Vandaag worden natuurlijk ook dromen vermoord

On 4 April 2013 by Carolien Geurtsen

if-you-stand-for-nothing-youll-fall-for-anything

net als iedere dag, maar toen op wel heel nadrukkelijk en in het zicht van de hele wereld. Met meer impact en langduriger naweeen dan ooit iemand voor mogelijk had gehouden. He had and “I have a dream”.

Vanmorgen werd ik, net als bijna iedere ochtend, wakker om half zes. Dan even via Facebook en Twitter de wereld binnen laten en wat opwekkend, lukraak leukraar of in mijn ogen belangrijk nieuws delen of retweeten. Met op de achtergrond 24Kitchen op de TV. Als ik een lekker receptje hoor langskomen noteer ik de naam om het later op te zoeken op de website en ook steeds vaker te maken.
Dan spring ik uit bed, zet water op voor mijn beker lauw water / vers citroensap, zet ondertussen een kop koffie en pel mijn dagelijkse grapefruit. Havervlokken in de week met wat aanverwante artikelen als verse gember, lijnzaad, kaneel, kurkuma, twee abrikozen en eventueel fruit wat verder voorhanden is.
Dan is het tijd voor mijn huidige leergang, de drie A4 Morning Pages schrijven, met de hand vrij schrijven zonder ophouden tot ze klaar zijn, wat er maar voorbij komt in dat hoofd van mij. Het schrift is bijna vol, dus nadenken over waar de lege liggen hoort erbij en ook dat schrijf ik op.

dag mamIk zit voor het raam maar niet nadat ik de drie kaarsjes aangestoken heb, waxine lichtjes om precies te zijn. Een in een geurlampje met een paar druppeltjes essential oil, één voor de twee foto’s waar mijn overleden moeder op staat en één op tafel vlak voor mijn neus. Op een van die twee foto’s sta ik zelf ook, of liever gezegd zit. We buigen ons allebei wat meer in het beeld van de camera, gezeten om de tafel in het huis waar ik toen ook tijdelijk woonde, net na mijn terugkeer uit Turkije in november 1997. Het moet vlak na aankomst geweest zijn want ik ben daar nog rete bruin, dus waarschijnlijk december 1997.
Ik schuif de pot narcissen van het raam weg omdat het nog wat schemert als ik begin. Terug in Zomertijd 2013.

Waar ik toen net aan mijn tweede leven in Nederland begon, bevind ik me nu, 16 jaar later, eveneens in een wonderlijke spagaat want ik ben zowel bezig met wat ik ‘binnenwerk’ noem+ introspectie en innerlijk onderzoek. Veel schrijven, oa die Morning Pages, het leertraject van The Artist Way, een onderzoek over mijn eigen creativiteit en hoe ik die kan optimaliseren ter vervulling van, om het even hoogdravend te benoemen’mijn zelfverwerkelijking. Dus ja mijn blik is ook in dat binnnewerk indirect naar de toekomst gericht en mogelijk de verbinding naar die andere helft van de spagaat waarin ik tegelijkertijd meer en meer naar buiten treed, met mijn leven, mijn schrijven mijn foto´s. Extrovert, op een weliswaar rustige en voor mijzelf haast onzichtbare manier, maar dat komt vooral omdat ik de krant nog niet opengeslagen heb die daar sinds gisteren op de bank ligt te wachten.
Vorige week gaf ik een interview aan een regionale krant over mijn consuminder pogingen in het algemeen en meer in het bijzonder in het kader van de laatste maand, de Footprint Challenge. Ik zal zo kijken of het artikel ook online staat en hier naar toe door linken. En gisteravond gaf ik hier thuis op de bank een ander interview voor weer een andere regionale krant over mijn op handen zijnde foto expositie, over die spagaat Turkije Nederland waar ik me sinds die tien jaar daar gewoond te hebben in bevind..

Ik heb enige schroom om die krant daar op de bak open te slaan, maar ik weet niet zo goed waarom. Misschien omdat ik bang ben dat de wijzigingen die ik graag wilde naar aanleiding van de e-mail niet doorgevoerd zijn? Of omdat het pas echt is als ik het met mijn eigen ogen gezien heb. Ik ga het vermoedelijk straks weten als ik het gelezen heb. Er zijn al twee mensen die er via de mail of Instagram positief op gereageerd hebben, en wat dat met name met me deed was: O ja, zij wonen ook in Houten en o ja, mensen gaan het ook daadwerkelijk lezen.

Binnenwerk. Buitenwerk. Innerlijk werk. Naar binnen, naar buiten. Dromen waar maken. Heb ik inderdaad over tien jaar een Bed and Breakfast in Turkije met een groente tuin en zonnepanelen op het dak, of woon ik dan in een zelfvoorzienende woonwerkboerderij in Nederland?  Of  doe/heb ik dat dan allebei, zoals ik dat graag droom en voor me zie: The best of both worlds, I want it all. In de zomer daar, in de winter hier.
Of ben ik dan reeds jaren overleden, of lig ik in de goot, zonder huis en vrienden, mijn grootste nachtmerrie.
Voorlopig timmer ik aardig aan de weg van mijn dromen naar daden, naar verwerkelijking. Ik verbind mijn binnen- en buitenwereld steeds meer met elkaar, ben mijn vrijwilligers CV aan het maken, heb eind mei een vierdaagse met een flink aantal mede duurzaam zelfvoorzienende woonwerkgemeenschappers die met hun voeten behoorlijk in de Hollandse klei staan en gelijk daarop volgend de opening van mijn eerste (kleine) locale foto expositie “Met mijn hoofd op twee kussens –  hier en daar thuis, met foto’s uit Turkije. Öm dan vervolgens af te reizen  naar Terschelling om drie weken vrijwilligerswerk te gaan doen op Oerol, het jaarlijkse muziek en theater festival op Terschelling.

Elja Daae schreef eergisteren ook al over dromen: Verliefd op de droom, die van schrijver worden, of Prof Voetballer.
Dat hebben we volgens mij ook nodig, die verliefdheid, om er energie in te willen en kunnen blijven steken. En het werkt volgens mij precies zo bij verliefdheid op mensen. Die beroemde roze bril maakt de kans groter dat het een tijdje zó leuk is en zó goed gaat, dat dat je energie geeft en doorzettingvermogen (als het goed gaat), om er in de onontkoombare tijden waarin de verschillen zichtbaar en vooral voelbaar gaan worden, voor te blijven gaan, voor die relatie met die mesn én voor die droom.

Maar nu eerst naar de fysio om mijn fysiek te ondersteunen die weg naar realisatie van mijn dromen ook daadwerkelijk en zeer letterlijk te kunnen bewandelen en handen en voeten te kunnen blijven geven, om de hielspoor die mij al twee jaar achtervolgd en die mij als zichtbare fysieke uiting naast de burn-out pas op de plaats heeft laten maken, met veel genoegen achter mij te kunnen laten. En dan opruimen, en dan zwemmen. Of andersom, want ik wil ook nog een blog online. Dit blog. Nu eerst de laatste slok koffie.

Het is een van mijn meest favoriete quotes: ‘If you don’t stand for something you’ll fall for anything”.
Natuurlijk voor velerlei uitleg vatbaar en toepasbaar en  waarvan de origine maar ten dele duidelijk is.
Maar ondanks ‘ere wie ere’ toemomt, doet dat er dan ook net wat minder toe dan de inhoud.

De links hieronder worden in de loop dan de ochtend werkzaam. Nu eerst op pad.

Oerol | tGroentje | Eetbaar Houten | Footprint Challenge | Een hoofd op twee kussens |…..

Ik schrijf en blog en fotografeer en zoek naar wat goed voor me is, waar ik energie van krijg en beter van word, en de heftige en langdurige burn out door achter me kan laten, vrede kan krijgen met wat ik nu niet meer kan wat ik vroeger wel kon. En dat is erg veel.
Twee vette hoofdblesures (een zware balk én een bouwlamp erop) hebben mijn geheugencentrum goed te pakken gehad en maken dat ik verre van optimaal functioneer.
Revaliderend én vrijwilligend. En ik leer als nooit tevoren dat ik überhaupt grenzen heb en om die te eren. 
Dat alles ter inverstering in mijn eigen dromen, mijn toekomst en mijn geluk, met daardoor als vanzelfsprekend de uitstroom naar anderen, de wereld en wie mij lief is.



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • September 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: