Stop making Se4nce

On 15 September 2012 by Carolien Geurtsen

Onder mijn ogen, – ik sta iets hoger tegen een helling, met een meertje onder mij, wordt iemand door een krokodil opgegeten.
De mensen die er dichter bij zitten te picknicken en het niet echt in de gaten hebben, ontkennen het mede om die reden. Ze keken de andere kant op terwijl het gebeurde en geloven me niet.
Ik had naar de naakte man gekeken die op het punt stond het water in te gaan, toen mijn aandacht getrokken werd door een wegzwemmende krododil. Terugkijkend zag ik dat de man was verdwenen en een tweede krokodil zijn laatste resten naar binnen schrokte.

Ik was op zoek naar de groep die ik in de mand van een grote witte ballon moest zien te krijgen, ik was verantwoordelijk vanuit de organisatie, maar de groep was zoek.
De mensen waar het omging waren aangekomen en hadden even beneden aan het water gezeten om daarna weer uit te zwerven also f er geen programma was.
De bebaarde leider van de groep, nog grover gebekt dan waar men me voor gewaarschuwd had, was ook in geen velden of wegen te vinden.
Ik leek de enige te zijn die zich verantwoordelijk voelde voor het volgende gedeelte van de reis en liep heen en weer om te kijken waar iedereen uithing.
Ondertussen drong het tot me door dat het hele gebied veel minder onschuldig was dan de meeste aanwezigen in de gaten hadden.
Overal liepen of zaten dagjesmensen terwijl her en der kleine roofdieren wegschoten. Dit was niet zomaar een park, dat was duidelijk.

Terwijl de tijd verstrijkt en rijen belangstellenden bij de ingang van de meer algemene ballonvaarten staan te wachten, word ik gebeld door het restaurant waar we tot slot met de groep zouden gaan eten en krijg de mededeling dat we gezien het tijdstip, het is inmiddels half acht  ‘s avonds,  áls we nog komen, we geen complete maaltijd meer kunnen krijgen maar alleen nog maar wat losse hapjes.
Ik moest het nog een keer laten herhalen om het te kunnen begrijpen en verstaan en leg verbaasd de telefoon neer…

*

Zo gemakkelijk gaat dat

lezend….

…..Jochems goede vriend Bert Visscher wist dat. Toen die dit voorjaar in het Nieuwe Luxor in Rotterdam stond, vroeg hij of Jochem hem aan het einde van de show op het podium bloemen wilde brengen – en het slotapplaus in ontvangst nemen. ‘Dat vond ik grootmoedig van Bert. Zo kon ik weer even voelen wat ik zo verschrikkelijk had gemist. Een volle bak, het gevoel van de zaal.’ Het publiek gaf de twee grootste druktemakers van Europa een staande ovatie. Samen gingen ze af.

verder lezen

muziek luisterend…

wachtend… en ja dit is een link



Trackbacks & Pings

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • October 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: