Rennen in de sneeuw en de Kracht van op je schreden terug = óók familiemaken

On 31 January 2015 by Carolien Geurtsen

Mindfull running to empty mind and train body #doodlersanonymous365 #drawingaday 16.1.15

A post shared by Carolien Geurtsen (@caroliengeurtsen) on

Gisteren schreef ik dit nog ongepubliceerde stukje hieronder, omdat ik toen nog niet wilde schrijven dat ik hoop dat Tarik Z. psychotisch of in ieder geval tijdelijk niet toerekeningsvatbaar wordt verklaard en de hulp krijgt die hij nodig heeft, en hoop dat zijn ouders nog een leven gegund wordt, én dat mensen op allerlei vlak lering trekken uit wat er in die studioos gebeurd is en dat vooral door handen of hoe heet dat in eigen boezem te steken ipv in die van iemanden anders.

30.1.2015

Ik ben (eindelijk) sinds een  paar jaar, hielspoor enzo, weer begonnen met hardlopen. Heel rustig aan nog, en de eerste keer stak mijn astma behoorlijk de kop op. Ik weet dat het goed voor me is, voor mijn conditie, voor alles, inclusief astma. Ik liep in 2011 met veel plezier de 5km ‘s ochtends en was me verlekkerd aan het opmaken voor de tien, met al fantasieen over toch de Santiago lopen het jaar erop, toen de hielspoor buitengemeen genadeloos goed toesloeg. Enfin, the rest is historie.

Die eerste keer (drie weken terug) liep ik nog op slechte oude sportschoenen en ik wist dat dat allesbehalve slim was, maar had nog geen idee hoe aan nieuwe te komen. Het grote dilemma in deze tijden. Want geld lenen wilde ik niet, mag ook niet (regel 1 van de schuldsanering: geen nieuwe schulden maken). En toen kreeg ik mijn schoenen gesponsord, cadeau, gratuit. Echt kei-gaaf, kei-lief en kei-bijzonder. Sinds die tijd heb ik ze teveel aan (volgens de regels der hardloopkunst zou ik er dn veel sneller dan mijn ‘loop’uren doorheen zijn), maar aangezien ik als een kind zo blij ben met de roze met oranje beveterde schoenen, gedraag ik m ook als dusdanig. Al heb ik ze nog net niet in bed aan.
* En nu ik zit te schrijven vergeet ik de tijd, of eigenlijk niet, ik ben me zeer bewust hoe de tijd voorbij tikt en ik werkelijk de deur al uit had moeten zijn om mij bij mijn hardloop maatjes te voegen – dusss – ik schrijf straks verder – of niet.

terwijl ik nu weer ga rennen lopen (zegt Evy, vond ik eerst nogal verwarrend, geef ik toe) kunnen jullie dit lezen want het Intermezzo lezen van en reactie op Elja’s blog kwam ertussendoor. Ik lees haar al jaren en ze schreef: Roepen in de Woestijn, over bloggen voor je eigen lol. Wat zij doet, net als ik.

Leuk, (ik)snap het zo goed, ik blog(de) ook meest om het bloggen zelf, de actie, het schrijven, mijn gedachten vergaren. Ik vind het even te veel moeite, en merk als ik oversla dat ik blijf overslaan. ik geef het even de tijd om te kijken of het uit zichzelf weer gebeurd, totdat het niet dagelijks bloggen echt een gewoonte is geworden ofzoiets. Ik teken nu iedere dag een soort foto tekeningetje van de dag ervoor , van de zotte zou je zeggen want ik kan helemaal niet tekenen vind ik zelf, maar het feit dat het doodlen heet, een krabbeltje is en ik er steeds meer aardigheid in begin te krijgen om te spelen met wat lijntjes en een paar woorden, en dat ik ze af en toe, terugkijkend , ook wel heel grappig vind, én het feit dat ik nu bijna een hele maand vorlgemaakt heb, dat maakt dat ik er wel mee door wil gaan, dan heb ik aan het einde van eht jaar of zolang ik het volhou, een doos met een verzameling tekeningetjes als een soort dagboekje. Ik zet ze ook op instagram, Dat ik jou dit nu allemaal weer vertel – terwijl ik maar een regeltje, die eerste zin misschien, wilde schrijven… ja dat is wel wat er gebeurt, asl ik begin met schrijven gaat het vanzelf, en mijzelf kennende gooi ik dit misscchien wel als een blogpost op de mijne, misschien moet ik ene nieuwe serie maken – commenting on blogs of zoiets. Ik weet het nog niet, dank voor d eruimte voor mijmeringen, en ja ik lees je blogs 9 vd 10 keer, en vind het fijn om zo een beete mee te wandelen met jouw gedachtes. en vaak zijn die ook een kieteling voor ‘iets’… een kieteling
Juist leuk – en ja die rimpels, die alles heeft effect, daar heb ik ook fidusie in, ook dat nog.
Fijn dat je schrijft ELja

Dusss  Roepen in de woestijn was de aanleiding voor deze post

daarna heb ik heerlijk hardgelopen met mijn vier broers zoals ik ze ergens onderweg gekscherend toeriep, waarum? Omdat ik lieg dat ik barst, zo heerlijk was het lopen zelf helemaal niet. Door de koude lucht kreeg ik het behoorlijk benauwd, had mijn Ventoline niet bij me en moest mijn tempo dusdanig aanpassen dat ik steeds erg ver terugviel, en telkens kwamen ze dan tijdens de wandelminuten van Evy naar mij teruggelopen, zodat we de ren loopminuten weer samen konden beginnen. Ja, en daardoor werd het voor mij dus wel een heerlijk half uur met nog lange tijd gedurende die dag (gisteren) tevreden naweeën. Dit was óók familiemaken realiseer ik me. (De Krachtfabriek variant op kennismaken ;-))

The running 🏃 away part – left behind yes, did I care, not really 😉 own speed and need #slowrunning

A post shared by Carolien Geurtsen (@caroliengeurtsen) on

Die mannen realiseerden zich hoogstwaarschijnlijk totallemente niet wat dat voor mij betekende;  ik kon mijn eigen tempo blijven lopen en voelde me toch iedere keer weer imaginair omarmd en aangemoedigd, en voor wie een oud kindstuk nog kan volgen, ik raakte ze niet kwijt, ondanks dat ik voor mijzelf zorgde en mijzelf niet voorbijliep. Heel helend. Vandaar denk ik mijn spontane uitroep toen ze als vier Dalton Brothers naast elkaar door de besneeuwde straat op mij toeliepen: jullie lijken wel mijn 4 broers. Dat beeld staat op mijn netvlies. Prachtkerels. Dat ik ‘s middags te moe was om op de vrijdagmiddelborrel te verschijnen word me hopelijk vergeven.

Doormijmerend komt er in me op dat ik best een rondje/een keer of 80 Bewust en vooral mindless hard wil lopen met Tarik, zo komt er nu in mij op, en ik hoop dat er genoeg mensen moeite voor hem doen om flink wat tijd met hem mee te wandelen op dit zware en denkelijk zwarte traject in zijn leven, wat even denkelijk ook al heel wat langer duurt dan waar wij in die zich eindeloos herhalende minuten zicht op hebben gekregen. En alle anderen die deze gebeurtenissen als traumatisch ervaren hebben of op zijn minst schokkend natuurlijk ook, al zullen zij denkelijk daarvoor wel goed/beter aan de bak kunnen komen dan ‘de dader’ in deze.

Stairway to Heaven on EarthStilletjes bedank ik wat goden en mensen om een en ander in mijn eigen leven wat hier zijdelings mee te maken heeft en wat veelal samenhangt met hoe kleine wendingen en toevalligheden een lot kunnen bezegelen, bestieren of veranderen, waarvan die roze schoenen alleen maar het tastbare topje van mijn bedank-ijsberg zijn.

1003 1124 inmiddels – woorden waren dit, zo zie ik hieronder. genoeg gekletst

 



One Response to “Rennen in de sneeuw en de Kracht van op je schreden terug = óók familiemaken”

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • November 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: