waarom ik met auto’s speel #blogpraat

On 20 December 2012 by Carolien Geurtsen

Instagram

Vannacht vroeg een vriendin via WhatsApp: maak je die foto’s met dat volkswagen busje in opdracht of uit jezelf?
Het antwoord is eigenlijk tweeledig, bedacht ik me:
In opdracht Uit mezelf.

De ochtend van vertrek zag ik het kleine volkswagenbusminiatuurtje op het kastje in de toilet staan en met een glimlach bedacht ik me dat het mogelijk een leuke vervolgbestemming voor hem was om mee op reis te gaan.
Ooit gekocht bij een benzine station waarna hij keurig aan zijn doosje gekluisterd tijdenlang op het dashboard en later in de kast had gestaan, totdat ik ‘m na de verhuizing met veel moeite onbeschadigd uitgepakt en vervolgens een ere-plaatsje op t kastje had gegeven.
Ooit eens met een VW bus naar Turkije gereisd en altijd een lichte zwak gehouden.
Wetende dat ik als een razende Rolande foto’s zou willen maken onderweg, leek het me leuk om een rood draadje te hebben om ze aan op te hangen. Plezier is wel een rode draad voor mij deze tijd, plezier zoeken een opdracht en plezier vinden in gewone of ongewone dingen de uitdaging.

Blogpraat te kwaad
De eerste reisdag richting Oostenrijk, mét caravan en met mijn mijn vader achter het stuur, was een hele plezierige dag.
Ik kreeg inderdaad steeds meer pret in toevallige of gecreëerde posities fotograferen met dat kleine busje. En af en toe breide ik een stukje aan een nog onbekend breisel. Ook dat is nieuw: ik ben gewoon begonnen, met ongeveer zoveel steken (niet eens geteld) en waarschijnlijk wordt het een grote sjaal, maar in ieder geval een groot uitgevallen proef-lap om de al jarenlang slapende discipline weer wakker te schudden en te kijken waar het heen wil in mij met de brei.

Die avond lagen we vrij vroeg op bed op een parkeerplaats bij een Radtstatte nehe Würzburg en keek ik nog even naar Twitter en Facebook. Ik viel in het staartje van #blogpraat en voelde me bijna onmiddelijk op een vreemde manier buitengesloten.
Ik was door de reisdag glad vergeten (logisch), ik had het gemist (logisch), zij hadden het gezellig (mooi) en ik hoorde er niet bij (even niet, nee)
… een oude en vertrouwde riedel was losgebarsten in mij en tegelijkertijd voelde ik me én ietwat verdrietig worden, én keek ik naar wat ik voelde.
Het fenomeen is me welbekend en een oud en vertrouwd gevoel waar ik bijna nooit meer last van heb.
Een mooie kettingreactie van gedachtes en gevoelens volgden elkaar op: als ik niet op Twitter had gekeken was deze gevoelige snaar niet geraakt geweest en was ik ook niet in de gevolgen ervan terecht geraakt.
Enorm boeiend.
Ik waagde er nog een halve tweet aan omdat ik me realiseerde dat juist blogpraat ook een vreselijk mooie kans was geweest om ruchtbaarheid aan mijn gastblogmarathon van 24 december te geven. Maar (bijna) tevergeefs, de Tweet kwam als een spuit elf achter het transcript aangewaggeld en werd behalve door Carel niet meer opgepikt.

Wel bracht dit me bij het onderwerp van de blogpraat zelf – voor zover ik dat goed opgepikt had – in verband met een reis quota van weinig besloot ik dat later pas te lezen. Goede voornemens voor 2013 wat betreft bloggen, en of planning daarvoor. Ik realiseerde me dat ik vooral de tweespalt kwijt wil van twijfel over of het wel de moeite waard is wat ik schrijf, of het het wel verdiend om online te ‘mogen’. Dat ikzelf de criteria daarvoor bepaal en dat die ook nog mogen verschillen en veranderen ook nog. ik struikelde nog even over dat fenomeen van een plezierige dag en genoeg ana mijzelf hebbende en even meelezen met de buitenwereld, die normaliter ook met mijn binnenwereld verbonden is en hoe ik mijn eigen welbevinden daar van het ene moment op het andere afhankelijk van had gemaakt, of laten worden… bizar bijzonder…
Gelukkig kon ik snel uit het oordeel komen, de veroordeling, de negatieve gedachten-spiralen waar een mens en vooral ik zo gemakkelijk in verzeild kan raken.
Omdat ik niet kon slapen door een enorm luid defect aan een of ander motortje; de accu van de computer en die van de mobiel ook leeg waren en ik dus geen muziek op kon zetten, was er geen ontsnanppen meer aan de herrie van mijn gedachten en zo verbleef ik nog een tijdje bij de enorm verdrietige gedachten over doodgeschoten kindjes, maar ook over laatste ogenblikken van een doodgeschoten moeder en wat er door haar heengegaan moet zijn, als indien zij daar nog iets van meegekregen heeft. én ja, ook bij haar zoon, wat er in Godesnaam in hem omging die laatste uren voorafgaande aan zijn daden die zouden leiden tot zo enorm veel verschrikkelijk leed.
Ik realiseerde me dat ik veel compassie met hem voel, in tegenstelling tot het vervormd monster van Noorwegen (waar ik dus helemaal geen compassie voor voel) en vond ook dat een interessant fenomeen om te onderzoeken.
Toen dwong ik mezelf om mijn gedachten weer te buigen naar mijn goede voornemens.
Ik bleef steken bij beelden. Beelden van enorme grote traptreden waarbij ik mezelf als miniatuur-mensje op de eerste trede bevond, die ik net met veel moeite in de afgelopen 54 jaar opgeklauterd was…
en omhoog kijkend daar kolossaal boven mezelf uit torenend, de volgende 23 treden kon tellen…
een trap waarvan ik nu al vermoedde dat ik  hooguit in dit leven nog één tree kan gaan tackelen.
De energie die ik daarvoor nodig heb, zal ik zelf moeten gaan genereren.
Dát lijkt me mijn opdracht.
Energie leren genereren voor mijn volgende tree, al heb ik nog geen flauw benul van hoe en wat…
Wel dat mijn insteek vooral net als afgelopen jaar zal moeten zijn:  Zoek waar je energie van krijgt! Doe daar zoveel mogelijk van en mee zodat je energie overhebt voor wat je energie gaat kosten.!

Leren over mijn energiebeheer… wat een aparte doelstelling of goed voornemen lijkt dat zo.
Schrijven geeft me energie, fotograferen en spelen met beeld geeft me energie, reizen geeft me energie. Meer kan ik er voorlopig niet van bakken.
Waar volkswagenritjes al niet toe kunnen leiden… en #blogpraat natuurlijk.
Leuke bijkomstigheid waar ik nog geen idee van heb waar dat heen gaat: ik kreeg gisteren een mail in de bus van een medewerker van HiSpeed:
Ik heb twee retourtjes naar een stad in Europa naar keuze gewonnen, met een internet wedstrijdje waar ik aan mee heb gedaan vorige week. Met foto’s van mijn reisje naar Lübeck, per trein…

Meer foto’s

 

 



2 Responses to “waarom ik met auto’s speel #blogpraat”

  • Carolien Geurtsen

    Wat leuk Geert, mijn volkwagen tikje even uit elkaar gelegd!
    En soms en nu ook is het even heel prettig om een hart onder de riem te krijgen!!

    * Al heb ik nooit iets van die uitdrukking gesnapt – lijkt me dat riemgedoe nog steeds een heel pijnlijke plek voor een hart. En als die riem los zit, valt je hart ook weer zomaar op de grond, ook al zo’n stumm vooruitzicht.

    Dank voor reageren!!

  • Geert van den Munckhof

    Mooi en boeiend om met je mee te mogen reizen en vooral mee te mogen denken. Als ‘volks’ -gewoon- betekent en ‘wagen’ niet alleen een vervoermiddel is, maar ook een werkwoord als in -doen-, dan ben je goed bezig. Herkenbaar! Dankjewel.

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • November 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: