Why do we scream at eachother – Even Doves have Pride – Thank you Prince

On 22 April 2016 by Carolien Geurtsen
The sky is all purple. Nasa released this image in honour of Prince.

The sky is all purple. Nasa released this image in honour of Prince.

Purple Tributes to Prince – in pictures

Net terug van een mantelrondje, mee naar een arts met een familielid, laten we het mantelcare noemen, open ik Feestboek en zie dit van Lucas:

Ook ik ben geschokt. Ook ik vind het wat veel worden in korte tijd. Ook ik ben romantisch en hoop dat de regen vannacht van kleur verschiet. Ook ik denk aan dat hemelse concert daarboven. Tegelijkertijd weet ik dat de cd’s en lp’s de enige erfenissen zijn. En dat wij ons gelukkig mogen prijzen dat we daar nog naar kunnen luisteren. Nu iets meer Prince. Morgen ook nog een keer Bowie. En meeblèren met Peter Gun van ELP. Of toch weer de Beatles, mede mogelijk gemaakt door George Martin. Om af te sluiten met 1999?
Ik was het door de emoslomeringen van de ochtend, met overigens een goedere uitslag dan verwacht bij de arts, even vergeten, the I will die for you. Zat even te peinzen en schreef toen als reactie:

Door persoonlijk verdriet en verlies van een dierbare (van 54 jaar jong) kon ik me zelf er afgelopen week niet eens toe zetten om Radio 10 af te zetten die om onverklaarbare reden opstond. Ik dacht dat een vreselijk radio station was vanwege de wauwels tussendoor. A bleek dta enorm mee te vallen tegenwoordig en B bleken ze (wit wit wit) eindeloos veel Bowie te draaien, dus dat pakte wat mij betreft heel goed uit.

En daar hoorde ik gisteren ook het nieuws van Prince op, eerst nog als zijnde waarschijnlijk een HOAX ,maar toen ben ik met mijn onderbuikgevoel en al toch andere bronnen gaan raadplegen, en jeez, inderdaad, alweer alweer, een van mijn grote musicale helden DOWN.
Denkelijk samen met Bowie de enige andere wiens grote Ahoy Ahoy ik ooit heb willen bijwonen. (dan praat ik niet over PinkPop en Bruce).
Toen vervolgens bij Radio 10 een paar uur Prince de klok sloeg, terwijl ik zat te schrijven was dat fijn. fijn fijn.

Vannacht nog wat korte stukjes interview en flashes op TV, maar vandaag trok ik het even niet en heb de stilte verkozen, voor het eerst in weken, boven denial met andere muziek erbij, of met de neus erin wrijven zijn hele repertoire door, óf troostrijke Einaudi, waar ik misschien straks weer voor kies.

Ik zoek toch weer even het nummer van de Doobie Brothers op wat me vorige week zo trof – Met de aanrader van hen (love the ones your with) om toe te passen die tegelijk heel betrekkelijk is. The ones you’re without loven, dat gaat me ook errug goed af hoor

260px-Prince_Brussels_1986

Prince in Brussel tijdens de Under the Cherry Moon Tour (of Parade Tour) in 1986

Ik was absoluut geschokt maar realiseerde me vanmorgen wel dat ik er niet zo emotioneel kapot van was ben, lijk te zijn, als van het overlijden van Bowie. Terwijl ik de muziek van Prince nummer voor nummer mee blijk te kunnen zingen, er altijd als een gek op gedanst heb, en vooral When Doves Cry me jarenlang enorm onder de huid is blijven krabben tot dansen met huilens toe, kan ik Prince zijn overlijden emotioneel beter aan lijkt het.

Tegelijk vraag ik me af of ik een beetje murw ben geworden deze week, gewoon vanuit het simpele feit dat het allemaal wel veel is, die bij bosjes vallende creativo’s,  die mee mijn tijdsbeeld bepaald hebben en me gevoed en gestimuleerd en getroost hebben in eigenheid en musicaliteit. Naast de dierbare vrienden, collega vrijwilligers en familieleden die de afgelopen maanden ook de pijp aan Maarten of zijn zuster hebben gegeven.

Afstomping der emoties vandaag, omdat de plichten ook roepen of zoiets. Ik weet het even niet.Wel ben ik blij dat pup slaapt, ik even rustig zit, en kan gaan bedenken wat ik nu wil gaan eten. Of moet ik toch juist omdat pup slaapt even boodschappen doen? En waarom heb ik nou vanmorgen drie keer keihard mijn hoofd gestoten? Op welke plaats even rust?

Ik lees even Storm in een Glas Prince terug, deur 13 voor wie dat wat zegt, wat ik On 25 July 2011 schreef toen hij onverwachts in de Melkweg optrad:

Veel commotie gisteravond op Twitter: Een tweet vanLeo Blokhuis: “Nou moe! Prince in de Melkweg, 5 min fietsen van hier, baby Otis slaapt en z’n moeder zit in het vliegtuig vanuit NYC”.
De vijf minuten dat ik meelees, vliegen er allemaaal tweets over mijn mobiele scherm van mensen die óf gelijk in de trein springen óf hun dilemma van kiezen tussen Prince en Marc-Marie Huijbregts met hun volgers delen.

EN toch, ik ga m er bij pakken, en ja ik weet het, weinig online te vinden, maar toch nu inene wel:

Thank you Prince, and give my goddamn love to all the others, but in the first place to my friends David and Ruud, and kick some ass up there. And please come and hunt me in my dreams….



2 Responses to “Why do we scream at eachother – Even Doves have Pride – Thank you Prince”

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • April 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: