Vrij Schrijven en dan… Fok Shadid is dood
Tweet
Magnificat ~> Inene beschoot me vanmorgen, vlak voor ik de douche uitstapte, de angst om dood te blijven. Wie vind me dan en over hoe lang? Gelukkig heb ik vandaag twee afspraken dus zo lang zou het niet hoeven duren, maar de plotselinge angst vloog me aan en ik moest intens huilen.
Al drogend pakte ik mijn ketting op waar op de achterkant staat: … iedere dag alsof het je laatste dans is.
Al heel lang mijn motto, maar dat heeft me ook te eager gemaakt, teveel op de toppen van mijn tenen doen lopen, altijd bang om niet het volle uit de dag te halen, en de dag ook niet willen beëindigen door de slaap. Nooit zover doorgedacht op die momenten zelf, maar reflecterend natuurlijk wel.
Woorden zijn sleutels
Ik realiseerde me: ik ben zo verdrietig en zo verdrietig geweest, heb me zo alleen gevoeld en voel me zo alleen. Het is niet te beschrijven hoe op dit moment de brug met mijn jeugd zich lijkt te vernieuwen, schokkend ook alsof al die jaren ertussen er niet toe doen, niet structureel hebben kunnen bijdragen aan mijn welbevinden nu. Alsof het allemaal voor niets geweest is, al de inspanningen. Ik weet dat het met de burnout en de detox te maken heeft dat ik er zo in sta, in voel, maar toch.
“Bijzonder indrukwekkend”, zijn de woorden die bij me opkomen, maar waar ik geen idee van heb waar ze mee associëren. Vrij schrijven is vrij schrijven.
Ruimteloos
Een schilderij staat voor het raam, als een tijdelijke ingeving tijdens de massage – ter vervanging van het gordijn wat nog opgehangen, wat zeg ik, gemaakt moet worden. Er is nog zoveel te doen. Ik ben bang dat het me allemaal niet lukt, laat staan genieten ervan. Het komt nog steeds verschrikkelijk op me af: alles wat er gebeuren moet, wat is blijven liggen, wat roept: ‘kijk hier, kijk hier!’. Er ligt nog zoveel rommel om op te bergen, papieren om uitgezocht te worden, vaat om gedaan te worden, was om gewassen te worden. Niets is zo onrustig als clutter en nu is er niets zo lastig als orde scheppen. Ik kan geen structurele oplossingen bedenken of heb er de energie niet voor om het uit te voeren. Ik val mezelf daar vies in tegen.
Voor me schep ik orde en achter me sluit het net van wanorde. Ik schep schoonheid in huis en misschien in mezelf én ik schep afval. Logisch dat mijn aandacht gericht is op het scheppen van schoonheid maar de rommel heeft meer aandacht en structuur nodig, energie nodig, dan ik heb. Ruimte in mijn hoofd heb ik nodig om met creatieve oplossingen te komen en ruimte om in te kunnen verdwijnen, op te lossen tot werkelijk oneindige ruimte, en de spullen naar kast, kringloopwinkel of afvalstation te kunnen bonjouren.
Het komt neer op één groot vreselijk ding: ik voel me structureel te kort schieten, en dát, is uiterst pijnlijk.
Schoolmeesters met krakende schoenen
Er komen geluiden van buiten en tijdens het bladwisselen overweeg ik of ik deze overpeinzingen prijs zal geven in mijn blog.
Waarom niet? Omdat het zo kwetsbaar voelt. Veel meer mensen dan ik ken lezen het en die doen er allemaal weer hun eigen ding mee, vellen hun eigen oordeel en aangezien alles energie is, wordt ook dat voelbaar in het veld en zou mijn genezing wel eens kunnen verslechteren, vertragen of onmogelijk maken, juist omdat al mijn filters, bijna al mijn filters, down zijn.
Zou dit misschien mijn WOT kunnen zijn? Wel of niet publiceren?
De keuze lijkt al bijna gevallen terwijl ik dit schrijf. Ik adem iets vrijer door maar ben nog steeds niet overtuigd. Zou ik me moeten verschuilen totdat ik als een Phoenix weer gezond en fit uit mijn as herrijs in dit of een volgend leven? Ik weet het niet.
Een ding weet ik wel: wat ben ik blij dat die klote meester heb kunnen ontworstelen die me een vijf gaf voor schrijven. Dezelfde van wie ik alleen mijn mond mocht bewegen bij de zangles: geluid binnenhouden! En blij dat de computer uitgevonden is, zodat de kramp in mijn hand weer kan vertrekken. Leven ik begroet je, Liefs C
ik was van plan mijn blog vandaag te wijden aan en ik baal ervan dat Anthony Shadid dood is. Fantastisch mens en briljant journalist Midden Oosten. Ik dacht dat je in deze tijd niet meer dood kon gaan aan een astma aanval, verdomme. NYT over Shadid
PS: Ik ben niet wat ik schrijf. Wat ik schrijf is onderdeel van mijn beleving.
Deze post is een verwijzing naar de WOT 7 – Write on Thursday – met het thema “keuze”. Op initiatief van Karin Ramaker waarvoor dank!
Lieverd blijf vooral schrijven, ook over je kwetsbaarheid. Want juist daarin schuilt jouw kracht. Wees voor jezelf net zo mild als je voor een ander bent.
Jee, dank je wel Monique! Fijne aanmoediging! en ja poog ik zeker te doen, #mildheid naar mezelf. Dank!
Ik neem je uitgestoken, kwetsbare hand aan en voel je warmte, je energie, die in alle heftigheid tot me komt.
bijzonder en heel fijn! dankl
ik vind niet dat mensen zich moeten schuil houden tot het ergste over is. Op die manier denken maar al te veel mensen dat ze uitzonderlijk zijn in hun verdriet, voelen ze zich er daarom schuldig over en voelen ze zich eenzaam, nét op ‘t moment dat nabijheid zo gewenst kan zijn.
So thanx! ik geloof dat dit tegen eenzaamheid kan werken.
Loes
Helemaal met je eens, is ook mijn realisatie. Al dat groot houden extra vereenzaming daardoor. Al kunnen veel mensen niet omgaan met mensen die het langdurig en/of intens zwaar hebben of dat in ieder geval zo ervaren.
Dank voor je respons!!
Carolien
ven=even
en… er tilt van alles mee, merk ik
Ik zou je ven willen vasthouden…gewoon.. even niks, alleen maar warmte.
ik stuur die in gedachten.
fijn is overgekomen ook nog
dankje