Pjew what a month

On 27 March 2015 by Carolien Geurtsen

Inderdaad precies een maand geleden dat ik voor het laatst schreef en een blog postte. Teveel gebeurd om op te noemen en teveel beleeft om terug te halen, het draaide in ieder geval meest om gezondheid. Een akelig abces bij tante wat eerst an sich behandeld moest worden met een incissie en drain en dagelijks spoelen in het ziekenhuis, met een daaropvolgende kaakoperatie vanwege een fikse botinfectie die ook de oorzaak van het abces was geweest.
Met de familie stonden we klaar om haar voorafgaande, tijdens en daarna met hand en tand en eigenlijk vooral aanwezigheid en liefdevolle aandacht bij te staan. Wat gewoonlijk al een behoorlijk aangrijpend iets is, een operatie opname met volledige narcose en heftige napijnen, is voor een alleenstaand iemand met Alzheimer extra ingrijpend. Het gaat nog blijken wat de uiteindelijke terugslag en hopelijk terugveerkracht gaat zijn tijdens haar herstel.

Vrijwel onmiddelijk nadat zij ontslagen was uit het ziekenhuis dook ik zelf te bedde, brak bij mij de griep door of stond ik toe dat die eindelijk door kon breken, het was een fikse en langdurige aangelegenheid deze keer, mogelijk omdat ik al wat langer op mijn tenen liep. Wetende dat er eind maart nog wat groots en meeslepende aangelegenheden op stapel stonden, heb ik me daar op één of twee koortsige zijsprongen die niet bevielen verder zo volledig mogelijk aan overgegeven.

Het had door die wankelheid ook na heropstanding nogal wat voeten in de aarde maar het 21 Dinner van zoon met zijn studenten jaargroep, op de laatste dag van deizelfde 21 en traditie getrouw gekookt en bij de ouders thuis, vervolgens zijn eigenlijke 22ste verjaardag ook alhier gevierd, én de dag daarop een schouderoperatie in verweggistan, o nee Naarden, waarbij voor dit alles zijn vader ook nog over zou komen uit Turkije. Het is inclusief huis in gereedheid brengen en boodschappen doen voor een klein leger behoorlijk goed verlopen met alleen maar hier en daar een stress aanvalletje in mijn kant.

Uitermate vermoeiend, dat wel, en wij ouders waren ons beiden bewust van hoe onderdrukt nerveus we tijdens de operatie zelf eigenlijk waren. Dat uitte zich onder andere in een hoge mate van geïrriteerdheid door de ZO KALME en ook ZO ZEER LANGZAME apothekersasstistente die wij bezochtend voor de nodige pijnmedicatie achteraf. Ik merkte dat ik witte knokkels had die de toonbank vasthielden terwijl ik beleeft kon blijven. En of onze zoon ons ook gemachtigd had dat de apotheek inzage in zijn medicijngebruik mocht hebben. Nee, niet echt aan gedacht… En tja, hij lag nu onder het mes. EN ja, als moeder wist ik wel te vertellen dat hij  daar mee instemde maar we er niet echt aan gedacht hadden om dat op schrift te stellen. De volgende dag met een net geopereerde bink op weg naar huis die apotheek inlopen was nou juist wat ik wilde voorkomen. Maar ja, bink is volwassen….
We waren 5 minutes vroeger dan het bed aan kwam rollen en mét medicijnen op de kamer terug. Met recht een pjew.

00_DSC_6837Zoon zat na drie uur slaap en een flinke bak yogurt en zonder verdere narigheid van de narcose alweer te studeren in zijn bed en wilde graag de volgende dag naar een belangrijk college, De chirurg die hem ‘s avonds na de OK bezocht keek hem aan of hij water zag branden, maar wij wisten al, dit gaat hoe dan ook gebeuren dus laten we het hem maar zo gemakkelijk mogelijk maken. Dus linea reacta uit het ziekenhuis naar de UU. Tegelijk was dit een mooie gelegenheid voor zijn vader om op de campus rond te kijken waar zijn zoon zoveel tijd doorbrengt en in zijn toekomst investeert.

Vaders naar Schiphol gebracht, zoon weer naar zijn eigen stek, verband verwisseld en de nieuwste soort mitella leren omleggen, wát een heerlijkheid vergeleken met het laatste Russische model wat uit 3 losse delen bestond. Een goede nacht geslapen, is nu tijd voor een onverantwoord lekker Turks ontbijtje met Suçuk (pittige gebakken worst)  en Helva (gemalen tahin) en met wat goog Old Amsterdam, hete thee en sinasappelsap voor de juiste finishing touch.

De komende drie dagen heb ik bijna al mijn afspraken geschrapt om tegelijk uit te rusten, op te ruimen en in te schatten wat ik nodig heb om goed de komende weken in te kunnen rollen. want dat er een en ander in het slop is geraakt door deze gekke tijd staat buiten kijf.
Dat zijn vader er was, was een enorme en bovenmatig welkome steun en deed me tevens weer realiseren hoe enorm intens en, ik kan geeneens het juiste woord vinden, misschien veeleisend, het eenouderschap is geweest. Pjew.

 



2 Responses to “Pjew what a month”

  • yep Mark, hier en daar wel een koortsachtige verschijning gemaakt of geschreven ;-)) Nu dobberen en weer zakken, landen, voeten in de aarde 😉

  • Goh Carolien, er kwam al wat door via de jungle tam-tam. En was al benieuwd hoe het ging en in welke wildwaterbaan je zat. Tijd om even lekker te gaan dobberen …..gr. Mark

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • September 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: