verschrikkelijk confronterend keer zes

On 7 May 2012 by Carolien Geurtsen


Op 5 mei kreeg ik een fijn blog voor mij geschoteld, echt heel blij mee want het dekt mijn lading en raakt mijn dilemma’s van dit moment aan… wat een bevrijdend cadeau!

Er was eens een klein meisje dat de wereld ging veroveren. Ze was sterk, en duwde alle weerstand voor zich uit. Totdat de berg te groot werd voor haar.
Toen ze ging zitten om uit te rusten, wankelde de berg en viel over haar heen. Daar zat ze, midden tussen de weerstand. Ze pakte wat op om te bekijken.
Sommige exemplaren waren al heel oud. Ze hield ze tegen het licht, blies de stof er af en begon te bouwen.

 door JJ Voerman – 80 woorden voor Carolien

 

en wat voelt er dan zo verschrikkelijk?

…..demotiverend
Ik kan me nog zo goed voelen, vooral als ik in een tuin aan het werk ben en daar urenlang mijn mannetje en vrouwtje sta, om dan thuisgekomen bijna letterlijk op mij te voelen vallen wat er daar nog ligt om uitgevoerd te worden. Vooral cijfer- en invulwerk wat me maar niet lukt om tot een goed eind te breien, als dat al bestaat
Want ook wat naar ik dacht al klaar ende af was gewerkt, is dan weer goed voor een 3e aanmaningsbrief en een in gebreke stelling die feitelijk al uit de weg geruimd zou moeten zijn. De telefoontjes daarvoor en daarover zijn vanmorgen al gevoerd, maar er liggen nog heel wat andere stapeltjes te roepen: maak mij compleet en doe mij de deur uit, op de post… zodat je eindelijk die hele drommelse papierbende achter je kunt laten, anders wordt je nooit echt beter.
Al het papierwerk betreft op de een of andere manier de restschuld van huis en bedrijf aan diverse banken, boeken die gesloten moeten worden voor de belasting, de arbeidsongeschiktheidsverzekering, schuldhulpverlening en daarmee samenhangende ontheffingen van een en ander. Een oerwoud en doolhof van elkaar overlappende protocollen en formulieren. Ik heb me nog nooit zo vaak onbekwaam gevoeld als de laatste maanden.

…..hardnekkig
Na drie maanden  heel gezond te hebben gegeten, waarvan een maand heel comfortabel streng gedetoxed, én een week lang succesvol te hebben gesapvast, ook al zonder veel moeite, zit het de afgelopen week ineens tegen. Het lukt me niet om de gezonde lijn door te zetten. Bijna alsof ik terug naar het AF van mijn ‘oude’  koohydraatverslaving vervallen ben.
De hoeveelheid zoetig en hartig lekkers die ik binnen een paar dagen wegwerk en de nodige overigens heerlijke glaasjes wijn die dat al of niet vergezellen, brengen me bijna tot de rand van een wel zeer vervormd maar evengoed intens zelfbeeld van: zwakkeling, watje, ruggegraatloos mens, en wat je allemaal maar kunt verzinnen aan medium tot hoog zelfhekelend gehalte.

…..bemoedigend
Dat ik ondanks bovenstaande twee keer in de week ben blijven sporten, 5 km op de crosstrainer en een toestellen circuitje maak. Zo ook weer vanmorgen. En ook al had ik de laatste paar keer geen zin, het wel gedaan heb en me erna ook stukken beter voel dan vóórdat ik onwillig die kant op ging. Dat geeft hoop.

…..lief
Als blijkt dat er op de eerste dag van de maand na het betalen van alle rekeningen geen geld meer is om in diezelfde mooie meimaand eten te kopen, laat staan andere onverwachte uitgaves te kunnen bekostigen en ik mij dan toch eindelijk over het laatste randje gene heenzet. Ja, dan lukt het met behulp van een kanjer van een maatschappelijk werkster én de betreffende voedselbank oganisatrice om, binnen een week, afgelopen vrijdag al een eerste pakket op te halen. Spannend, dat wel.
De warme ontvangst is roerend, de mensen zijn oprecht blij om me te zien en nog blijer als ze horen dat het me veel moeite gekost heeft om de stap te nemen en ik er nu toch ben.
Zij zeggen: ‘er zijn zoveel meer mensen die er recht op hebben, dus fijn dat het jou gelukt is. Zeg het voort! ‘, en ik schiet vol.
Dat overkomt me binnen twee minuten nog een keer als mijn voorraad voor de komende week ingepakt wordt. Met twee volle boodschappentassen ga ik een beetje verward de deur uit.

…..ontroerend
De woorden en daden van een paar vrienden en vriendinnen en als ze horen dat het zover is, en de vanzelfsprekendheid waarmee goedheid mij gegund is en ook uit hun handen en monden en pennen naar mij toestroomt.

….ontluisterend
hoe sommigen, gedachte goede vrienden en vriendinnen, het niet kunnen handelen als ik eerlijk antwoord geef op de vraag hoe het met me is en gaat, en daar dan vervolgens helemaal niet meer op reageren. Radiostilte….. te pijnlijk.
Het doet me denken aan wat ik schreef in Het meervoud van Leven is Lef over fatsoen.
Vraag het dan niet! Ook pijnlijk maar veel eerlijker. Hou je ongemak voor jezelf en geef het niet aan mij. Ik heb al genoeg.

 



12 Responses to “verschrikkelijk confronterend keer zes”

  • Via Emile Wolbers lees ik jou pas! Ja respect!!! Als ik ooit kan ondersteunen, met info of zo! Weet me te vinden! Ik ben er!

  • Mirjam Magnee

    Lieve carolien, nog even wat laatste nieuws via de mediakanalen. Ik val stil bij het lezen van je blog. Weet niet goed wat te zeggen, maar wil je laten weten dat ik aan je denk. En met mij vele andere in dit eindeloze universum. Misschien dat die wetenschap de last iets lichter maakt. Lief, mooi, sterk mens, ook dit kan je aan! Sterkte, liefs en warme groet!

    • Carolien Geurtsen

      Wat een rijkdom Mirjam, dank! en maakt absoluut de last lichter, wat je schijft en wat je niet schrijft, wie je bent! . Kus en omhelzing

  • Respect. Wat een eerlijkheid Carolien. En wat mooi dat je het zo aangeeft: genoeg is genoeg. Ik ervaar dat net zo. Zelfs de dingen die zo goed lijken: detoxen, sapvasten, rusten, therapie, bewegen, allemaal dingen om weer in balans te komen, maar ook dat kan opeens een berg worden. Letterlijk: te veel van het goede. Wat kan ik voor je doen Carolien? Meelevend meelezen? Schrale troost? Sterkte. This too shall pass.

    • Carolien Geurtsen

      Dank je wel Jacoline, en ja je doet genoeg ;-)!! Meelevend meelezen is geen schrale troost, echt niet!

  • Net op Facebook geplaatst, zag ik door de vermoeide ogen dat ik – na logo – hier ook kan reageren. Dus:
    Juist nu is het zo belangrijk te voelen dat je niet alleen staat. Ookal moet je jouw ‘bergen’ wel zelf aangaan. Je weet hoezeer ik het herken wat je schrijft.
    De schaamte voorbij schreef je laatst. Inderdaad. Af en toe de last willen delen en de herkenbare radiostilte. Yep, vraag het dan niet.
    Zoals Annemiek schrijft: kunnen we alleen maar een goed gevoel overhouden aan de ander die gelukkig is.. of het ongeluk ontkend? Ik voeg er graag aan toe: is het dan nodig om altijd maar alleen een goed gevoel te hebben? Goeie voor een detox 🙂
    Mijn reactie wordt te lang geloof ik. Ik vind het rot voor je en voel me ergens gesteund, wetend dat ik (wij) niet de enige ben die zo nu en dan de waarheid op het beeldscherm voorbij laat glijden.
    Want that’s life. Maf trouwens, waar een mens soms toch weer de kracht vandaan haalt.

    • Carolien Geurtsen

      Leuk dat je dat ontdekte en dank je wel voor de genomen extra moeite. Soms knoei ik zelf zo met hoe te reageren, welk knoppen waar, inloggen met welke account, dat ik het halverwege of op driekwart opgeef, dus zeer erkentelijk. En ja het doet mwe goed wat jij en de anderen schrijven, want er was deze keer als nooit tevoren de aarzeling, ga ik hier ook echt mee in de pen, een mogelijke stijlbreuk voor Carolien, voor iederedagbloggen, maar heb over de vraag geploeterd, wat dient dit nog, dient dit iets of iemand anders of hoort dit alleen bij mij, in mijn dagboek… oa jouw eerdere comments en ook die van JJ Voerman, dat het ook anderen sterken kan én wat de mijnheer bij de voedselbank zei: zegt het voort, gaven de doorslag. Dus dank voor de support, aanmoediging en feedback…de resonance, de echo. Super!

  • Annemieke

    Heel mooi gesproken…”Hou je ongemak voor jezelf en geef het niet aan mij. Ik heb al genoeg.”…oegh…Het blijkt vaak zo moeilijk om te horen dat het (alweer) niet goed of gemakkelijk gaat met de ander. Kunnen we alleen maar n goed gevoel overhouden aan de ander die gelukkig is…of tenminste het ongeluk ontkend? Is het niet waarachtig prachtig om van de ander -en daarmee ook van jezelf- de waarheid te mogen zien?

    • Carolien Geurtsen

      Dank je wel Annemieke, ja ik denk dat het het moelijkst is, of in ieder geval heel moeilijk, om je langdurig te verhouden met het in mineur verkeren van de ander, om wat voor reden dat ook mag zijn. Je/we/ het is confronterend blijkbaar, zowel met het beeld wat de ander van ons heeft, als met de goede wensen en verwachtingen die er zijn bij de ander. Ik hoor vaak het onuitgesproken: ‘Is het nou nog niet klaar’ of ‘ben je nu alweer….’… etc etc.
      Jij bent een voorbeeld voor me en ook waarschijnlijk echt diegene die mij daarover het meest geleerd heeft, om mij te verhouden en çomfortabel’te kunnen blijven met de oncomfortabelheid – wat een woord- van de ander, vooral dat, te blijven, voelbaar, ook al kan ik ogenschijnlijk soms of vaak niks anders betekenen als dat.
      Goud waard.
      En dank voor jouw blijven!!!

  • ….dappper die vergeet je nog , dapper om dit te plaatsen, je onmacht naakt.

    • Carolien Geurtsen

      xx – als je maar weet dat jouw schrijven aan mij, de kleine in mij, de grote in mij genoeg moed gaf om dit te schrijven

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: