verloren – verder verder

On 7 August 2015 by Carolien Geurtsen

zo scharrel ik een beetje rond, tegelijk opruimend richting vaatwasser en wasmachine, spullen van mezelf bij elkaar zoekend en bedenkend wat ik verder nog moet doen.
Dit weekend komen de vrienden thuis op wiens huis ik ‘pas’, zeg maar gerust met volle teugen van geniet, dus ik ga de komende twee dagen terugtrekkende en tegelijkertijd verwelkomende bewegingen maken. Vandaag staat er ook nog een ritje Harlingen op het programma, met een time slot van 16.00 – 19.00 uur waarin we op verjaardagsvisite gaan.  Tussendoor wil ik daarvoor vanmorgen ook zalm börek rolletjes bakken en toch nog even een sapkan met kraantje kopen voor mijn neefje, zodat hij zelf gelukkig water of anderssoortie limonade kan gaan maken. Iets in mij denkt dat hij dat heel leuk vind. Jammer genoeg lijken alle glazen varianten uitverkocht, maar misschien is plastic voor een jongetje van 7 8 nu, ook een beter idee.

Ondertussen lingeren mijn gedachten bij de groep van 45 Syriërs die een soort van onderweg zijn van Turkije naar Duitsland. Wat mij betreft doet NRC.Next dat goed, iedere dag een dicht op/onder de huid artikel door een meereizende correspondent. Mijn aandacht hebben ze.
Maar dat komt ook door mijn binding met het onderwerp zelf, en met Turkije. Het is natuurlijk een elite blad en de Nederlandse goegemeente die ook maar vaag aanschuurt tegen ‘laat ze maar verrekken’, en ‘we hebben hier al genoeg problemen’, of:  ‘het zijn allemaal profiteurs’, die zullen door deze serie die ze bijna zeker niet eens onder ogen krijgen echt niet van mening veranderen of die überhaupt maar willen onderzoeken. Vandaags artikel Mazen heeft ineens wat minder vertrouwen staat zelfs al niet meer aangekondigd op de voorpagina valt mij gelijk op. Logisch natuurlijk. Evengoed…mijn geachten staken. Evengoed wat? Fijn dat het gedaan wordt, geschreven wordt, vastgelegd, zodat ik mee kan leven, mee kan hopen…?

quote uit een van de eerste artikelen

Waar zijn deze mensen bang voor?

De (45) Syriërs verzamelen in de Turkse stad Gaziantep, niet ver van de Syrische grens. Waarom slaan zij op de vlucht? Wat hebben ze in Syrië meegemaakt? En waar zijn ze bang voor? Grofweg de helft van de groep komt net als Mazen uit Salamiya: een stad die al maanden wordt belegerd door Islamitische Staat. Sommigen zijn nog maar net gevlucht, soms zelfs een dag voor de reis. Ze zijn ismaëlieten, een stroming binnen de shi’itische islam. Door de terroristen van IS worden ze beschouwd als ketters. Het is een reden dat Salamiya al lang op de verlanglijst van IS staat.

Alle artikelen verschijnen online, ook als je geen abbonee van het NRC bent, kun je ze lezen, door je even aan te melden: Op naar Europa

Op de achtergrond staat zoals altijd als ik schrijf de TV aan, iets heel anders. Beelden van de aanval op Hiroshima en interviews met de overlevenden…schrijnend.
En dan Ad van Liempt die verbanden legt, bruggen slaat naar het heden in deze herhaling van  Nieuwsuur Hij zegt heel mooi:

Auteur en programmamaker Ad van Liempt meent dat we vandaag niet alleen de eerste atoombom herdenken. “We herdenken in feite ook dat de grote machtsblokken elkaar precies zeventig jaar in bedwang proberen te houden met de dreiging dat ze hem weer gebruiken: het meest verschrikkelijke ding dat ooit is uitgevonden.”

Ik zie bij een demonstratie aldaar dat het symbool nog steeds hetzelfde is als toen, zo heel heel lang geleden. De button heb ik zelfs nog ergens.

 De grootste demonstratie ooit in Nederland, vond plaats op 21 november 1981 in Amsterdam. Doel van de demonstranten was om te verhinderen dat nieuwe kernwapens in Europa gestationeerd zouden worden.
Dit was niet de eerste grote demonstratie tegen kernwapens, want in 1977 organiseerde het Interkerkelijk Vredesberaad (IKV) de manifestatie “Help de kernwapens de wereld uit, om te beginnen uit Nederland”.
De demonstratie in 1981 was veel omvangrijker: Ruim vierhonderdduizend betogers kwamen bijeen op het Museumplein en liepen daarna een vreedzame tocht door het centrum van Amsterdam. 

Waren jullie erbij die 21 november 1981? Had bovenstaande gele zon wel overal geplakt, maar die dag kon ik helaas niet, omdat ik werken moest. Was er graag bij geweest. Zouden er heden ten dagen nog zoveel mensen op af komen, op zo’n demonstratie. Zouden de mensen zich er nog sterk voor willen maken?

Yvonne Huben, blog 2010

Ik vraag het me met haar af – zou ik?
en mijn gedachten dwalen verder verder…

als je die twee woorden intikt in google, kom je zoals ik al verwachtte gelijk hier:

Ik herinner dóór, hapsnap, en toch, enigszins hoopgevend
Vier jaar na aanslagen Breivik weer kamp op Utøya

Vier jaar na de bloedige aanslag op het eiland Utøya houdt de jongerenorganisatie van de Noorse sociaal-democratische partij daar voor het eerst weer een zomerkamp. Er worden van vrijdag tot zondag meer dan duizend deelnemers verwacht, meer dan ooit tevoren.

maar terwijl ik het plaats alweer ingehaald qua nieuwswaarde door een grote groep Christenen die net ontvoerd zijn door IS en die denkelijk een gruwelijk lot wacht, precies datgene wat de 45 ontvluchten.
Als ik weer thuis ben, stop ik net als voorheen weer met echt TV kijken, gewoon weer koppen snellen in de kranten op Internet, met af en toe een volledig artikel dus.

Dichterbij huis klein leed
en kleinere onbeschoftheid, bewust verloren

verloren sm DSC_0438

We weten niet hoe goed we het hebben, gaat er door me heen. Een gemeenplaats weet ik, en hoezo ‘we’, maar toch. Ik besluit om in ieder geval dit kleine beetje op te rapen. Het stelt werkelijk niks voor, maar niets doen maakt medeplichtig, zo voelt het. Dus ik raap en neem mee.

verloren sm DSC_0439

 

en raap op en deel

Stel dat je n kindje hebt of kent dat dit lieveke kwijt is. Ik heb het in n boom(pje) gehangen #Zevenwoude#Lunettenpic.twitter.com/IgXPbSeBSM

— Carolien Geurtsen (@Caro_Geurtsen) August 5, 2015

verloren sm DSC_0432

en dan ga ik zalmrolletjes bakken en op verjaardagsvisite met vaders, inderdaad ietwat verloren voelend, maar hup, verder verder nu

We have to make new memories, that is the only way we can grow up
zegt precies op dit moment  een van de leden van het jongeren kamp in Utoya.
Giga wijze woorden – it is the only way to live I guess

 

 



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • May 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: