This makes me happy

On 7 February 2017 by Carolien Geurtsen

Het is het zinnetje wat als hashtag de laatste dagen door mijn hoofd zoemt. #thismakesmehappy #ditmaaktmeblij .

Afgelopen weekend assisteerde ik voor de tweede keer met smoothening the operation van de documentaire fotografie workshop gegeven door visual storyteller Thatcher Cook.
Ik mag dan ook lekker meedoen en duik niet zo heel diep in mijn eigen leerproces als de eerste keer toen ik m als 100% deelnemer in Istanbul deed, maar is toch heerlijk om te doen. Toen we zaterdagochtend een voorstelrondje deden met wat je graag uit het weekend wilde halen, zei ik: gestimuleerd worden om weer te gaan fotograferen, zowel door de lectures van Thatcher alsook door het twee dagen omringd zijn door mensen met een passie voor fotografie en naast wat organisatorische bijdrages me vooral daaraan  te laven. En ja dat is gelukt. Ik heb een heerlijk weekend gehad, denkelijk het meest ontspannen workshop weekend in jaren, erg fijn dus. This makes me happy.
Wel realiseerde ik me toen ik mijn eigen gemaakte foto’s zondagmiddag aan het uitstallen was voor de Critique door Thatcher, dat ik in mijn oude vertrouwde valkuil was gestapt door een beetje té gehoorzaam te zijn aan de opdrachten, en bijna geen foto’s te hebben gemaakt waar ik echt blij van werd. Tijdens de Critique van een van de andere deelneemsters nam ik vervolgens de woorden van Thatcher zeer persoonlijk ter harte: “je bent niet op de workshop om foto’s te maken waar je trots op bent/ blij van wordt, maar om ervan te leren”. (mijn vertaling van zijn woorden, hij zei het heel anders). En dat stelde me enigszins gerust. Hij heeft gelijk dacht ik toen.

Ik herinnerde me dat ik vorig jaar ook helemaal niet blij was met wat ik gemaakt had en er vooral zwaktes van mezelf als hobby- fotografe in terug zag, beetje pijnlijk voor mijn ego als ze daar zo uitgestald liggen, moet ik toegeven. Maar kei leerzaam voor de periode daarna.
Van mijn eerste keer in Istanbul als 100% deelnemer kan ik het me niet zo goed herinneren in eerste instantie, omdat het overvloeit in dagen en weken lang met mijn fototoestel, o nee telefoon, door de stad lopen om foto’s te maken. Dat was één aaneenschakeling van geweldige ervaringen en foto’s waar ik blij van werd. Maar de foto’s bekijkend die ik dat lesweekend maakte, realiseer ik me dat ik in een groepje zat waar we enorm lol hadden met elkaar en regelmatig ook met de mensen die we fotografeerden. Dat kleurde mede het gemak waarmee ik foto’s durfde maken en zette de toon voor de weken erna toen ik alleen door de stad liep, en de dag waarop ik met Tessa, een van de andere deelneemsters, had afgesproken om er samen een hele dag op uit te gaan. Zowel haar gezelschap en alweer de lol die we hadden, als mijn interacties met de inwoners en andere toeristen van de stad, alsmede ook nog veel van mijn foto’s, gaven me enorm veel energie en resulteerde ook in een mooie kleine amateur expositie “Hoofd op twee kussens”, waarin duidelijk mijn liefde voor de stad en het land waar ik 10 jaar gewoond  had uit sprak. This makes me happy up to this day.

Toen ik een paar jaar terug een vette burnout had en flink in de put zat, zei een vriendin, zoek ajb foto’s op waar je blij van wordt, foto’s van jezelf in eerste instantie, en hang die overal op. Je identificeert je nu met je treurigheid, je onvermogen en je gevoel van gefaald hebben, maar jij bent niet je burnout, je hebt een burnout) dit zijn mijn woorden, ze zei het iets anders). En dat heb ik gedaan, en dan hielp, dat hielp onnoemelijk goed.
Jaren geleden schreef ik al: “Ik heb eindelijk een hobby!”Fotograferen om het fotograferen, niet om het resultaat, maar omdat het me energie geeft en boeit om door een lens de wereld, mijn wereld, te bekijken en mijn keuzes, mijn frames te maken. Jarenlang heb ik me moeten afzonderen omdat ik overprikkelt was, later omdat ik overbelast was, en dan kon ik me laven en voeden met vastgelegde schoonheid waar ik m zag, of onderzoek zonder schoonheid.
Het afgelopen jaar was het elastiek eruit en had ik zelfs geen energie voor fotograferen, voor mijzelf een erg veeg teken, of voor bloggen en schrijven, ook al een teken aan de wand. Toen de huisarts ergens in augustis dan ook zei’: ik weet dat je dit niet wilt horen maar je hebt echt wéér een burn out’, toen wist ik feitelijk onmiddellijk dat ze gelijk had, ook al had ik het zelf alleen gelabeld als uitgeput en opgebrand, maar dat klinkt kennelijk toch nog onschuldig in mijn eigen oren. Al heb ik van alles ter harte genomen, was ik vanaf april al meer op mijn eigen grenzen gaan letten en strepen gaan staan, beter voor mijzelf gaan zorgen, het bleef vies tegenvallen qua energie. Dit omdat tegelijkertijd de noden van en zorgen om de twee mensen die ik liefhad (en heb) steeds groter werden, ging het toch gelijk op en bleef ik uit balans. En is het meer zo dat ik het maar net gered heb, mede dankzij de Gouden Greep van puppy Pascha in mijn leven laten (ook in april). Want hoe intensief die zorg ook, he made my day every day since then – 4 keer per dag wandelen en een diertje verzorgen wat totaal onvoorwaardelijke liefde geeft, hoe ondeugend en wild óók, ik weet echt niet wat er gebeurt zou zijn zonder hem in mijn leven. En afgelopen weekend mocht hij uit logeren, zodat ik vier dagen voor en met mezelf en met fotografie had en twee dagen en een avond met Thatcher en Elja en alle deelnemers. Goud. This makes me happy indeed.

Tegelijkertijd komen er aldoor foto’s terug in mijn herinnering die ik in Istanbul gemaakt heb,tijdens en na die workshop, gek genoeg bijna allemaal blauwe foto’s of foto’s met blauw, en besloot ik vanmorgen om ze op te gaan zoeken, de foto’s die me blij maken als foto en daardoor ook blij maken met mezelf en over mezelf. Een nieuwe rode draad zoeken, na al mijn deuren ooit, of eigenlijk dus eerst maar een blauwe draad – waarschijnlijk – pin me er niet op vast. Eerst maar eens die drie zoeken die voor mijn geestesoog zweven. Als ik ze snel vind – ik zie dat ik de tijd vergeten ben wat een goed teken is, en bijna naar de fysio moet – doe ik ze hierbij. Denkelijk is mijn spoor in deze binnenkort ook te volgen via de hashtag #thismakesmehappy – because that is how I like to be wired. Zelfhelend vermogen. Dank Elja voor de reminder

Ps – mede door een ongeluk wat ik gehad heb maar ook gewoon door slordigheid komen er regelmatig speelfouten voor in mijn posts. Als je denkt dat ik m niet expres heb laten staan, jsut (zoals deze) let me know – thnx so much

PSPS – okay dan – This also makes me happy



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • April 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: