Rustig staat ie daar, de ambulance – Morning Pages dag 2

On 1 April 2013 by Carolien Geurtsen

Ambulance alarm

Langzame dag. Pannekoekendag. Mattheus Passion dag. Zon dag. Zonschijn dag. Apatisch begin dag. Dag na Inhaal Dr Who nacht dag. Boek hervind dag. Sleep jezelf de dag in dag. Beetje zo’n dag. Zondag ook al is het een maandag.

Het boek is weer, voor even, in mijn bezit. De paniek al een paar zoekdagen nog nét gecontroleerd want zeker wetend dat het net nog gezien was, een dag van de vorige vier zeker, in het oog lopend ook nog. Vlakbij dus.
Aldoor lag het daar te glimlachen totdat ik het ook daadwerkelijk wilde pakken. Het liet mij niet los maar ik probeerde het / zoeken wel los te laten, regelmatig te ontspannen in andere activiteiten en mezelf te gunnen het door zichzelf te laten vinden.
Op tijd genoeg mij de ruimte te geven.
Zoals bijna altijd verdwijnt iets als ik het zoek. Nodig is ‘gazing’ zoals geloof ik Carlos Castaneda het al noemde. Not-looking.
De kunst van het vinden is ruimte maken in de tijd en in jezelf zodat het weer te voorschijn kan komen, zegt Carolien.

Hiertegenover staat nu al een half uur een ambulance met knipperende lichten, ogenschijnlijk zonder dat er iets gebeurt.
De klep nog dicht, het plein verlaten. De penibele activiteiten, mensenhanden waarschijnlijk daarbinnen druk met onderzoekende en / of mensenreddende handelingen. Mensenwerk.
Zometeen zelf op ziekenhuisbezoek als ik mijn ledematen en zelf voldoende aan kan sturen om ook op tijd te kunnen komen voor het interview afspraakje daarna, notabene bij de Starbucks in Utrecht op het Centraal Station.
Waarschijnlijk de derde keer in mijn leven dat ik daar zit, althans in een SB, want nooit eerder in deze, behalve op doorreis lopend naar de volgende trein een keer getrakteerd. En als ik de keer dat ik er voor mijn zoon zijn wensvervulling op Schiphol noodgedwongen naast zat te wachten tot hij genietend zijn 6 maandelijkse traktatie op had niet meetel. Zo on-Starbucks ben ik dat ik er alleen maar ben als door een ander uitgenodigd, zoals nu.

Ramses zegt tegen Liesbeth: Ik hou van je, vooral van je moed, van je kracht en van je positieve levensinstelling.
Ik laat het even voor wat het is, al raakt het een snaar of drie.
Vanmorgen de tiende van Tijl gezien, over Bach, het lijdensverhaal, het begin van de Mattheus Passion in een kerk in Leipzig en de jaarlijkse uitvoering in Naarden. Allemaal opgehangen aan drie jongeren om een en ander laagdrempeliger te maken voor die groep in het algemeen. Mission partly accomplished maar leuk om te kijken. Het luisteren, zo liggend op de bank, maakt al geraakt en snikkend nog voor Erbärme Dich ook maar in de buurt komt.

De wolken in de blauwe hemel die voorbij trekken zijn tiegelijk mooi en bijna verlies ik mij in het kijken naar de prachtige gelijkmatige beweging, de rijen traditionele wolken snellen voorbij.
Mikis Theodorakis, de Mauthauser cyclus, komt op links voorbij. Ik zoek hem zo weer op. Zij heeft het sinds Mikis himzelf haar in 1968 vroeg, geadopteert om ze ieder jaar op 4 mei in een kerk ergens ter wereld ten gehore te brengen: “Zolang er nog overlevenden zijn uit die concentratie kampen heb ik de plicht om ze te zingen”.
Ik herinner me zijn liederen en zijn door haar vertolkte liederen en Livanelli die dat ook gedaan heeft en verdwaal van mijn padje. Weet niet hoeveel bladzijdes ik nu al volgeschreven heb omdat ik op een ander formaat dan A4 schrijf. Ben ik al aan de drie? Liesbeth zingt Theodorakis, die was het geloof ik die ik had. LP.

Het is alweer vijf voor twaalf. Doodgaan duurt maar heel even, zingt ze en daar komen de ambulance broeders naar buiten, ogenschijnlijk zonder iemand ‘in te laden’. Gezegend zij Jezus de vreugd van uw schoot.
De ambulance broeder of zuster is blijkbaar iets vergeten en drukt weer op een bel, wacht leunend tot de voordeur weer open gaat en loopt vervolgens naar binnen, terwijl de chauffeur al plaats heeft genomen achter het stuur. Niets alarmerends te zien, het tempo is traag.
Ik verheug mij op mijn lichtheid en wordt zelf ook wat vertraagd, door mijn enigermate zwaardigheid van gemoed.
Dan komen er drie vrouwen de deur uit en worden er toch tassen ingeladen.Een loopt er weg en de ander stapt voorin naast de chauffeur. De broedster gaat via voor mij onzichtbare manier naar binnen.
Ik heb hoogstwaarschijnlijk het moment van ‘inladen’ gemist. Ik weet geen beter woord maar het doet in deze contekst en gebruikt voor een mens, belachelijk aan.
Ook dan blijft alles rustig. Sirenes en zwaailichten ontbreken.
Hopelijk valt het dan dus mee.

Ik doe mee aan een dertien weken project rondom het book The Artist Way van Julia Cameron. daar zijn de Morning Pages een klein en dagelijks onderdeel van.  Drie A4tjes, met de hand geschreven, het liefst in de morgen. Dit om zo censuurloos en innerlijke criticus vrij te leren schrijven of als je dat al kan/doet dat met een dusdanige regelmaat te beoefenen dat de kraan van je creativiteit steeds verder open gaat. je eigen stem zoasl dat ook wel eens genoemd wordt, steeds meer tevoroschijn komt.
Ik vind het leuk. heb het boek alweer enige tijd liggen en zet er met graagte mijn tanden in.

 



5 Responses to “Rustig staat ie daar, de ambulance – Morning Pages dag 2”

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: