slaapdronken alarmbellen

On 4 August 2015 by Carolien Geurtsen

slaapdronken sm DSC_0341[1]De telefoon gaat, slaapdronken neem ik op. Het is de thuiszorg: “Er doet niemand open en ik kan niet naar binnen”. Koortsachtig probeer ik mijn gedachten te ordenen en haar aan de lijn te houden.
Het duurt even voordat ik begrijp dat ze bij de voordeur en niet in de hal binnen voor de deur bij mijn tante staat. Het is pas/al half acht, ‘s avonds welteverstaan, ik was op de bank (12 km verderop) in slaap gevallen én Thuiszorg is aan de late kant voor de medicatie, maar daar ga ik niet op in en ik laat haar na enig nadenken aanbellen bij de buurman die de sleutel heeft, naam en het huisnummer gokkend omdat ik nog steeds niet helder na kan denken.

Ik hoor ze praten, (fijn dat ze mij niet ophangt) en na een paar minuten hoor ik haar de sleutels teruggeven en zegt ze tegen mij dat ze het huis doorgelopen is en mijn tante echt niet thuis. En dat de medicijnen nog in het kistje liggen… Zij moet verder, ik neem het over.
Tante zou nooit weggaan na het avondeten, eerder om half zeven zelf aan de telefoon hangen dat ze nog niet geweest zijn, dus ja ietwat ongerust ben ik wel.
Zus zit in Friesland en Zo in Drenthe en neef en vrouw zijn er ook niet, of toch? Tegen beter weten in bel ik toch even. Zij nemen tante vaak op zondagmiddag mee voor een wandeling en soms voor een hapje maar bellen dan zelf de thuiszorg én nemen de avondmedicijnen mee, en ook die liggen er dus nog. Toch…
Terwijl ik deuren op slot doe, mijn tas, sleutels en papieren bij elkaar zoek en mijn schoenen aandoe. Ondertussen met excuses aan vrouw van neef in verweggistan, maar stel je voor dat het zo simpel blijkt.

Eerder op de dag meende ik dat er bij het meertje een strandfeest was, maar als ik bij de auto ben, zie ik dat er iets verderop in de straat een dampend en stampend feestje aan de gang is met een overvol terras, het ziet en hoort er gezellig uit.
Ik voel me rustig en ben blij dat ik een leenautootje onder mijn billen heb én dat ik zo dichtbij woon. Met de thuiszorg heb ik afgesproken dat ik later zal bellen wat mijn bevindingen zijn. Onderweg speelt er zich een film of drie af van wat die zouden kunnen worden, En terwijl ik op een bijna verlaten weg langs veel groen door de late avondzon rijd, zie ik ruimtes in haar huis voor me waar mevrouw thuiszorg mogelijk niet heeft gekeken en bereid me voor op… van alles.

Ik neem een ingang waardoor ik langs haar andere buur- en vanouds vriendinnelijke vrouw kom en kijk even naar binnen, zo te zien niemand thuis. Niet langer uitstellen nu, eerst maar naar binnen. Ik kijk mee met wat me opvalt. Haar jas (die ze altijd ook in volle hitte meeneemt) hangt ietwat slordig aan de kapstok en in huis- en achterkamer is ze niet. Badkamer, berging en boven ook niet.
Terwijl ik waarneem dat ook haar handtas gewoon op de stoel ligt, nog een tken dat ze niet ver kan zijn (alweer normaliter), denk ik na en loop ik nog een rondje. Wat zijn nu de geeigende stappen?

Ik loop even bij buurman langs (van de sleutels) en vraag of zij iets gezien hebben die dag wat op een vertrekkende tante lijkt, maar nee. Ik bel zonder succes andere buurvrouw nog een keer en stuur haar ook een smsje alvorens ik weer naar binnen loop en een briefje schrijf met de vraag of tante me wil bellen als ze thuis komt.
Ik leg het op tafel.

Het enige wat ik kon verzinnen was een wandelingetje, hoe onlogisch ook, óf onverwachts meegenomen door een wat verderweg familielid of kennis die niet op de hoogte van drieagelijksthuiszorg bezoek en medicatie is.

Besluiteloos draal ik of ik op haar fiets zal stappen of in de auto rond zal gaan rijden.  Met de fiets kan ik beter op wandelpaadjes komen, maar eigenlijk verwacht ik niet dat ze is gaan wandelen, vanwege tijdstip van de dag, het is nu echt al avond. Gemakkelijk blijkt de keuze als ik haar fietssleutel niet kan vinden. Ze is in ieder geval niet zonder sleutels de deur uitgegaan.
Dus ik rij steeds groter wordende rondjes. Nog steeds geen echt heldere kop maar wel kalm, en dat doet me goed, zenuwpeesje van de laatste jaren lijkt zich definitief teruggetrokken te hebben. Zeker nu ik er even alleen voorsta erg fijn.

Dan gaat de telefoon, ik zet de auto aan de kant en een opgewekte stem zegt: ‘Hallo’.
Thuisgekomen staan buurman van links en -vrouw van rechts om de hoek samen te kletsen, tante was door haar die niet thuis was en geen telefoon beantwoordde mee de hort op genomen. Ze hadden lekker gewandeld en pannekoeken gegeten.
A schrok zich rot toen ik een en ander uitlegde en ze zei verontschuldigend de ontwikkeling van het dagelijks thuiszorg gedeelte niet meegekregen te hebben. Ik stelde haar gerust en zei dat ik blij was dat dit de verklaring was en of ze volgende keer mij even een smsje zou willen sturen. Natuurlijk!

Nog even een lauw pilsje gedronken met tante die over the moon was van gelukzaligheid: “Ik had helemaal niets bij me. Wat is ons land toch mooi. Het was helemaal onverwachts, een uitje gezellig met zijn tweetjes zoals vroeger. Zo had buurvriendin die ook iedere zaterdag soep komt brengen gezegd toen ze aanbelde. Dat ze niet op de naam kon komen van A wuifde ik snel weg als niet iets om je zorgen over te maken.
Met een dikke kus en glimlach nam ik afscheid.

Zoet vals alarm

 

Op de achtergrond draaien de beelden van de Val van Brug en Kraan op TV in Alphen ad Rijn – Bizar nauwkeurig en in detail op film vastgelegd. Wat een nachmerrie en wat een naar het lijkt geluk bij een ongeluk. Daar was geen alarm, niks zoets aan, behalve misschien dat het  bij materiele schade is gebleven, maar wat enorm traumatisch.
Dat die vrouw de goeie kant oprende, ik vind dat geweldig – refexen, flascinerend.
Dat ik er gewoond heb, maakt dat ik me aanvraag of er bekenden getroffen zijn. Rustig afwachten of straks bellen? Ik weet het zometeen.



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • November 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: