van schatkist naar Pandora – mantel en kern der liefde

On 5 November 2013 by Carolien Geurtsen

Ik wilde voor het gemak eigenlijk mijn breed uitgemeten reactie op een blog van Elja over passies voor in haar geval de kunst van koffiezetten posten, maar ben afgedwaald naar wat diepere overpeinzingen door een DM gesprekje met Sabine over liefde, de Liefde en liefdes en zo meer. Ik wilde haar een linkje sturen naar het slotakkoord wat ik er ooit over schreef en natuurlijk lees je dan nog even door wát je eigenlijk hebt staan daar. En ik vind het mooi, en de foto heel erg mooi, dus bij deze ook hier het begin ervan en dan kijken waar dit blog heen wil.

Wat is nou een goed woord voor ‘decency’? Fatsoen? Denkelijk wel maar het klinkt zo ‘off’, lijkt de lading niet te dekken.

Zijn illusies er om door te prikken? De Boeddhist zegt van wel.
Wat ik er van de lagere school van onthouden heb, tijdens de Godsdienstles: “Het leven is lijden”.
Dat schrok me enorm af, ik dacht: een godsdienst moet toch zijn om hoop te geven of op zijn minst troost in bange dagen, maar die definitie daar ging voor mij geen enkele troost van uit.

Gedurende de eerste 18 jaar van mijn leven ben ik er een expert in geworden, in lijden.
Ik leed aan het leven, de ellende die anderen elkaar en de wereld aandeden,en de zin, ook van kinderen in zo’n wereld ‘zetten’, ontging mij.
Gelukkig volgden er 31 jaren gevuld met de expertise in liefhebben, vrijbuiten, zin vinden, gelukkig toch moeder worden en vriendschappen uitbreiden.

Verder lezen

Ik heb Stabat Mater in de CD speler zitten, Pergolesi staat op. Ik luister m nu voor de derde keer en heb moeite om hem af te zetten en een waardige tegenhanger te zoeken bij Vrije Geluiden.

 ©Carolien Geurtsen

Zonet heb ik in de AD App gelezen en wederom baalde ik ervan dat je daarvandaan geen artikelen kunt delen, althans, ik heb het nog niet gevonden. Een stukje over de Kristallnacht, aanstaande zaterdag de herdenking ervan, dat had ik graag gedeeld.
Nooit te voren is het echt serieus bij me opgekomen om daar bij te zijn, maar nu wel. Een verlangen om samen te zijn met mensen die zich ook heel bezorgd maken over de huidige stand van zaken in Nederland aangaande ernstig discriminatoir gedrag en waanzinnig racistische uitingen.

Ik heb een kennis die vaak vind dat ik overdrijf als ik of anderen waarvan ik een artikel of standpunt deel, lijnen trekken naar pré-WO II waar het gaat over anti-rasicistische, of gender related uitlatingen of acties, altijd weer en wel steeds korter laat ik me verleiden om met haar in discussie te gaan. Zij is van mening dat ik/we deze vergelijkingen niet mogen trekken omdat ze niet in verhouding staan tot Jodenvervolging en meer van zulks wat ook tot óns erfgoed behoort.
Ik vind en vermoed dat wat we nu zien in onze ‘samen’leving vóór WOII ook het geval is geweest, ook eerst relatief kleinschalig maar zeker niet onschuldig is begonnen. Van het weekend had ik er een gesprek over met een goede vriendin wiens mening en inzichten ik hoog heb zitten.
Zij voorziet dat we binnen twee jaar in een ernstig geescaleerde ‘samenleving’ zullen zitten, schurend aan ernstig uit de klauwen lopende geweldadige rellen en erger, en ik ben bang dat ze gelijk heeft.

Mijn persoonlijke tread hiernaartoe is de brief van die dappere oma [die niet dacht dat ze ooit zo’n brief zou – moeten – schrijven in haar leven] , het artikel in Joop en vooral de reacties dáár weer op.

Grootmoeder doet boekje open over de behandeling van haar gekleurde kleinzoons

Zaterdag stond op de Ingezonden Brieven pagina van de Volkskrant een brief van een grootmoeder met als titel ‘Mijn donkere kleinzoons’. De brief, die niet online beschikbaar was, werd gefotografeerd, op Twitter gezet en kreeg honderden, zo niet duizenden, retweets.

Screenshot

In de brief vertelt oma Zonnenberg (76) die op Texel woont dat ze twee dochters heeft, een is met een blanke Nederlander getrouwd, de ander met een zwarte Ghanees. Beide stellen hebben twee zoons. Die van het ene stel zijn blank, die van het andere gekleurd. Ze leven ongeveer hetzelfde leven, zijn alle vier keurige Nederlandse jongens, met één verschil: de donkere jongens worden voortdurend aangehouden en gecontroleerd door de politie. “Ooit, toen ik jong was, protesteerden wij tegen de pasjespolitiek in Zuid-Afrika. Nooit gedacht dat ik ooit deze brief zou schrijven.”

De brief over alledaags racisme werd warm aanbevolen door twitteraars:Voor wie denkt dat racisme in Nederland niet bestaat‘; Sterke ingezonden brief in #VK van oma over verschillende behandeling van kleinzoons met verschillend kleurtje; mooie brief, ik ken helaas meer verhalen‘. Om maar enkele reacties te noemen.

Media
We bellen oma Zonnenberg. Zo’n schokkend relaas, dat moet toch wel opgepikt zijn door de media, de debatprogramma’s, de talkshows.

“U bent de eerste journalist die belt,” zegt ze. “Ik heb ook geen Twitter, zou niet weten hoe ik daar bij moet komen. Ik heb wel veel reacties gehad, alleen maar positieve. Sommige mensen waren bang dat wat ik vertelde hier op Texel gebeurde maar dat is niet zo. Mijn kleinzoon woont in Purmerend, reist voor zijn studie elke dag naar Amsterdam en hij heeft er het meeste last van. Verder bij Joop zelf, ook met die zo verlichtende reacties eronder

Een van mijn Facebook vrienden is blij dat het allemaal out in the open komt wat er toch al is,

Niet doen Carolien Geurtsen … [moedeloos worden]
Ik vind het ook niet leuk, maar ik ben blij voor alle negatieve reacties omdat het dan ineens duidelijk is wie je wilt vermijden omdat die raar denkt. Openheid werkt namelijk feilloos.

en ja, dat was ik en dat ben ik ook ernstig met hem eens, maar het voelt absoluut als een Doos van Pandora die open gegaan is, en met name door de Zwarte Piet discussie flink is aangejaagd.

Ik hou mijn hart vast
en vanuit Stabat Mater klinkt Amen

Nu nog een bevrijdend geluid hierbij zoeken.
Meestal begin ik daarmee, vandaag is alles anders.

Ik realiseer me ineens dat ik vandaag 16 jaar geleden trouwde,
naar het Turkse altaar liep – nou ja, gemeente huis dus
niet met die man van die kist
maar met iemand die tot op heden niet meer mijn lief is, wel een zeer goede vriend.
Wát een bemoedigend slotakkoord.
07.05 uur, even koffie zetten.

De passie post van Elja en mijn reactie vind je hier

en voor wie m nog niet gelezen had
met dank aan de Volkskrant en Joop
De Brief van Oma Greet:

Ik heb twee dochters. De oudste is getrouwd met een blonde, blanke man. De jongste met een donkere man uit Ghana. Ik heb vier kleinzoons: twee blonde jongens en twee donkere jongens. Ik ben ontzettend trots op ze en hou zielsveel van ze.

Maar mijn donkere jongens lopen tegen problemen aan die de blonde jongens totaal onbekend zijn. Om te beginnen de identiteitskaart: nooit kan mijn oudste donkere kleinzoon die vergeten, hij wordt geregeld aangehouden om die te laten zien. Wanneer? Nou gewoon op het station of als een agent daar zin in heeft.

Hij heeft meerdere kopietjes van die identiteitskaart, want stel je voor dat hij hem kwijtraakt. Een paar uurtjes cel heb je zo te pakken. Het is een lieve, rustige, keurige jongeman, er is dus geen enkele reden voor, behalve zijn kleur.

Eens werd hij op weg naar huis gevolgd door een politiewagen; toen hij eenmaal veilig thuis was, had mijn dochter nog de tijd om de politie te vragen wat er aan de hand was. Het antwoord was: ja, er wordt de laatste tijd in deze buurt zoveel ingebroken, dus u begrijpt…

Mijn schoonzoon wordt natuurlijk ook vaak aangehouden om zijn papieren te laten zien. Dat hoort er gewoon bij! Mijn schoonzoon heeft al jaren de Nederlandse nationaliteit, al mijn kleinzoons zijn wat je noemt Hollandse Jongens. Maar al waren ze dat niet,dan nog doe je zoiets niet.

Wat te denken wat dat doet met jonge mensen?

Alledaags racisme. Ooit, toen ik jong was, protesteerden wij tegen de pasjespolitiek in Zuid-Afrika. Nooit gedacht dat ik ooit deze brief zou schrijven.

En wat Zwarte Piet betreft,dat is peanuts vergeleken met wat de politie hier dagelijks heel gewoon en nodig acht tegenover mensen die het ‘goede’ kleurtje niet hebben.

Bah.

Ik schrijf 70 dagen een blog onder begeleiding van een Vrij Geluid, bijbehorende play list vind je hieronder.
De Credits Vrije Geluiden voor de opname van vandaag:
Parne Gadje – Yüksek Yüksek Tepelere
Gepubliceerd op 21 okt 2013

Broadcast october 13 10.30 AM (GMT +1)
Livestream http://npo.nl/live/nederland-1
Website: http://programma.vpro.nl/vrijegeluide…

Marc Constandse – vocals, bandoneon, percussion/ Dan Tuffy – bicycle tire bass, el.guitar, Vocals/ Michiel Hollanders: guitar, claude viol, vocals/ Gerwil Kusters – saxophone, clarinet, duduk/ Michiel Bakkes – tapan, darbuka

This video was recorded in Bimhuis Amsterdam for VPRO Vrije Geluiden.
Vrije Geluiden is a music program made by the Dutch public broadcast organisation VPRO.
http://www.vrijegeluiden.vpro.nl

 

 



One Response to “van schatkist naar Pandora – mantel en kern der liefde”

  • Van liefde naar het onvermogen lief te hebben. Naar liefdeloosheid. Haat zelfs. Steeds meer openbaar, steeds zichtbaarder. Ik deel je bezorgdheid volledig. Ook door het zien van parallellen. Júíst de geschiedenis zou ons alert moeten maken en houden. Zou de harten op scherp moeten zetten.

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: