het kan verkeren – oud zeer lossen

On 12 October 2012 by Carolien Geurtsen

 

Op weg naar het dak tussen hemel en aarde

Ik herinner me hoe lang ik geaarzeld heb of ik wel of niet in zijn telefoon zou kijken
de berichtjes las waar ik niet op zat te wachten
zogenaamd onschuldig maar so out of order
Weet je nog wat we hadden afgesproken?
dat we niet stiekum zouden doen
Jij begon te huilen.
Dat luchtte mij weer op.

Voor mij was het een teken van waarachtigheid en eer aan wat we ooit hadden en waar we voor stonden

Je hebt gelijk, zei je. 
Sorrie!

Ik was enorm gekrompen en veerde weer uit mijn voegen.
Een herrezen furie hervond haar eigenwaarde
hersteld
maar mijn hart nog lang niet
if ever

Ik herinner me niet
je vanzelfsprekende aandacht
alhoewel je handen zich opdringen in mijn herinnering
die waren zo fijn en zijn dat ongetwijfelt nog

Ik herinner me niet dat je met me wilde trouwen
dat wilde je ook niet
Al heb je wel eens gezegd
‘als jij ook de Dom beklommen hebt, dán trouwen we’.
We beklommen de Dom, met onze kinderen
maar de rest was je alweer vergeten

Ik herinner me niet dat je een kind van me wilde
maar dat wilde je ook niet

Ik herinner me niet dat je met me wilde blijven dansen
al vond je dat zo fantastisch toen
ooit

Ik herinner me niet het precieze moment waarop je hart definitief sloot
het was al zolang gaande
Ongelofelijk hoeveel jij nog zei van mij te houden
me de hemel in prees, aantrekkelijk en lekker vond
en toch niet verder met me wilde
Ik herinner me niet dat ik dat ooit begreep

Ik herinner me dat ik zo genoot
vooral van hoe we dansten tussen de lakens
wat we eindeloos lang en ontelbaar vaak deden
zelfs slapend zoekend naar elkaar
Vrijend wakker worden
de hemel op aarde

Je verbazing over hoe anderen een saai sexleven zeiden te hebben
Onze waanzinnige vrijpartijen die als woord geen recht doen aan de beleving
Het niet na te vertellen magnetisme en de zuiging van onze lijven
Alle huid en spieren zoekend om de heerlijkheid in elkaar dringend te hervinden
De spanning en ontspanning
Smelten
nemen en geven  in nietsontziende compassie
Want hoe dan ook, en dat zo bijzonder
altijd in liefde
Passie en lust nooit zonder waarde
wel zonder schaamte
Zonder enige schaamte onszelf vindend in de ander
en loslatend in eigenheid
nadampend
Waar jij ophield begon ik en andersom

Waarom vrijen wij toch zo heerlijk?
vroeg jij
Wil je dat echt weten
zei ik
Het was even stil
maar ja kwam het Ja

Omdat we om elkaar geven
zei ik
Ik denk dat je gelijk hebt
zei je nog

Ik ben blijmet al die jaren
van tomeloos en eindeloos plezier
wat de kleur van de rest ook was
Van tomeloos en eindeloos plezier in bed
en daarbuiten

Wat hebben we gelachen

ik herinner mij met liefde…

het meervoud van leven is lef, en buigen ook



2 Responses to “het kan verkeren – oud zeer lossen”

  • Prachtig! Je hebt genoten, gelachen en gehuild. Het echte leven heeft zich geopenbaard. Aan jou. In al zijn intensiteit. Koester wat je had en neem al het positieve mee. Alleen zo ben jij jij en kun je verder bestaan. Zijn. Leven. Genieten. Verdriet verkleint je niet, maar neemt je mee naar een hogere dimensie. Ik wens je al het geluk en hoop dat je dezelfde passie, maar dan in een ander jasje, ooit weer mee mag maken! Veel liefs, Debbie

    • Carolien Geurtsen

      Mooi samengevat en verwoord Debbie. I know. Vind ik ook hetmooie van vrij-schrijven, de waarheid schrijft zichzelf eruit, erin, erbovenuit, in t zicht, of hoe ik heyt maar het beste kan zeggen 😉

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • April 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: