wát een kaa oningsdag – en lichtpuntjes

On 28 April 2016 by Carolien Geurtsen

Waar ik me gisteren al afvroeg of mijn innerlijk kompas wat zou bijdraaien naar mooi weer, of dat eigenlijk hoopte, leek dat feitelijk ook te gebeuren. Het bezoek aan paps, of liever gezegd zijn toestand, was redelijk bevredigend en verbeterd, met goeie vooruitzichten, dus dat wordt vandaag hoopvol vervolgd.

Vervolgens dacht ik op de terugweg naar huis, een biertje op het Plein of even 10 minuutjes naar het Imkerspark, kijken of de vrijmarkt achtige en springkussen activiteiten wel of niet waren afgeschaft/vervallen/afge…last denk ik dat ik bedoel. Ik kon niet op het woord komen wat ik zoek. Misschien is dat laatste het wel en anders zometeen nog.

Niet omdat ik daar persé zelf zin in had (biertje wel maar Imkerspark niet) maar in het kader van de socialisering van pup leek het laatste me een goed idee, mede ter voorbereiding van onze gang naar Oerol over een maand.
De leenauto in een straatje in de buurt geparkeerd hebbende en om me heen kijkend dacht ik wel te kunnen onthouden waar hij stond – er hing geen straatnaam bordje op de dichtstbijzijnde hoek maar hey, het leek me allemaal erg voor de hand liggend.

Nou niet dus, want toen we een uitermate bevredigend, leuk klein wandelingetje hadden gemaakt richting de muziek, veel oranje, zwaaiende suikerspinnen en liefhebbende kindjes en of ouders die Pascha graag even wilden aaien en de treugweg weer aanvaarden (mooi toch die uitdrukking, áanvaarden), bleek dat nog niet zo eenvoudig te zijn en werden meer straatjes om dan ons lief was.
En dan te bedenken dat een pup van 11 weken feitelijk ook nog maar 11 minuten mag lopen, in de groei zijnde en met relatief een kwetsbare bot en spierstructuur in opbouw. Dus ik werd na een half uur aardig wanhopig en Pascha ging steeds vaker zitten en soms ook ronduit liggen. Feitelijk ten einde raad sprak ik een mevrouw aan die haar kattebak, de kattebak aan het legen was in de voortuin. Ik had haar vijf minuten daarvoor ook al gezien en was toen nog niet wanhopig genoeg om te vragen of ik pup bij haar mocht laten en de rode fiets die er stond mocht lenen. Nu wel, en gelukkig mocht dat allebei. Ze was uiterst hartelijk en meedenkend wáár de auto nou zou kunnen staan gezien vanwaaruit ik ‘het dorp’ was binnengekomen.

Ook dat bleek minder eenvoudig dan ik me voorgesteld had, je moet de structur van Houten kennen om je in te kunnen leven in hoe je kunt denken zeker te weten waar je heen moet en dan een paar illusies armer helemaal te verdwalen. Dus ik besloot het kompas van mijn mobieltje/google maps op point of entree te zetten – de Poort, daarna toe te fietsen en dan op hoop van zegen de weg te rijden zoals we gekomen waren. En hoera, dát lukte. Op hemelsbreed twéé fietsminuten en 4 loop minuten afstand van waar pup nu met een kattespeeltje en dochter des huizes lag uit te hijgen…. Zucht. enige vorm van stress was mij niet vreemd. eerlijk gezegd was ik kaput. Huiswaarts, bench en bankwaarts. Toen hield mijn Koningsdag eigenlijk wel op. Fijn. Onderuit. Gewoon weer woensdag. O nee, ik vergeet helemaal de bak herrie van een paar uur, de optredens ‘savonds hier voor de deru, trillende ramen en muren, echt waar. Wat goed dat ik dat al zó vergeten was / geblokt had. Nu snap ik wel waar mijn hoofdpijn vandaan komt. Volgend jaar toch maar weer ergens uit logeren gaan, want hoe en die hard ik ook ben, dit trek ik niet.

Jeez ik zou haast vergeten een foto te plaatsen, dat zou voor het eerst zijn. Nog een koffie en effe kaike welluku. Foto’s helpen me ook de leuke momentjes te herinneren, en die waren er óók natuurlijk.

Snapchat- Kaa dag Snapchat-peace man Kaa



2 Responses to “wát een kaa oningsdag – en lichtpuntjes”

  • Hahaha ik lig in een deuk, in je eigen dorp verdwalen, iets wat errug bij mij past.
    Maar ik fotografeer tegenwoordig (bijna) altijd waar ik sta

    • 😉 Dat doe ik erdorie altijd, linda, foto maken van de straat – dus kei stom, mijzelf kennende, om dat niet te doen.

      Enne Dit durp is best gecompliceerd in opbouw, ik ken mensen die er nog veel lnager wonen dan ik en nog regelmatig de weg kwijt raken – een soort kwartieren binnen de rondweg, meest fiets gemeente en dan omdenken van autoparkeerplaats naar fiets of voetenwerk

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • October 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: