som der delen – hoe laat is ik

On 21 August 2013 by Carolien Geurtsen

Üsküdar Harbour - 6 to 12

Ik onthou mijn dromen weer, en dat al drie nachten op rij. Voor mij is dat een goed teken. Het betekend dat ik wat beter, dieper en langer begin te slapen zodat er energie over is om ze naar mijn bewustzijn te processen. En dat ik het kan handelen wat ze mij te zeggen hebben. Mooi zo.
Van de week reed ik mee met een hele goede oude bekende vriendin, net weer ontmoet na vele jaren, en  haar vertelde ik tijdens een bijpraat marathon dat ik bij voortduring op zoek ben naar het begindraadje van mijn eigen bolletje wol, naar waar ik weer achter het stuur van mijn leven kan kruipen, en ik geloof  dat het nu zover is. Want drie keer is geen toevalstreffer meer, drie keer is scheepsrecht.

En mijn drang om te schrijven lijkt ook weer groter.

Ik schrijf en blog en fotografeer en zoek naar wat goed voor me is, waar ik energie van krijg en beter van word, en waar ik een heftige en langdurige burn out door achter me kan laten, en vrede kan krijgen met wat ik nu niet meer kan van wat ik vroeger wel kon.
En dat is erg veel.

Peut zei eens: “Als jij leert op 80% te functioneren dan zit je op de 100% van de meeste andere mensen, en met die 150% moet het zeker afgelopen zijn. Dus 75% is eigenlijk ook al genoeg”.

Ik moet nog steeds wennen aan dat ik er niet alleen een burn-out aan het ‘uitwerken’ ben.  Twee vette hoofd blessures (een zware balk én een bouwlamp erop, herzen-kneuzingen etc) hebben mijn geheugencentrum en concentratievermogen goed te pakken gehad en maken dat ik verre van optimaal functioneer.

In mijn werkzame leven en als moeder en partner heb ik daarnaast jarenlang gek genoeg en zonder me dat te realiseren vooral geïnvesteerd in het geluk van anderen, als een tweede of misschien wel eerste natuur. Daarbij denkend dat ik zelf absoluut niets te kort kwam.
Nou dat had ik een klein beetje mis.
Echt diepgaand en structureel, constant goed voor mezelf zorgen of überhaupt maar weten wat nou echt goed voor míj was, dat bleek toch tot mijn eigen verrassing een ondergeschoven kindje geworden door de laatste tropenjaren voor mijn ineenstorting. Met de burn-out als een levend of nou ja, bijna dodelijk bewijs daarvan, aangezien ik me twee keer maar ternauwernood van een auto ongeluk vandaan heb kunnen manouvreren.
Onverantwoord is het, autorijden met een echte burn-out, want tunnelvisie en gebrek aan concentratie- en inschattingsvermogen horen daar bij. Dat mag ook wel eens gezegd.
Weer wat geleerd.
De auto wegdoen is een van de betere besluiten geweest in 2012, nooit, nou ja bijna nooit spijt van gehad.
Dus: Revaliderend én vrijwilligend.  Fotograferend én schrijvend. En mozaïeken gedenkstenen maken. Heel rustgevend voor mijn vaak tollende hoofd.
Ik leer als nooit tevoren dat ik überhaupt grenzen heb en om die te eren.
Dat alles ter investering in mijn eigen dromen, mijn toekomst en mijn geluk, bijna  als vanzelfsprekend  uitstroomd naar anderen, de wereld en wie mij lief is.
Dat dat een prachtige eigenschap is, maar vooral voor mezelf om regelmatige reflectie en rustpauzes vraagt, en dat dat niet in mijn aard ligt om dat aan mijzelf te geven.

Ik heb vorig jaar ooit eens aan iemand gevraagd of hij wilde investeren in mijn geluk, en dat is feitelijk waar  ik nu al een vol jaar zelf aan het doen ben. Meer en meer op speurtocht naar waar ik nou energie van krijg, waar ik van ga sprankelen en bruisen, en dus ook van overloop en daarmee eventueel aan anderen en de wereld te geven heb. Daarom zei ik ook tegen mijn keuringsarts: ik wil opwékkend vrijwilligerswerk doen, waar ik energie van krijg, anders glij ik weer terug.
Ik stoei nog steeds met het gegeven van een schuldsaneringstraject waar ik voorlopig de komende twee en half jaar nog niet klaar mee ben. Het vrijwilligen is naast het uitproberen en uitbreiden van mijn belastbaarheid ook een manier om mijn vrijwilligersCV uit te breiden, om  ervaringen op te doen en dus ook bij leuke dingen aanwezig te kunnen zijn die ik anders niet zou kunnen betalen, én om af en toe een vakantiegevoel te kunnen hebben. Dat dat dan werkvakanties zijn is vooralsnog geen probleem.

En ja het was een pittige en lange weg en als je Burn Out als zoekwoord op mijn blog intikt, dan krijg je dit resultaat.
Ik hou van schrijven, het helpt me mezelf en de wereld te begrijpen of om mijn onbegrip een plek te geven. Ik ben, volgens mij als gevolg van de hoofd blessures,  dyslectisch en ongeduldig dus dat is een extra uitdaging. Verder gooien mijn hersenen met de regelmaat van de klok Engels en Nederlands door elkaar, dit omdat ik tien jaar Engels gepraat, geschreven, vertaald en gedroomd.

Nog Verder….
* Heb ik tien jaar in Turkije gewoond. De search funktie van mijn blog-site doet het best goed, dus als je dat intikt, Turkije, zie je al een heleboel.

* Ben ik gefascineerd door het mysterie dat het leven in mijn ogen is en ben ik bezorgd over blindgangers en haatzaaiers. Ik probeer het me allemaal niet zo aan te trekken maar dat lukt lang niet altijd. Van origine breedsprakig, poog ik op een boeiende manier te leren comprimeren, mijn subjectieve waarheden te verdichten, soms letterlijk soms figuurlijk.

* Naast dit blog schrijf ik ook op The S Word, een online magazine, met een serie colums/interviews met mensen die in Turkije wonen.

Ook heb ik veel geschreven voor SchrijfbloQ en Daretoo.nl o.a. over relaties en intimiteit. Ik heb een boek vertaald over hoogbegaafde jongens en schrijf zelf een boek over mijn tienjarig verblijf in Turkije gelardeerd met hedendaagse gebeurtenissen aldaar.
Daarnaast hool ik mijzelf in de Masterclass Ontmoederen, mwat me behoorlijk goed afgaat, maar ook in het mijn wilde haren behouden en leven in een soms grimmige wereld zonder mijn gevoeligheid te verliezen.

Dat diezelfde Peut gisteren nog tegen mij zei (ondanks dat hij een extreem goeie peut is): “Als ik jou aan iemand uit moest leggen zou mij dat eerlijk gezegd ook niet lukken, je bent een erg complex mens”.

Waar dat een ander misschien zou ontmoedigen, sterkte het mij feitelijk in mijn vertrouwen. Dat bolletje wol enzo, best wel logisch dat ik het draadje nog maar zo niet ge- of hervonden heb.

Ik ga waar mogelijk nog graag en regelmatig naar Turkije, met name naar Cappadocië en Istanbul, en ik hou van fotograferen.
Ik heb daar ook mijn eerste foto-tentoonstelling over gehad: Met mijn hoofd op twee kussens – Hier en daar thuis, over mijn onderzoek naar het leven in Turkije.
Twee jaar geleden ben ik begonnen met gedurende 80 dagen iedere dag te bloggen en heb dat in Januari vorig jaar hervat. Met die 80 dagen begon, nadat mijn burn-out geconstateerd was, mijn vastberaden eerste stap door het oog van die orkaan: 80 dagen lang een andere deur om open te doen, tegen te trappen, mijn neus tegen te stoten of aan voorbij te gaan. 80 deuren totdat die ene op 1 oktober 2011 voor de laatste keer dichtviel.

 Tijd is onderweg zijn in het Nu was de doorstart, mijn doorstart naar iedere dag bloggen, in 2012, kort nadat ik ook noodgedwongen de stekker uit mijn bedrijf had gehaald.
Trainingsbureau Bezield Coachen was tien jaar mijn lust en mijn leven geweest, mijn passie en naar ik dacht mijn bestemming en in ieder geval mijn bedoeling voor onbepaalde tijd.

Ik heb na een onbedoelde zomerstop nog steeds de intentie om, vooral voor mezelf, een paar keer per week, zo niet iedere dag een blog te posten. Verder geloof ik in de kracht van interactie, wederkerigheid en verbinding en hoor ik vooral ook erg graag van jou. Ik krijg regelmatig mondelinge reacties waar ik enorm van sta te kijken, over wat mijn vrijelijk schrijven over van alles en nog wat, onder andere over relaties, schuldhulpverlening en nog minder opwekkende zaken als dood en verlies van dierbaren voor iemanden betekend, maar ik vind het ook erg leuk om dat onder mijn schrijfsels terug te vinden. Wat je ervan vind wat ik schrijf.
Kortom, ik vind het erg leuk om feedback en respons te krijgen!

Hartelijke groet en veel leesplezier
Carolien



11 Responses to “som der delen – hoe laat is ik”

  • Indrukwekkend om je verhaal te lezen. Jezelf leren kennen en te leren wat goed voor je is, is voor de meeste mensen heel lastig. De meeste beginnen er denk ik niet eens aan of stoppen al snel bij een punt waarop het goed genoeg is en waarbij ze nergens last van krijgen.
    Door het lezen van jouw blog bedacht ik me dat de meeste mensen een bepaalde indeling van hun leven vinden die voldoet waardoor ze niet veel verder denken, zoeken of handelen. Hoewel deze indeling helemaal niet een optimum hoeft te zijn kunnen ze goed genoeg functioneren. Dit wil niet zeggen dat ze zichzelf goed kennen en het meest optimale en vreugdevolle uit hun leven halen.
    Er zijn echter ook mensen die door omstandigheden, ziekte of ingrijpende gebeurtenis, of vanuit een innerlijke drang wel op zoek gaan en/of blijven naar wat goed is voor hunzelf. Ik ben ook zo iemand en vind het ook enorm lastig. Maar ik blijf ermee bezig omdat het me al veel heeft opgeleverd en omdat het nog steeds nodig is om voor mezelf een beter balans te vinden.

    • Carolien Geurtsen

      Dank je wel Ernestien, echt hartverwarmend in de meest letterlijke zin van het woord je reactie en jouw analyse kan ik me helemaal in vinden, echt heel mooi en to the point samengevat. Wat drijft het dier mens tot human beings stead of human doings komt er zo bij me op 😉

      Nogmaals dank!

    • Carolien Geurtsen

      Dank je wel Ernestien voor je uitgebreide reactie,ware woorden, zeer op prijs gesteld!

      ik dacht dat ik al geantwoord had maar, gepost in den vreemde en vanaf een nog vreemdere computer, blijkt dat in de digitale pijplijn te zijn blijven steken.

  • Linda

    Heerlijk dat je weer blogt, het is zo helder 😉
    Het fotograferen doet je waanzinnig goed!!!

    • Carolien Geurtsen

      Het fotograferen is inderdaad heerlijk Linda, maar dat ben ik gewoon blijven doen. De kleine energie boost met bijkomende helderheid komt vermoedelijk omdat ik een boel wanbeleid met grote consequenties achter me aan het laten ben. Iemand is de laan uit gestuurd en iemand anders heeft het stokje overgenomen, dus wat meer rust in mijn innerlijke overlevingstent.
      Pakje van mijn hart 😉

      Het zal nog moeten blijken wat de verdere gang vanzaken is, maar ik lig niet meer gekmakend wakker van de zorgen hierover.

  • Geert van den Munckhof

    Heej Carolien!
    Ik heb niet zoveel verstand van bolletjes wol, maar ik weet dat er altijd een begin en eind aan zit. Het mooie is volgens mij met bolletjes wol dat een eind ook een begin kan zijn, en andersom. Merk je niks van. Heeft vooral te maken hoe ze zijn opgerold en dat kan op veel verschillende manieren. Bolletjes wol zijn ‘omkeerbaar’, zou je kunnen zeggen. De draad van rode bolletjes wol, begin, eind of daar midden tussen in, kun je dus altijd oppakken. Dat je een rode draad ook gewoon een tijd kunt laten liggen, om daarna zeer overtuigend weer te gaan voor de mooiste trui, dat lees ik in je verhaal. Jouw rode draad is mooi. Geknoopt, gebreid, gestrikt of verknoopt, verbreid, verstrikt, uitgehaald of ingehaald… Altijd boeiend!

    • Carolien Geurtsen

      Held Geert, dank je wel….

      net toen ik de post ge…ehh..post had, realiseerde ik me dat ik de bol wol ook steeds voor me zie als ik het erover denk, en dat ze donkerrood is, en ik had me voor genomen,…
      wat ben ik toch soms naïef zeg,
      om daar nog even nader naar te kijken, waarom het een rode bol wol…
      het is dat ik muts ook lief vind klinken, want dan mag het.
      wat ben ik toch een mutske zeg, dat ik die rode draad nog niet ‘bedacht’ maar wel gezien had…

      metaforen, ze kietelen om mijn oren…

      net als die van jou. boel veel en fijn.
      mooi en dank!

  • Pewege

    Jij bent wat we allemaal zijn maar niet durven te zeggen (schrijven), een verlangend mens. Misschien is het geen bolletje wol maar zijn het elastiekjes en zijn de laatste te strak geweest. Het is ‘n plezier om jou te lezen.

  • Welkom terug 🙂
    Mooi samengevat, de opgebrandheid en het weer opkrabbelen.
    Nu dus op zoek naar dat beginnetje van die prachtige bol wol!

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: