Wachten op je lief en je leed én knokken – Kris Berry – voor Leontine

On 31 October 2013 by Carolien Geurtsen

Nog ééntje dan. Want ik ga er geen gewoonte van maken. Juist niet. Of in ieder geval niet in de titel. Met mij weet ik het nooit.

Maar ik moet al weken [ik zie dat het pas tien dagen is] bijna iedere dag aan haar denken. Leontine ken ik van een review van haar blog,  Beauty on Wheels, op Blogpraat,  een soort wekelijks online Bloggers Bal.

Welkom op Marlevi!
 Je vindt hier alles over beauty, make-up, nail-art, fashion en meer. Ook schrijf ik over chronisch ziek zijn, handicap en alles wat daarbij komt kijken, en hier lees je meer over mij en hoe ik ineens rolstoelafhankelijk en bedlegerig werd.
Bijna iedere dag vind je hier een nieuw artikel. Kijk ook eens bij de reeds verschenen blogposts, je hoeft je niet te vervelen! Enjoy! 

schreef ze en had onmiddelijk mijn aandacht. Ik heb en had niks met Beauty blogs maar braaf doorklikkend naar haar blog om op blogpraat feedback te kunnen geven, werd ik getroffen door zowel de kleurrijkheid van het uiterlijk van haar blog als van de mindblowing dingen die ze en passant over haarzelf vertelde.

van die ongelofelijk lieve dingenEen paar weken later bleek, door een verrassingspakket wat ik in de bus kreeg maar vooral door de brief die daar bij zat, en die afkomstig van haar bleken te zijn, dat de geraaktheid en bewondering wederzijds waren. jankend las ik de brief die dag keer op keer en opende ‘s avonds de doos pas.
Dat was vorig jaar.

 

 

10 dagen geleden, terwijl ze net haar nieuw bestelde rolstoel binnen had [Beauty on Wheels] melde ze aarzelend het feit dat ze die dag had vernomen nooit meer te mogen zitten, de rest van haar leven liggend zou moeten doorbrengen, de nieuwe rolstoel exit was, en ja ze lag er even helemaal door.

Marlevi 21 oktober 2013

Nooit meer zitten..

oktober 21st, 2013

Alweer een nieuwe update over mij persoonlijk. Want er is weer nieuws, en eigenlijk niet zulk best nieuws..

De laatste tijd waren we bezig met een nieuwe handrolstoel. Ik dacht dat het goed ging en dat ik wat langer en vaker kon zitten, althans, dat wilde ik zo graag. En daar hoorde dus de nieuwe rolstoel bij. Die rolstoel kwam 2 weken geleden en ik was zo blij als een kind. Ik had mezelf immers beloofd dat ik in de nieuwe rolstoel lekker lang kon zitten en daardoor een heel ander en vooral veel actiever leven zou krijgen. Niet meer bijna-hele-dagen-op-bed maar weer midden in het leven staan zitten. Go Leontine!

Goed bedacht, maar helaas pakte het anders uit. Je kunt het een tijd op wilskracht volhouden maar uiteindelijk wint het lichaam.

Ze schreef vorig jaar een prachtig gastblog,  Geluk is pas zichtbaar als het voorbij is.
Soms hebben we maanden geen contact en andere keren en ook toen, gaan de privé berichtjes even staccato door de ether [ouderwets woord] en na deze post hadden we weer even intensief contact.  Sindsdien lees ik haar FB berichtjes en kijk ik of ze online is, vaak ‘s nachts en wakker van de pijn en af en toe op hetzelfde moment als ik, dan wisselen we kort iets uit, want de kans op slaap is té kostbaar.


Ik herinnerde me gisteren, toen ik ook besloot over haar te schrijven, hoe ik zelf met een rolkraag van niet mogen bewegen met je nek, enkele jaren geleden op de Eerste Hulp lag voor een MRI.
Ik was letterlijk en figuurlijk onderuit gegaan omdat er op een Maak Van Je Werk Je Luie Hangmat event in de koffiehoek een niet goed bevestigde hangmat uit het plafond kwam zetten, waarin ik, pré-event, een kopje koffie zat te drinken.
Hé hé, lange zin en duh dat verhaal kennen we nou wel. To the point.
De klap van mijn hoofd op het beton en de grote bouwlamp, die erachter aan kwam daar weer boven op, kan ik me niet meer herinneren maar dus wel die rolkraag. Ik was in een soort delirische shock volgens mij, want het was jantje lacht en jantje huilt, en ergens lachte ik tijdens het wachten op die MRI tegen mijn gezelschap: Als ik inderdaad verlamd zou zijn geraakt, dan kan ik altijd nog liggend coachen. En dat meende ik uit het diepst van mijn hart. Die gedachte luchtte me toen erg op. Alsof de zin van mijn leven daar van af hing. Zo voelde dat.
Leontine maakte zich 10 dagen geleden ook zorgen over hoe ze in hemelsnaam haar passie, haar beauty blog kon voortzetten, hoe ze in de toekomst foto’s kon maken van de producten waar ze over schreef, liggend vanuit bed en met vaak zoveel pijn. De dag erna zag ze alweer perspectief. Het trof me toen en het treft me nu, waar we kracht vandaan halen en kracht uit halen.

Ze post niet zo frequent maar vanmorgen zag ik er weer een in mijn mailbox. De eerste sinds Nooit meer Zitten.

The G forces zijn gedankt, is het bij mij nooit zover gekomen, touch wood, maar daardoor en door de #nah  – de naweeen die  die val wél gehad heeft en nog, en doordat ik andere verhalen van dichtbij of verder ken van liggend je tijd doorbrengen zonder bij de pakken neer te zitten, [of alleen af en toe, of vaker], en doordat ik veel om Leontine geef , blijven mijn gedachten en mijn hart iedere keer weer bij haar en haar strijdbaarheid om er iets van te maken terug keren.
Toen zag ik gisteren , ik die erg hap snap chaotisch beslis waarover ik blog, onderstaande ontwapenende maar ook weer inspirerende en voor mij hoopvolle en opwekkende filmpje.
Ik had al wat mij zeer treffende Vrije Geluiden klaar staan en herinnerde me die van Waiting for the Rain, waarop mijn wandering mind moest denken aan tijden dat ik met mijn neus tegen het raam gedrukt op mijn vader wachtte, maar óók dat mijn vader, jaren eerder toen hij mijn moeder voor de tweede keer leerde kennen, haar zich herinnerde als jong meisje, altijd voor het raam liggend als hij met zijn vader mee ging op zijn rondes als verzekeringsagent. Naar later bleek met jeugdreuma. Zij is later weer opgestaan en gaan wandelen en ontmoette mijn vader.
Wat een levens en wat een draadjes, wat een verbinding en wat een verhalen.

Leontine, vorig jaar je cadeautje aan mij, vandaag mijn digitale variant daarop, zowel de muziek bovenaan, als de opname hieronder speciaal voor jou gekozen lieverd. Keep it for a rainy day.
De produkten die je toen stuurde zijn op, zelf gebruikt of als Sinterklaas-cadeautjes aan jonge meiden of zussen weggegeven, maar je brief ligt naast mijn computer en lees ik nog af en toe op mijn rainy days.

Ik vind je geweldig!

 

Alweer 1000+ woorden. Morgen muilkorf ik mezelf. Vanaf morgen een maand multi korte blogs, fragmentarisch of wie weet hoe dat er uit gaat zien. Wel als onderdeel van 70 vrije geluiden,  70 dagen lang iedere dag een van de meest oudere opnames uit Vrije Geluiden, tot en met 31 december, in combi met een foto en een stukje al of niet lange tekst. En misschien stiekum wel opgedragen aan iemand , maar zonder veel woorden. De hele maand november zal ik kort kort online zijn omdat ik meedoe aan NaNoWriMo en in die maand een boek schrijf. Vanaf morgen inbinden, een grote uitdaging, en op mijn andere canvas los gaan. Ik kan niet wachten. Natuulijk af en toe een glimnp(s?)

—–

Credits Vrije Geluiden

Gepubliceerd op 12 apr 2012

Kris Berry (Kristel de Haak) — voice, Paul Willemsen — guitar, Coos Zwagerman – keys/ trumpet, Jet Stevens — double bass, Toon Oomen — Drums Lyrics: Kris Berry, Music: Paul Willemsen
Kris Berry performs Waiting for the Rain. Music by Paul Willemsen and lyrics Kris Berry.
This video was recorded in Bimhuis Amsterdam for VPRO, Vrije Geluiden.



One Response to “Wachten op je lief en je leed én knokken – Kris Berry – voor Leontine”

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • June 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: