Vertrouwd gevoel

On 20 October 2012 by Carolien Geurtsen

Thuis.
Wakker geworden van zoon na een avondje stappen, wekker wijst 03.14.
Té wakker om weer om te draaien scan ik mijn mail en lees een lief epistel van een oud-leerling turned friend. Beneden geluiden van andere ‘stappende’ jongeren.
Onder ons huis is een kroeg die met name op vrijdagavond veel volk aantrekt wat buiten lang doorkletst.
Niet storend want te ver beneden. Het doet me denken aan de tijd dat ik nog in de Twijnstraat in Utrecht woonde, rand Centrum, ook met veel röring. Vooral gezellig.
Volgende week is het kermis voor hier op het plein, las ik in een brief, met een zak oliebollen als pleister op een eventuele wonde.
De laatste kermis die tevens mijn eerste hier was, heb ik niet als storend ervaren, om tien uur ‘s avonds was het braaf klaar. Gezellig.
Daar zaten we van de week tijdens de lunch over te praten, over dat woord wat zo typisch Nederlands schijnt te zijn. Terwijl ik dit schrijf, valt de stilte toch nog ineens opvallend. Ook een verademing dan toch.

Ik laat mijn woorden komen zoals ze willen, nog nagenietend van de ontmoetingen met vertrouwde zielen, verwante zielen haast. Of laat dat haast maar weg.
Een ritje naar het station, wordt een rit naar huis; ik word voor de deur afgezet.
Nog geen vijf minuten later gaat de telefoon: de  TomTom wijst aan dat er maar zo weinig tijd extra nodig is, of ik morgenochtend ook opgehaald wil worden?
Wat een rijkdom. Weldadige gulheid, vanzelfsprekende vriendelijkheid en hartelijkheid als een warme douche. Zo´n vertrouwd gevoel, vertrouwd gesprek in de auto, maar ook daarvoor al, de korte flarden van vanzelfsprekendheid, wat zelfs ´het lijkt wel alsof je elkaar al jaren kent´overstijgt.
Het doe me meer denken aan zeer goede vrienden en vriendinnen: ook al zie je elkaar jaren niet, je pakt de draad onmiddlijk weer op, waar je gebleven was. Diep vriendinnelijk, familie haast.

Ik moet wel lachen als ik dit teruglees. Gevoelsmens als ik ben, zal bovenstaande tekst – voor mijn vuist weg geschreven – voor velerlei interpretatie vatbaar zijn, en voor een aantal die ik ken, volstrekt wollig en ontoegankelijk, of sla-maar-over-dat-is-weer-zo’n-typisch-vaag-Carolien-verhaal.
En ook dit is allemaal invuling. Van mij.
Met een brede glimlach ga ik een plaatje zoeken bij dit verhaal.
En nog een titel.

Gewoon, omdat het kan en nog geen ochtend is.
Nog net niet echt dan.



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • June 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: