Telefoon vergeten – bereikbaarheid

On 24 April 2016 by Carolien Geurtsen
Pascha en mams © Sanne Jager

Moeder en zoon – foto ©Sanne Jager

Elja postte een blog over een telefoonloze dag en ik schreef een dislectisch uiterst verantwoorde reactie die ik even niet zal corrigeren – misschien irritant maar maakt gelijk duidelijk how I am wired if not corrected

Ha ik zag je op snap in de tuin werken, heerlijk, én tegels leggen, stoerrrrr!

Telefoonloos ik vind het heerlijk, tegelijk is het een worsteling omdat ik dubbel mantelzorger ben en soort van 24/7 bereikbaar ‘moet’ zijn voor thuiszorg etc.

Ik merk zelf dat ik m sinds ik een week in Turkije geweest ben, en sinds ik een pup heb, vaker vergeet, in jaszak op gang of in huiskamer als ik al in bed lig. en ik moet bekennen dat ik m steeds vaker laat waar ie is, ik denk toch een gevalletje overbealst voelen of overvraagd voelen oid – Ik emrk dat ik op mijn schirjfstoel kom, en dat nog vóór de tweede koffie en vind dat ik mezelf moet hoeden aan dat ik bij deze lengte op mijn eigen blog moet posten – een waar dilemma omdat ik niet weet, gezien privacy enzo, of ik hier wel over wil bloggen – ja natuurlijk wil ik dt wel, maar of ik het mág van mijzelf – Gisteren. was er namelijk weer een gevalletje crissimanagement terwijl ik eigenlijk net languit was gegaan…zus belde, had gasten en thuiszorg paps had gebeld, acuut gevalletje huisarstenpost , misschien ziekenhuis (van de week was dat ook al en was zij gegaan tot 02.30 uur ‘s nachts, ik ha deen paar wijntjes op en mocht dus niet rijden…. etcetera – en of ik erheen kon gaan….
En laat ik het ook niet te spannend maken: Ik was gelukkig 2 1/2 uur  en rondje ziekenhuisapotheek en paps voorzien van nieuwe medicatie om 23.45 uur weer thuis deze keer……….

Nou ja, ik zie zo wel of ik met tweede koffie en al hier wel of niet op door ga borduren of zoals gepland de puppy cursus lezen én de 2e en 3e fotografie les kijken,terwijl pup slaapt – #huiswerk = mijn oorspronkelijke plan bij die tweede koffie..

Zie je wel dat jouw posts bijna altijd op mijn schrijfspier werken 😉
Fijne zondag

Heerlijk een tuin trouwens 😉
|xxC

Ik heb net de tweede koffie gepakt en schrijf kort verder omdat ik ook echt hoofdstuk één van de puppie cursus wil lezen en les 3 van mijn / Petra’s  fotografie workshop wil kijken

Pup (Pascha vanaf nu) lag nog heerlijk te slapen toen ik rond 21.15 gebeld werd.  Dragen naar de auto is geen optie want daar is hij te zwaar voor en de parkeerplaats te ver weg. De overweging om hem eerst naar zus te brengen woof ik snel weg, te veel tijdverlies, ik weet dat hij gemakkelijk een uur in de auto kan blijven inmiddels, mits hij zijn natje en droogje heeft gehad en gedaan.

Het duurde dus even vóór we goed en wel op weg waren, de arts zou binnen het uur komen en het zou fijn zijn dat ik er dan ook was. Dát lukte nog maar net, ik moest ‘m snijden op de hoek bij mijn vader zodat hij niet weg kon rijden en werd zowel op de hoogte gesteld als gemaand om snel naar de Ziekenhuis-apotheek te rijden waar de nieuwe medicatie al gereed gemaakt werd maar die om 22.00 uur zou sluiten – laat het nou 9 minuten vóór dat uur  zijn geweest.
Het eerste stuk reed ik nog achter de artsen aan maar bij het stoplicht gaven ze me ruim baan om de snelheid te overtreden, voor de deur te parkeren en naar boven te snellen. Je weet wel op een roltrap die het niet doet.

In de apotheek waren de rolluiken al neergelaten maar de apotheek-ster vertelde dat haar collega-ster het recept aan het klaarmaken was – Ik vroeg en kreeg onder het rolluik door een bekertje water -want enorme dorst. En wilde mijn zus per sms op de hoogte gaan stellen van de vorderingen – tijdens de heenrit had ik er ook ettelijke binnen horen komen, no doubt van haar, maar ja én auto rijden én haast, no way José. Maar goed, nu was er even tijd – alleen had ik – hoopte ik – mijn telefoon in de auto laten liggen. Bullocks. Nou ja, roeien en rooien met de riemen die we hadden. Toen zij van de week ‘s nachts met hem in het ziekenhuis zat had haar telefoon het begeven en zat/hing ik in bed op liefst een verlossend telefoontje te wachten wat gelukkig kwam, maar inderdaad pas om 02.30 uur (terwijl ik de volgende dag een crematie van een goede vriend had…shaittttt).

met geleste dorst en een doosje pillen liep ik door de stille ziekenhuisgangen (Leodserijn Antonius is uitgestorven ‘s avonds), toch ook de vloer na speurend of ik misschien niet ‘gewoon’ mijn foon uit mijn zak had laten vallen. Gelukkig lag hij gewoner in de auto, net als Pascha rustig te slapen. Ik smste zus een ‘op tijd’, en wil jij het vaders laten weten dat ik er aan kom. Zo gezegd zo gedaan, medicatie uitgereikt zoasl de thuiszorg dat zo mooi omschrijft, in het Zorg dossier genoteerd wat er te noteren viel en weer huiswaarts.

Ondertussen voor Pascha genoeg natjes en droogjes geregeld en tevens buiten laten doen om hem goed in zijn hum en wederom moe te laten zijnzodat hij thuis lekker kon gaan dromen van de geweldig e ontmoeting die hij die middag met zijn moeder en pleegmoeder had gehad. Nicht was met man en koters én Pascha’s mams unterwegs ‘en route’en het was voor iedereen een geweldig weerzien geweest.

Pascha is inmiddels ontwaakt na zijn eerste ochtend dutje – wil dolgraag bij mij op de bank komen zitten maar o imprint imprint, dat mag niet. Hij mag wel zo uit de bench, en spelen, als hij niet alsnog doorslaapt waar het nu weer op lijkt.

Hasta la Pasta mijn tweede koffie wordt koud

Fijne zondag!

PS: Het voordeel van no om 23.45 uur over straat lopen is dat de eerste ochtend wandeling om 07.45 uur pas aan hoeft te vangen – een echte uitslaap zondag ochtend dus 😉



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • September 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: