voor het eerst geen sinterklaas vieren, of wel toch?!

On 5 December 2015 by Carolien Geurtsen

In familieverband dan. Een gekke realisatie zo op de vroege morgen. Realisatie. Denkelijk is deze Sinterklaas inderdaad voor het eerst van mijn zich haarzelf herinnerend leven geen viering in een of andere vorm van gezins- of familie verband.
Zelfs in Turkije vierden we het wel, al nodigden we dan een in kerstman achtige kledij (mijn zelfgebreiden rood witte vest) uitgedoste buurman mét eigenste baard uit om op 5 dec voor Baba Noël te komen spelen voor alle  bevriende expat en Turkse kindjes. Haluk Bey forever in my heart. R.I.P.

DSC_2761 sintekind2

Evengoed heb ik nog nooit zoveel Sinterklaas cadeautjes- en vast ook nog voor daarna, in huis gehad, en allemaal gekregen, en allemaal om weg te geven en door te geven. Behalve misschien één knuffel als kei mooie en zachte herinnering.

Het is waanzinnig wat een paar oproepjes rond 14 oktober op de lokale Facebook pagina hebben losgemaakt.
In eerste instantie bedoeld voor kinderen die voorgelezen worden door vrijwilligers bij de VoorleesExpress, voor gezinnen die het budgetair gezien niet breed hebben en soms qua cultuur misschien ook minder voeling hebben met het Sinterklaas ritueel. Veel voorlezers hebben ook uit eigen zak een cadeautje gekocht, de betrokkenheid en motivatie van de vrijwilligers die 20 weken lang een of twee kinderen met een taal- of lees achterstand een uur lang verhalen komen vertellen en spelletjes komen doen, is hartverwarmend.

Alle heel vele boekjes en spelletjes die na het weekend over zijn gaan deels naar de speciale VoorleesExpress kast in de bieb voor uitleengebruik, en de rest zal hun weg vinden naar de diverse vluchteling kindjes in den lande, dichtbij of wat verder  weg.
Dat woord de diaspora komt in mind, vast niet (politiek) correct, maar evengoed het passeerde mijn gedachten. Het is wonderlijk hoe dat gaan kan. Een heel stel Houtenaren reist tegenwoordig eens per week, sommigen wat minder frequent, naar de tijdelijke vluchtelingenopvang cq tentenkamp de Heumensoord bij Nijmegen en vaak brengen ze dan Syrische vrienden en vriendinnen mee terug voor een logeerpartij van een paar dagen.
Even wat anders, even weg uit dat grote tentenkamp met veel troosteloze eigen-aardigheden en zo weinig privacy.
Ja ze zijn dankbaar en ja het valt erg zwaar, het vele lawaai de hele nacht door, frustraties over niet de weg kunnen vinden naar de juiste medische hulp, het niet al te smakelijke gaarkeuken eten (of is dat ook niet politiek correct?).

De mensen willen dolgraag zelf koken, ze snakken naar voor hun vertrouwde gerechten met verse ingrediënten en ook naar het sociaal gezellige van samen bezig zijn een maaltijd te bereiden en die dan op te eten. Maar dat mag niet vanwege de veiligheidsregels, heel begrijpelijk in de huidige situatie, maar zo moeilijk uit te leggen omdat velen zich ook vervelen en afleiding zoeken en nodig hebben van het vaak letterlijke thuisfron waar nog veel familie achter is gebleven. ja er wordt gesport, en meer en meer activiteiten komen van de grond, en toch, ook door het slaapgebrek waardoor weer lage weerstand ontstaat of in stand gehouden wordt, en het met zoveel mensen op een geïsoleerde locatie zitten vergroot de frustraties naarmate de tijd verstrijkt. Er zijn ruzies, grote en kleine en van buitenaf lijkt het alsof niet alle communicatie lijnen helder zijn ondanks de enorme inzet van ook de vrijwilligers daar.

maar weer terug naar hier

DSC_2760 sintekind

 

 

 

Deze week vrijdag ben ik niet gegaan, druk met de sinterklaselijkheid der bovenstaande dingen én met het huis logeerklaar te maken voor E die einde van de middag mee zou rijden en inderdaad aan onze deur hoort wie klopt daar afgezet werd door D.  Zó fijn. Blijheid vanwege het weerzien en dat het allemaal gelukt was.

Binnen zat N, een Palestijnse jonge vrouw uit een van de Voorleesgezinnen die zomaar gehoor had gegeven aan mijn telefoontje die middag, of ze een uurtje langs wilde komen om thee te drinken en even kennis te maken met E, én om mij van dienst te zijn met twee prangende vragen die ik haar heel graag in haar eigen taal gesteld wilde zien want E haar Engels is goed, maar haar beleefdheid ook, en ik wilde heel helder krijgen/maken dat beleefdheid nu niet aan de orde was, in ieder geval niet rondom de antwoorden op De Twee Vragen.

De jonge vrouwen hadden gelijk een klik en wisselden ervaringen uit over verleden en heden. Beide hebben in Damascus gewoond en beide zijn op niet al te fijne wijze deze kant op gevlucht met slechts een deel van hun familie, zij het met een tussenpoos van 8 maanden.
Maanden waarin N zo goed als vlekkeloos Nederlands heeft leren spreken, net als haar moeder trouwens, en gelijk worden ze Facebook vriendinnen zodat een goeie Nederlandse lesreeks vanuit het Arabische  als YouTube link uitgewisseld kan worden. Ik geniet.

We drinken thee en het Engels, Nederlands en Arabisch wisselen elkaar in rap tempo af. Dan vraag ik mijn Belangrijke Vragen: 1. Wat wil je dit weekend het liefst doen? Alle antwoorden mogen, ook 24 uur per dag slapen (vandaar dat ik N nodig had, om met een grap toch duidelijk te maken dat ik dat echt meende). en 2. Welk Syrisch gerecht mis je het meest?
Evengoed kreeg ik op beide vragen geen direct antwoord, wel veel gelach en doorpraten over hoe kinderen op nog geen meter afstand van haar bed haar ‘s nachts wakker houden, ze inderdaad wel graga uit wil slapen maar ook zekr dingen wil ondernemen. Ze gaat verder met dat ze evengoed wel heel gek op die kindjes op haar ‘kamer’ is, en hoe mijn ‘list’van twee weken ervoor een daverend succes was geworden. Ik had haar bij mijn bezoek een tas met teken en kleurspullen gegeven, alsook wat (veel) lekkers en veel kleine knuffels, en haar daarbij een ‘opdracht’ gegeven: Op een zelf gekozen moment een groep kleine kinderen om zich heen te verzamelen en met ze aan de slag te gaan.
E wil liefst juf , sorry onderwijzeres, worden en dat was haar dus extreem goed afgegaan. In geuren en kleuren vertelt ze hoe ze het aangepakt heeft en hoe het aansloeg. Ze vinden me allemaal nog steeds zó lief, zegt ze stralend.

Door een samenloop van omstandigheden heb ik een nieuwe uitdaging klaarliggen voor haar. Alweer via de lokale Facebook pagina heb ik een tafeltent cadeau gekregen waar kinderen dan onder, in en mee kunnen spelen. Vanavond ga ik haar voordoen hoe dat werkt. Daar verheug ik me nu al op.

We namen afscheid van N die graag dit weekend nog een keer aanhaakt en gingen Turkse pizza halen, wel met  de tonijnvariant 😉 en hadden verder een heel fijne ontspannen avond waarbij ik niet anders kon dan Turkse muziek opzetten. En ja, als ik haar artisitieke trui creatie die ze draagt oprecht bewonder, het is een voor mij onbekend en heel inventief model met mooie kleur combinatie, dan zegt ze “dit is het enige kledingstuk wat ik nog uit Syrië heb, mijn tas is van de boot in zee gevallen….
we zijn even stil.

Niet zijn mooiste nummer, maar toch. Baris Manço. Ik ben benieuwd of mijn zoon zich nog kan herinneren dat zijn geweldige kinderprogramma altijd opstond op zondag morgen….

Zometeen, na het beloofde uitslapen, naar tante, maaltijden brengen en even met haar een Sinterklaasachtig bakkie in haar durp doen om dan vervolgens af te zakken naar Utrecht, Lombok, inderdaad de Kanaalstraat.
Dé multiculturele winkelstraat in Utrecht,  waar ik zelf na 10 jaar Turkije ook nog even gewoond heb en daarna nog lang en graag en nog kwam, voor de zó gemiste sferen en talen op straat en in de winkels. Dáár kon ik tenminste Turks spreken, al keken de winkeliers me eerst best wel raar aan.

Vanavond eten we dus een misjmasj van Turks/Syrisch. Ik heb er nu al zin in. Misschien wel met die tafeltent als tafelkleed, gewoon voor de lol. Wel nog even wassen morgen.
Klinkt eigenlijk best wel Sinterklazerig allemaal, de goede heilige man komt ten slotte oorspronkelijk uit Turkije, en alle aanwezigen vanavond zijn daar ook geweest, én aldaar ook op een boot net als de Sint, en we zullen daar ook absoluut met een familie gevoel samen zijn. De spontane hugs van gisteravond zijn niet op één hand te tellen.
Extended, zelf gekozen, door het lot, maar ook door eigen positieve keuze gekozen, extended familie. Ook of juist al mist E haar moeder en broertje en zusje, die zijn nog in Syrië, wonen bij hun opa in, omdat hun huis weg is… of kapot zoals ze zelf zegt.

ik denk aan de realpolitik van de huidige bombardementen, en de nog op stapel staande…

peins

ik schop mezelf weer naar Houten terug:

Nou lees ik net ook nog dat er eindelijk een Turkse supermarkt in mijn dorp komt. Ondanks alles is mijn dag nu al goed en ik ben nog geeneens opgestaan. na ja, behalve dan om koffie en grapefruit te halen. En multivitamies voor E klaar te leggen, eergisteren had ze nog 40 graden koorts. Superfijn dat dat een gepasseerd station lijkt.

Ik hoor gerommel op de trap

Tespi’s en baklava, over vluchtelingen en toveren

Als woorden irriteren – ontluisterend en waarom

Design for Dutch Dummies 1

Design for Dutch Dummies 2 – de Voorkamer

Heumensoord Buddies

Vluchtelingen, COA en geweld gebruikt op Heumensoord

 



2 Responses to “voor het eerst geen sinterklaas vieren, of wel toch?!”

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • May 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: