Tussen hollen en stilstaan – baby steps

On 22 February 2015 by Carolien Geurtsen

DSC_6493_Vruggah was ik daar enorm goed in- heel hard hollen, veel tegelijk en achter elkaar doen – gewoon om zes uur (‘s ochtends) al eten staan te koken en brood trommeltje inpakken, zoon roepen ontbijten en dan naar mijn eigen baas werk, en heerlijk ontspannen stilstaan of liggen waar dat kon of inplannen als dat iets minder goed kon. Tegenwoordig gaat me dat heel wat minder goed af en is het al gauw hollen (terwijl ik denk dat ik loop) en instorten (terwijl ik denk dat ik stilsta). Babysteps dat is voor watjes toch? Maar vruggah sliep ik echt beter, langer en dieper, veel dieper, met verwennende dromen enzo en met heel veel meer energie reserves.

Energie verdelen is en blijft Nu dus de grootste uitdaging in mijn leven, en zeker in semi-crisis of ‘gewoon’ veel schakel en handel vragende situaties ben ik zelf al gauw de Duke zoals we hier de Dupe noemen. Gewoon omdat het eerste wat ik uit handen laat vallen mijn huishouden (en misschien gedeeltelijk mijzelf)  is als  ik druk voor anderen ben. En omdat instorten toch nog steeds gebeurt voordat ik het aan voel komen. Moe thuis en geen energie over dan mag ik onderuit. Dat wel.
Ja lekker dan. Dan wordt het dus thuis al snel een zooitje ongeregeld namelijk. En toen ik het daar vanmorgen tijdens een WhatsApp gesprek met vriendin A weer eens overhad en de naar mij toesnellende maand maart zwart op wit op me af zag komen, besloot ik dat ook vandaag weer de first day of the rest of my life moest zijn, maar dan met de nadruk op baby steps.

In maart (5) staat er namelijk een OK op stapel voor tante met een niet geringe gevolgen voor het Alzheimer proces waar ze inzit, wat dan ingeschat erger wordt door de volledige narcose en waarvan nog maar de vraag is wat er terug te winnen valt en hoe snel of langzaam. En de lichamelijke risico’s zijn ook niet gering dus daar komt nogal wat bij kijken. Gelukkig doe ik dit met zus en neef en vrouw samen en is er een geriatrisch team in het UMC wat ons als familie en haar als patient voor, tijdens en na zal bijstaan en begeleiden. Morgen daarmee de eerste intake gesprek, maar dat gaat dan ook gelijk van jetje, anderhalf uur, met de zaweeen voro tante en ons. Dan komen er deze week ook nog de afspraken over de anesthesie en zo nog wat dingen bij die tegenwoordig terecht vooraf gaan aan een operatieve ingreep met volledige narcose in het algemeen, en een patient met Alzheimeer in het bijzonder. Ingeschatte tijd, twee uur – vervoer voor en na, nazzorg daar weer na…

Omdat ik geen idee heb waar het heen zal gaan maar er in maart ook nog wat meer operatieve ingrepen in de familie op stapel staan, doe ik mezelf de grootste lol als ik inderdaad mijn persoonlijke lat niet te hoog leg, dit om mondjesmaat mijn leven daarnaast ook nog te kunnen leiden. Én ik weet als geen ander hoe ik opknap van wat rust, reinheid en regelmaat in huis, dus ja, vanmorgen de stoute schoenen uitgetrokken, vaten verzameld en gedaan, bedden afgehaald, en de tofzuiger klaargezet. Raam open voor de frisse lucht en een bemoedigingsverslagje naar vriendin met bovenstaande foto.

En tijdens druk doende dacht ik, laat ik het zo ook gelijk maar even per blog vastleggen voor wat het waard is. Want ook dat is er net als ‘s morgens even tekenen toch weer bij ingeschoten, (want wie wil er nou in de herhaling de vuile wasbuitenhangen en toegeven dat oude imprints echt heel diep ingesleten zijn, maar ook gewoon het grijze gebied van de puf niet hebben), en alhoewel ik het mezelf toegestaan heb – niet bloggen, niet tekenen – doe ik vooral diezelfde zelf er wel een lol mee om toch wat te schrijven, te tekenen en te fotograferen hier en daar, want, tegelijk geeft me dat juist ook weer energie en focus, en bewust me time – onbewuste me time a la lui op de bank filmpje kijken geef ik mezelf voldoende. Ik snap ook wel waarom ik nog meer aarzelde, want zo geen zin in eventuele en zeker weten heel goed bedoelde adviezen – Omdat ik ze allemaal al ken en het vooral een kwestie van toepassen is. Overschrijven van veel begane hersenpaadjes, oefening baart wederom kunst enzo.

Dus ik peuterde vanmorgen wat aan mijn innerlijke bolletje wol, contempleer over het hoe van energie reserves opbouwen met slaaptekort, heb de vitaminen en mineralen ook weer even aangekeken en mezelf vanmiddag bij een vriend uitgenodigd voor een praatje of een hoopje stilte en misschien een hapje. Heerlijk om me welkom te weten voor alledrie.
En heerlijk dat de zon schijnt.
Ik zeg maar zo. allons-y.
Here we come, me, myself, I, practising baby steps.

 



6 Responses to “Tussen hollen en stilstaan – baby steps”

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • December 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: