schoorvoetend

On 10 August 2015 by Carolien Geurtsen

Voeten - april 2009

Het is maandag, helemaal geen rotdag, meer een leuke dingen doen dag. En toch, ben ik opnieuw weer even stil van het gemak waarmee wij, lees ik, lees bloggers in Nederland, van alles op Internet en Social Media kwakken, óók ende vooral kritische noten, die we her en der kraken. Als we zelf kraken van een of ander wat ons hart of hoofd beweegt.

Ik zweeg er gisteren over omdat ik werkelijk te geschokt was voor woorden. Van afgrijzen.
Normaliter kan ik dat wel, iets echt gruwelijk vreselijks wat me bezighoud mixen met mijn eigen mediocre avondturen, maar gisteren niet. Ook niet omdat ik een speciale stukje, gericht aan en over een jeugdige Nederlander, beloofd had te posten en ja, dat had ik nog een dag kunnen uitstellen, maar nee, dat heb ik niet gedaan. Ik had er twee kunnen schrijven, maar nee. Oók werkelijk niet omdat ik niet wist wat te schrijven, en nog.

Ruud schreef er wel over en dat …daar werd ik weer stil van, toen ik het gisteren  – Ik zette na een tijdje Einaudi op om zachtjes weer in beweging te kunnen komen, en doe dat nu weer.

Dus gewoon hier een deel van wat Ruud schrijft, waar ik me enorm in herken, en aldaarverder bij hem de rest

Ruud schrijft:

Gezegend

Ik ben blogger. Schrijven, dat vind ik heel leuk om te doen. Het allerfijnste er aan is dat ik op mijn blog kan doen en laten wat ik wil. Zeggen wat ik wil. Afwijkende standpunten mag innemen. Ik probeer dat niet te extreem in te zijn, en ik probeer altijd afdoende te onderbouwen. Zonder dat ik gelijk heb of gelijk hoef te hebben. Oh, en ik probeer ad hominem te vermijden. Omdat dat geen enkele discussie, geen enkele uitwisseling helpt. Maar ik ben zo verschrikkelijk dankbaar dat ik zoveel speelruimte heb, zoveel vrijheid, zoveel vrijheid van meningsuiting. Zo blij, dat ik hoop dat ik er, op een redelijke manier, op aangesproken word als ik te ver ga. Ik vertrouw er op dat dat aanspreken gebeurt. Wat een ruimte, wat een vrijheid… Nu ben ik misselijk.

Ondertussen in Bangla Desh…

‘Niloy Chatterjee, who used the pen-name Niloy Neel, was murdered on Friday after the men broke into his flat in the capital’s Goran neighbourhood, according to the Bangladesh Blogger and Activist Network, which was alerted to the attack by a witness’ (bron: Al Jazeera) .

‘Murdered’, my ass… Niloy is in zijn eigen appartement door een bende van 6 extremistische islamisten in stukken gehakt. Met zijn vriendin opgesloten in de kamer ernaast… OK, OK, Niloy is vermoord… Maar niet zo maar. Het motief is walgelijk, en ik ben nog steeds misselijk van de manier waarop.

Niloy is de vierde dit jaar die dit vreselijks is aangedaan dit jaar. In Bangla Desh.

Lees verder over Niloy en de anderen bij Ruud

May you rest in peace Niloy, others who suffered such a gruesome death. And loads of stregth and currage for girlfriend(s), spouses, lovers, family and friends who staid behind.

en wat bid ik werkelijk voor less. Less burden, pain, cruelty, slaughter, grief, sorrow, sencelessness, fanatism, monsters…. disguising as human beings

Ik stap uit bed, schoorvoetend nieuwe herinneringen maken, hij kan dat niet meer. Ongetwijfeld zal ergens op de dag mijn lach me weer vinden, even ongetwijfeld alsdat af en toe…niet

 



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • October 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: