omvallen en opstaan – eerste knockout van 2015

On 3 January 2015 by Carolien Geurtsen

Even een delen en vermenigvuldigen van goodness omdat ik blij ben dat ik flink wat uren slaap gepakt heb en verfrist wakker geworden ben na een dag om U tegen t zeggen.
Zo’n dag waar ik knockout van ga.

Dus vanmorgen eerst maar even dit:

Vroeger toen ik 18 was en zij 40 had ik een vriendin waar ik later ook bij op kamers ging en die ik de mooiste en leukst geklede vrouw van de wereld vond. Ik dacht altijd: als ik zó oud mag worden, of in ieder geval 40, dan teken ik daarvoor. Julia werkte in Utrecht bij wat toen nog het JAC heette geloof ik, nu zou het iets zijn van alternatieve jeugdzorg, de kant van de jongere kiezen voor de volle 120 procent, dus ook weglopers opvangen en bemiddelen met ouders zonder prijs te geven waar de jongeren  op dat moment waren.
Lang verhaal kort, een zeer bevlogen en hardwerkend mens, die steevast als ze vrijdagsmiddags van haar werk kwam knock out ging tot de volgende morgen 9 uur, om dan weer vrolijk mee naar de markt te gaan. Het is dat ik het met mijn eigen ogen zag gebeuren, ze trok wit weg en haar altijd heldere  oogopslag leek binen enkele seconden te vertroebelen en ze werd zo goed als onbereikbaar voor enige vorm van communicatie totdat ze met kleren en al op haar bed donderde met soms nog net een slap dank je wel voor het kopje thee wat haar lief of ik naast haar bed neer zette.

wandeling

bijna slapen als een os

Drie weken terug gebeurde hetzelfde bij mijn vriendin waar ik logeerde. We hadden net tijden samen bij haar op bed  foto’s op mijn laptop gekeken en we waren uitgelaten en vrolijk, terwijl beneden haar zoontje met een vriendje en zijn starwars speelgoed aan het spelen was. Toen ik zag dat ze een beetje afwezig raakte, was het eigenlijk al te laat. Met kleren en al viel ze voor mijn ogen in een wat ik noem comateuze slaap, met een slurrende stem kon ze nog net zeggen dat haar zoontje gerust bij haar in bed mocht komen slapen en of ik de deur op een kier open wilde laten staan. Ik nam mijn laptop mee, liet het vriendje uit en gaf zoontje de keus, zachtjes bij mams in bed kruipen of nog even spelen en dan, net zoals de drie nachten ervoor, in zijn geimproviseerde hut bij mij op de kamer. U raad het goed.
Ik keek voorzichtig nog twee keer bij haar die avond, ze sliep als een os. En de volgende morgen gingen we om 8 uur verse vroodjes halen, ontbijten, en via de kerstmarkt  het reuzenrad in.

Mijzelf is het ook overkomen, en echt vaker dan me lief is, de kracht ineens uit mijn lijf voelen glijden alsof er waar ik bij ben een dimmer langzaam omgedraaid wordt, een soort über uitputting waardoor het oppercommando in mijn lijf, geest of genen alles wat nog op de agenda stond overruled. Vanmorgen wakker wordend – na rond 7 uur gisteravond knock out gegaan te zijn –  realiseerde ik me dat ik ergens een paar uur na het in slaap vallen nog wel even de deur voor mijn zus heb open gedaan, maar haar weggaan kan ik me niet eens herinneren. Emo drainage na een mission semi accomplished – een indicatie gesprek met de CIZ waar ik, hoe goed voorbereid ook, toch op leegliep door het effect wat het uiteindelijk op mijn tante had. Devastating.

Shoot, dit zou een feel good postje worden – delen van goodness  nou ja, dit is wat het is
hup titel veranderd

 

#doodlersanonymous365 2.1.15

A post shared by Carolien Geurtsen (@caroliengeurtsen) on

Toen ik dit tekende was ik op mijn ongeduldigst, maar uiteindelijk kon ik door die extra wachttijd me wel inlezen en beter voorbereiden op het relatief onverwachtse gesprek….



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • November 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: