tespi’s en baklava, vluchtelingen en toveren

On 15 October 2015 by Carolien Geurtsen

tespi's & baklavaWie me een paar jaar geleden gezegd zou hebben dat ik op een vrijdagmiddag drie onbekende mannen naar een moskee zou rijden had ik niet zozeer voor gek verklaard maar wel heel erg raar aangekeken, en mogelijk gevraagd waarom ze in godesnaam op dat idee waren gekomen. Wat in mij daartoe aanleiding zou kunnen geven.

Het zou iets buiten mij zijn wat daartoe aanleiding zou geven. Mijn respons was een vanzelfsprekende.

“Tot nu toe zijn er in Nederland dit jaar ongeveer 36.000 asielzoekers aangekomen. Dat is meer dan vorig jaar, toen er ongeveer 30.000 mensen asiel aanvroegen. Het aantal is nog wel lager dan bijvoorbeeld in 2000 en 2001: toen huisvestte het COA rond de 80.000 asielzoekers.

Bron: EénVandaag

Vorige week vrijdag was het zover, daar zat ik in een geleende auto, onderweg naar Zeist, met drie onbekende mannen, waarvan één gebrekkig Engels sprak en de anderen alleen Arabisch.
Op onze Facebook pagina Welkom in Houten had een oproep gestaan wie er zou willen rijden om het voor een groep in de Crisisopvang mogelijk te maken om het vrijdagmiddaggebed te kunnen bijwonen in een moskee in Zeist.
Behalve een paar keer wat kleren en intensief gebruikte koffers, schoenen, een zak ongebruike cosmetica artikelen en zes oude oortjes voor telefoons gebracht te hebben, had ik nog niet veel anders gedaan dan een kickstart cq voorzetje gegeven aan voorlezen aan de aanwezige kinderen in het Arabisch.
Zoals alle intiatieven en oproepen op de betreffende Facebook pagina hadden binnen enkele uren zowel de Arabisch sprekende voorlezer als voldoende chauffeurs zich gemeld.

Het was onwennig en enigszins surrealistisch die rit, met veel stilte, én zacht geprevelde gebeden, beide ondersteund door een autoradio die het niet deed, maar eenmaal aangekomen gingen zij vol verwachting de moskee binnen terwijl ik met wat andere chauffeurende vrijwilligers koffie ging drinken bij een nabije Turkse pizza salon, hoe toepasselijk.

We raakten in gesprek over zowel de vreselijke bangmakerij en haatzaaierij op andere lokale Facebook pagina’s , alsook over het leven in Turkije, mijn gezelschap was namelijk een redelijk unieke combi: Een Nederlands-Nederlandse man met een Turkse echtgenote en twee kinderen, een hier geboren jonge vrouw van Turkse komaf en ikzelf die 10 jaar in Turkije gewoond heeft. Naast onze ervaringen met de vluchtelingen zelf genoeg gespreksstof dus.

Het was heerlijk om haar enthousiast uit te horen wijden over hoe haar grootmoeder ‘gelukszoekers’ resoluut het gat van de deur had gewezen toen zij aan de deur waren gekomen om om de hand van haar 13jarige dochter te vragen, nuniet en nooit niet had ze gezegd, en ja, dat was ‘gewoon’ nog in Turkije.
Ik realiseerde me eens te meer hoeveel onwetendheid er is over de enorme verschillen tussen de diverse lagen van de bevolking in Turkije en natuurlijk ook in andere zogenaamde moslim landen. Alleen de verschillen vallen op zeg ik wel vaker. Zo herinner ik me nog dat de ogen van mijn ex-man uit zijn hoofd vielen – figure of speech – toen hij in het Nederlandse straatbeeld zoveel (in mijn ogen toen nog maar een paar) vrouwen met hoofddoekjes zag. Het was in Lombok Utrecht, waar naast veel yuppen ook eerste, tweede en derde generatie Turken n Turkse Nederlanders wonen, op een zaterdagochtend, toen in ieder geval nog een soort marktdag.

In  die 10 jaar in Turkije ben ik nog nooit in een moskee geweest, ik heb daar ook niet echt behoefte aan gehad, of echt niet eigenlijk. Behalve voor een bezoek aan een soort shrine in Istanbul, net zoals een kathedraal of kerkbezoek elders een speciale sfeer heeft en soms schoonheid door de architectuur. Ik ben niet kerkelijk, ik heb mezelf op mijn 25ste uit laaten schrijven uit de Katholieke kerk waar ik door geboorte automatisch in terecht was gekomen. Ik wilde me toen op geen enkele manier meer geassocieerd voelen met een corrupt instituut, in verleden en heden en een daad stellen om dat te bewijzen. En mijn man en schoonfamilie waren dan ook wel moslim bij geboorte maar ook niet kerkelijk of moskelijk om het lintje maar even door te trekken. Toch hou ik wel van de symboliek van religie en heb ik respect voor mensen die  de essentie  van geloven omarmd hebben.
Ondanks dat was het een soort van unheimisch om naast me in de auto op weg naar die moskee een onbekende naast me gebeden te horen prevelen in een taal die ik niet kende. Mijn nieuwe Turkse vriendin legde me tijdens de koffie uit dat hij me waarschijnlijk in zijn gebeden aan het bedanken was omdat ik hem en zijn vrienden in de gelegenheid stelde om het vrijdagmiddaggebed bij te wonen.
Aan het einde werd ik uitgenodigd om met de vrouwen boven thee te drinken, en er werd (te) heerlijke baklava geserveerd. Werd er gelachen en gehuild, een baby verschoond en plannen gemaakt om zowel bezoekers ls vrijwilligers te tracteren op een Syrische maatijd, samen koken wel te verstaan 😉

 

Pijnlijk – ze zijn nu naar Leek vertrokken, en ja, mijn hart was licht bezwaard omdat het daar in eerste instantie kil en onwennig voor hen was, met zijn driehonderden in plaats van 171, met stapelbedden die bij sommigen de associatie van gevangenissen opriepen, en in plaast van de verwachtte 6 maanden verblijf in Leek, in ietwat kleinere huisvesting, en daarbij een zekere mate van rust,  zoals ze dat de dagen ervoor beloofd hadden gekregen, werd het wéér en nu voor de vierde keer, een kort verblijf van 14 dagen in een sporthal. En dat viel zwaar, vertrokken als ze waren uit het warme bad van een enorm ondersteunende burgemeester,  gemeenteraadsleden en ambtenaren, een Welkomswinkel, van bedirjven die onder andere gratis brillen repareerden, en van enkele honderden Houtense vrijwilligers die zich gedurende 14 dagen enorm hadden ingezet.
Behalve het overvloedige kleding die binnenstroomde in die Welkomswinkel, de schoenen en het speelgoed wat in razendsnel tempo verzameld werd, (de meesten kwamen met enkel een uit elkaar vallend boodschappentasje en op slippers zonder sokken aan na een vaak erbarmelijke reis, waren daar ook de talloze activiteiten voor kinderen en volwassenen die georganiseerd werden, van voetballen tot bij een gezin de maaltijd gebruiken, van sminken en dansen tot het oude dorp in om een lekkere vertrouwde muntthee te drinken.

De persoonlijke verhalen waren te verschrikkelijk en indringend om allemaal aan te kunnen horen, in ieder geval voor mij, maar de beschrijving van gebeden op een bootje op een ruige zee, via opgeheven armen maar nog altijd lager dan de hoge golven, alsook de huilbui van een vrouw naast mij wiens kindje van nog geen één jaar achtergebeven was bij haar schoonzus, alsook de gebroken ogen van een jong meisje spraken voor mij en mijn hart boekdelen.
En de dankbaarheid voor die luttele 20 kilometer die ik gereden had, was onbeschrijfelijk intens. Op de heenweg had ik, voorzichtig, geen hand te schudden aangeboden, alleen hallo gezegd, maar toen ik drie uur later met tranen in mijn ogen afscheid nam en zei: “I wish that life maybe good to you and that people maybe good to you too”, toen was er een indringende stilte, daar wat aarzelend op de parkeerplaats bij de crisisopvang, en kwamen er mannen en nu ook diezelfde jonge jonge vrouw me een hug geven die zijn weerga niet kent, met een intens “Thank You”.
Door merg en been.

De vrijwilligers verbonden aan de moskee in Zeist hadden een grote schaal baklava meegegeven en een bedankje voor iedereen die gereden had, een gebeds-snoer, een tespi.
Zoals gezegd, ik hou van religieuze symboliek die de essentie van bezinning vertegenwoordigd, van hoop en van bidden, ik ben er wel een van “vertrouw op god maar zet ook je fiets op slot”, van meditatie en contemplatie, van vragen om ondersteuning zowel aan de mensen om je heen als aan het groter geheel, en van bedanken voor goedheid in alle vormen.
Ik heb meerdere tespi’s, ik heb er ook een laten maken in Cappadocie, Turkije, toen ik daar met mijn laatste meditatie groep was. Ik gebruik ze niet als gebedskralen maar heb ze wel vaak vast, en knoop er soms kleine mantra’s aan vast. Misschien toch… gebedjes?  😉
Deze nieuwe witte hangt nu aan mijn spiegel in de auto mooi te wezen. Af en toe raak ik hem aan. EN dna komt het volgende zinnetje ineens in het Engels.

I’d like to think that my thoughts and feelings and good wishes are energized by that tespi and find there way to you all. God bless you.

Proud of my littlle town:Liveblog crisisopvang Houten

en ja, het afscheid viel niet mee, zeker niet na de miscommunicatie over de verblijfsduur in Leek. Geukkig is er daar ook een liefhebbende groep vrijwilligers enorm druk in de weer: Liveblog crisisopvang Leek

Maar het afscheid was ook zoet en warm, en ik leef in de hoop dat wij Houtenaren in ieder geval iets blijvends hebben kunnen meegeven, iets wat raakt aan vertrouwen in de mensheid, in goedheid en vriendelijkheid zonder daar iets voor terug te hoeven, in menslievendheid én in iets wat inspireert, naasteliefde no matter what.

Als ik kon toveren…

Wat je moet weten voor een praatje over vluchtelingen

en deel 2



6 Responses to “tespi’s en baklava, vluchtelingen en toveren”

  • Dank je wel Geert, heerlijk om te lezen dat het zo overkomt/werkt/leest, dat doet me goed. En inderdaad om die reden wilde ik het ook perse schrijven, het zocht zijn vorm nog,

  • Ja super van je !
    En als ik kon toveren dan toverde ik met je mee!
    Jammer dat dit nu niet in het nieuws komt, alleen het negatieve haalt het he

    • Ha helemaal waar Linda, ik deed mee aan een enquete van één vandaag met als slotvraag of ze me mochten bellen, en nee dt hebben ze niet gedaan. Samen toveren we op onze manier,
      xxCarolien

  • Dat zouden meer mensen moeten doen!
    En dan bedoel ik niet alleen het helpen (die mensen zijn er wel) maar ook die positieve berichtgeving als tegenhanger van die nieuwsberichten over dat ongenuanceerd verzet tegen opvang.
    Goed bezig? Caro

    • Hey wat leuk, dank je we Carel. Heel fijn om te horen. En ja er zou veel meer in het nieuws mogen komen. ik lees wel de verslagen van de anderen op de besloten Facebook Welkom pagina’s maar ook op de Live blogs maar dat is toch heel kleine radius, wel hart onder de riem stekend

  • Indrukwekkend verhaal. Mooi om te lezen hoe jij en Houten van mensen houden. Gelukkig dat dit in Nederland ook gebeurt en dat er ondanks twijfel toch menselijkheid wordt gedeeld. Een warm verhaal, recht uit het hart, zo het hart in. Dank je wel.

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2017
    M T W T F S S
    « Jun    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: