook anders, Kerstmis is best een isssue.
Met Kerst is van Alles en Nix Mis.

Enne, voor de volledigheid…zo begon mijn dag: The embedded code zat zelfs nog onder mijn ‘plaktoets’


Tomorrow is 12.12. there will be the huge concert on Madison Square   for victims of Sandy
AND @ 12.12 pm a lot of people, me included, will give a little present to a stranger, preferably…

The essence for me of random acts of kindness on a day to day basis, without needing the thank you or being needy for attention or gratitude…

if you give a little love…

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



6 Responses to “Of ik last ga hebben van the empty nest syndrome – ik dacht het niet #KIM”

  • mirella Sluis

    Heerlijk om te lezen! Erg herkenbaar gemengde gevoelens, tranen mijn dochter gaat op zichzelf, afsluiting maar het is goed zo….. Vriendelijke groet Mirella Sluis

    • Carolien Geurtsen

      Wat fijn Mirella, Ik denk dat als het bij ons echt realiteit wordt, wat zomaar volgende week bekend zou worden, dat mij hetzelfde gaat overkomen #tranen evengoed. En zoals nu, hij is een paar dagen snowboarden, geniet ik evengoed enorm 😉

      Sterkte waar nodig en genieten waar het kan is mijn #notetoself en ik wens jou en jullie hetzelfde toe.

      Warme groet,
      Carolien

  • Linda

    Lol , Ik lig hier gestrekt, hoe herkenbaar , de kids dan
    en tussendoor de erkenning van je ziekte, terloops maar he ..

    • Carolien Geurtsen

      😉 Ik had mijn ziekte al erkend – Vandaar het”Ik zit in de staart van de komeet die burnout heet. Maar ik vond vooral het …herstellende… een toverwoord.
      Heb me zolang als niet-herstellend ervaren en dat is de laatste weken echt anders, en tevens een opluxhting om daar een passend woord voor te vinden.
      dat is n ieder geval wat ik bedoelde te zeggen, mogelijk niet helemaal helder uitgelegd… 😉

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • October 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: