onbeschreven bladen, doe mij er maar tien

On 16 October 2013 by Carolien Geurtsen

Operation Red Ink

en wat speelde Turkije slecht gisteren/ Een (Turkse!) vriend uit Turkije feliciteerde me op Facebook. Ik vertelde hem dat ik Turkije graag had zien winnen, om ze voor de playoffs te kwalificeren. Hij zei: 11 houten planken, o nee 12, de coach hetzelfde laken een pak. Die man kan zijn team ook niet tot grote hoogtes brengen. Hoezo team. Ze verdienden niet om te winnen.
Kous af.

volle schriftjes
Die schriftjes dus. Ik liep er begin vorig jaar (even opzoeken wanneer) tegenaan, bij een AKO meen ik, voor 2 euri per stuk, dus mijn schrijflust indachtig én de prijs in ogenschouw nemend, schafte ik alles aan wat ze nog hadden, vijf of  heel misschien zes.
Die zesde is er nooit geweest of zoek.
Vijf zijn er, op een paar bladzijdes na, helemaal vol. Eén met twee weken reisverslag door Turkije, gemengd met anecdotes van vroeger toen ik daar nog woonde, en de rest met een mix van onthouden dromen en Morning Pages, 3 pagina’s aan beide kanten beschreven, van begin tot eind doorschrijvend wat er ook maar in je opkomt.
Tijdenlang trouw iedere ochtend, want erg lekker om te doen, toen tijdenlang niet want geen zin was sterker dan ik.
En er staan de schrijfsels in van de Schrijftafels die ik een zaterdag per maand bijwoon in Amsterdam en dan sind kort de Schrijfmiddagmonstertjes (als in samples).
Buitengewoon inspirerende oefeningen die een vriendin en ik sinds een paar weken volgens een omsdebeurt principe houden.
Eerst flink wat koppen thee en bijkletsen en dan aan de oefenschrijf of schrijfoefen. Als vanzelf  mét diepgang, blijkt elke keer weer.

vrij schrijven mooi projectje

Zowel zij als ik hebben best veel ervaring en allerlei aard van schrijfworkshops en trainingen, gegeven en gevolgd, in onze mouwen zitten. Buitengewoon inspirerend en erg leuk om dit nu met elkaar te doen. De ene keer bereidt zij voor, de andere keer ik, en we doen allebei mee en lezen dan ook voor wat we geschreven hebben. Met een lach en ingehouden adem af en toe.
We zijn 30 jaar vriendinnen met een onderbreking van mijn tien jaar Turkije, en meer dan 20 jaar collega’s meditatief en innerlijk groeiwerk geweest, en in de laatste twee jaar was ze mijn steun en toeverlaat als spiegel++ tijdens mijn burnout.
Alweer enkele maanden terug vroeg ik haar om mee te denken om onze vriendin-schap weer een andere, meer gelijkwaardige invulling te geven, zodat we en de lucht en het licht letterlijk weer wat meer in onze relatie konden brengen, een doorstart zeg maar, en dat is goed gelukt. Via lange wandelingen door Utrecht, een picknick in Rhijnauwen, een film pakken en nu de tweewekelijkse schrijfmiddag zijn we weer fris en fruitig en afgestoft, maar o zo vertrouwd met elkaars gezelschap.

Op zoek naar lege schriftjes

waar is dat feestje? © Carolien Geurtsen

waar is dat feestje?

 



2 Responses to “onbeschreven bladen, doe mij er maar tien”

  • Geert van den Munckhof

    Vijf schriften met eigen -dus aardige- inhoud. In inkt gestolde ‘Carolienen-taal’. Altijd de moeite waard. Mooi om ook dit verhaal weer te lezen over vriendschap. Met schrift en schriften bezegeld. En nog ergens een blanco schrift voor alle toekomst… Hoe fijn en kansrijk!

    • Carolien Geurtsen

      Geert, wat ben jij zelf toch ‘goed met woorden’ en zelfs dat doet je geen recht. Heerlijk hoe ook jij met taal speelt.
      Dank voor deze wat ik ervaar als enorme bemoediging 😉

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • November 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: