The Comfort of Christ, The Passion en Pasen en ijs

On 29 March 2013 by Carolien Geurtsen


Bach staat op, de Matthaus Passion, door het Gewandhauser Orchester, Leipzig. het kan best zijn dat ik zo een andere versie opzet al heb ik altijd een beetje veel moeite met muziek onderbreken.

Van de week tijdens mijn koor hoorde ik een andere versie, we hebben altijd halverwege de les zo’n vijf minuten pauze en beluisteren dan een of ander koor stuk. Met gesloten en ietwat betraande ogen zat ik te luisteren en realiseerde me weer opnieuw hoe ik altijd geniet van de tijd naar Pasen toe. Door mijn leven heen is dat om heel verschillende redenen altijd een belangrijke en soms vreugdevolle of soms ook beladen periode geweest. Een goed voorbeeld daarvan is mijn emigratie naar Turkije net voor Pasen 1987, inclusief paaseitjes en -decoratie voor het huis wat er nog niet was. Een afscheid en een nieuw begin die samenvielen, zoals dat zo treffend ook door Pasen zelf gesymboliseerd wordt. Van vreugde en verdriet doorspekt. Vorig jaar pasen de enorme verrassing door Steven Gort, popmeditatie no. 23, naar aanleiding van mijn serie 80 deuren, 80 blogs, was ook heel bijzonder.

Niet kerkelijk, wél religieus, niet gelovig, wél wetend, is eigen-wijs

Een korte tijd van mijn leven was ik Zwaar van God los. Wel in een Rooms Katholiek gezin geboren en zo’n beetje opgegroeid, is dat absoluut niet de hoofdoorzaak, hooguit de aanleiding voor mijn diepe beleving van de aanloop naar Pasen, want daardoor ben ik wel met het lijdensverhaal in aanraking gekomen.

Ik heb me lang verbeeld dat ik in de tijd van Jezus geleefd heb, en erbij was, of althans zeer dicht in de buurt, met alle emoties van dien. Jesus Christ Superstar triggerde dat gevoel wederom enorm toen de film uitkwam in een tijd waarin ik juist door mijn leeftijd niks meer had met ‘gezinsgedoe’. Ik kon me in alle figuren inleven en deed dat ook om en om. Later kwam de lichtheid en kinderlijke pret van het eierzoeken en paasontbijt weer om de hoek kijken en was het jarenlang plezierig om varianten op dat thema te vinden door onder andere ook het bos in te gaan en natuurlijk bij lange na niet alle eireren terug te vinden. Dit ondanks dat ik de gewoonte van mijn vader om de verstop-plekken op een papiertje te noteren wel geadopteerd. Dat ligt in een bos, hoe weinig begroeid ook, toch wel even wat ingewikkelder dan in een huiskamer of later in de tuin.

The Passion of Christ

potje genietenGisteren had ik me om een of andere reden voorgenomen om The Passion te gaan kijken op Televisie. De week ervoor was er af en toe een flard langsgekomen, hetzij van een interview met een van de acteurs/zangers of een stuk repetitie. ik had me niet eens echt gerealiseerd dat dit in voorafgaande jaren al eerder gebeurd was, zo niet geïnteresseerd ben ik in Nederlandstalige opvoeringen van enigerlei aard. Omdat ik me ook bewust ben dat ik me aardig kan verschuilen in mijn comfortzones en wat ik had gezien me genoeg aansprak om me nieuwsgierig te maken, had ik me dus voorgenomen om er in ieder geval tien minuten voor te gaan zitten, zelfs nog betwijfelend of ik dat wel echt zou redden had ik dit met niemand gedeeld, dan hoefde ik ook niet te bekennen dat zelfs dat niet was gelukt.
Met een beker ijs, een Potje Genieten met Chocolade Brownie, zou het toch zeker moeten lukken dacht ik nog. Nou dat viel niet mee. De witte kostuums deden me gelijk aan de Toppers denken, maar de tevens wit behaarde slagspeler boeide me wel gelijk op de grote drum. Dat Jurgen Rayman (zo heet hij toch?) presenteerde en hoe hij dat deed sprak me ook aan, dus ik legde de zapper uit mijn directe bereik om zo tevens de ijsbeker aan te kunnen vallen. Comfort-food, troostsnoeperij, feitelijk had ik mezelf dat gegund omdat ik net een samenzijn had gehad met enkele mensne van zie ik zielsveel hou, maar die het bestaan om met de regelmaat van de klok op zijn minst te kibbelen en vaak erger, de richting van bloed onder de nagels. Op de terugweg naar huis bemerkte ik hoe ik daar fysiek onpaselijk van was geworden en vond dat dat wel een mooie reden was om dat met chocolade ijs weg proberen te eten. Dat is gelukt, al deed het me wel weer realiseren hoe gevoelig ik ben voor des mensens onvriendelijkheden. En juist dan de passie gaan kijken…En nee, dat viel niet mee. Ik weet niet meer wat het eerste gezongen nummer was, dat heb ik geblokt, maar ik had het er erg moeilijk mee. Op mijn tweede scherm probeerde ik ondanks mijn plak vingers toch te kijken wat er eventueel dan wel het bekijken waard zou zijn, om in een moment van gruwelijk krimpen vanwege gene, in één moeite door te kunnen schakelen. Het is dat Ken je Mij, van Trijntje Oosterhuis kwam, dat het me lukte te blijven hangen en even later was ik volop geboeid, met name door  Judas, was dat Daniel de Boissevain? Ik zoek dat straks even op, misschien haal ik, ocharme, de acteurs wel door elkaar. Uiterst geloofwaardig gespeeld en gezongen, lag ik op zeker moment gewoon weer te brullen op de bank, zoals mij dat al zo vaak is overkomen bij enige uitbeelding van de combinatie van goedheid en verraad. Ik heb er wat tweets aan gewijd,er was weer veel commotie over. mensen die het niks tot vreselijk vonden én mensen die zeer onder de indruk waren. Zo ook vanmorgen. Ik heb de gratis CD bestelt op de website, vooral voor mijn interne onderzoek en nieuwsgierigheid wat het doet als de beelden er níet bijzitten.

Ik vroeg hem ten huwelijk in Turkije | Themafeesten in Turkije – Pasen | Geen zin in sehnsucht |

popmeditatie Carolien – Steven Pasen 2012 | Zwaar van God los

 



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • June 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: