wel niet dansen filmen bewegen zijn contact improvisatie

On 20 August 2013 by Carolien Geurtsen

English

contactimpro2013_Elske_Seidel_kl

Contact Improvisation Festival 2013 in Deventer

Een mevrouw zegt tegen Poirot: “U heeft veel onopgeloste Indigo in uw aura”, en Poirot antwoord stoïcijns als altijd: “Ja mevrouw, dat is inderdaad een probleem”.
Tegenwoordig dans ik zoals vanouds iedere ochtend  wat van mijn onopgeloste Indigo los na het schrijven en spoel het dan weg onder de douche. Taking it slow like crazy. (Uit Dansen op de Vulkaan)

Het was voor mij heel feestelijk maar toch ook zeker een uitdaging om afgelopen week te fotograferen maar vooral om te filmen bij het 3e Contact Improvisatie Dans Festival in Deventer, en veel meer nog dan ik me dat van te voren al gerealiseerd had. Ik heb in mijn leven al vaker dans gefilmd, maar altijd informeel.

Het waren de laatste maanden in het leven van een hele goede vriend en dansleraar die ik gefilmd heb, waarin ik hem interviewde, omdat ik vond dat hij erg veel zinnigs te zeggen had, maar ook een memento makend, voor zijn vrouw en zijn leerlingen en indirect ook voor mij door het maken zelf. Hee bijzonder om zo dicht bij te mogen zijn als iemand in zijn laatste levensfase is.
Behalve de interviews en zijn crematie, daartussenin ook de avond dat hij al dansend afscheid nam van zijn leerlingen, even ‘ontvoerd’ uit het ziekenhuis waar hij toen al in lag, met tot op het laatste moment onzeker of hij er wel zelf bij zou kunnen zijn. Maar dus ook dansend terwijl hij les gaf in de 5 ritmes, zoals hij dat op zijn geheel eigenwijze manier had ontwikkeld, in samenhang met zijn energie- en lichaamswerk, en vooral ook zij Healer achtergrond.

Na een paar jaar rustig kwijt te zijn geweest in een kast ergens op een bovenverdieping in mijn oude huis, heb ik ze vorig jaar allemaal verwerkt, analoge uren en uren filmopnames gedigitaliseerd en uiteindelijk op een best wel plechtige en hele fijne ontspannen manier aan zijn vrouw of liever gezegd zijn weduwe overhandigd.

In het culturele en sport centrum Kei 13 in Deventer was er net zo’n ‘gym’ met zo’n lekkere groene zachte dansvloer als waar ik Chris veel gefilmd heb, en pas toen ik zelf mee ging bewegen op de avond van Elskes Underscore workshop, realiseerde ik me dat ik nog veel te huilen heb, helend te huilen weliswaar, maar toch, en dat was me net even te veel van het goeie, omdat ik er voornamelijk als fotograaf bij het festival was, wilde ik dit keer niet te veel in mijn eigen proces gaan, dus na een uur intensiteit heb ik de zaal verlaten en ben aan de andere kant van ‘het gordijn’, want ja in dezelfde gym, bij de waanzinnig mooie begeleidende muziek van Lerant en Daniel in slaap gevallen.

De avond erna, na een dagje werken aan onderstaand filmpje en tussendoor ook nog wat fotograferen, heb ik bewust meegedaan aan de geblinddoekte dans jam, in dezelfde gym, eigenlijk min of meer verwachtend dat ik er halverwege mogelijk weer uit zou willen stappen, of aan de kant mee beleven. Het trok me ook enorm om na alle blindfolded workshops die ik zelf begeleid heb, me heerlijk mee te laten voeren om met buitensluiting van de visuele prikkels mijn eigen dans ervaringen en wel of niet contact ervaringen met de andere geblinddoekte dansers te hebben.
Ik merkte pas dat mijn lijf verwachtingsvol was tijdens de warming up in de andere zaal, en ik als een paard wat al tijden niet uit de stal is geweest met mijn hoeven stond te krabben, met bijna aldoor een dikke glimlach op mijn gezicht. Dus ja, ik wilde dolgraag als een van de eersten naar de zaal gebracht worden, vooral omdat ik in het donker in de stilte en later de muziek wilde zijn, en mijn verlangen werd bijna onmiddellijk vervuld.
Ik had de knoop van mijn blinddoek nog maar net vast of ik werd al heel liefdevol meegenomen naar de andere zaal waar mijn dans zich kon ontvouwen.
En ja, ook had ik graag foto’s genomen maar tegelijkertijd gunde ik mezelf deze, na achteraf bleek, zeer helende ervaring.

Dezelfde nacht sliep ik ook acuut twee uur langer dan ik in jaren gedaan heb. Om 7 uur wakker worden, ik kon het me geeneens meer herinneren.

 

 

Niet gehinderd door veel perfectionisme heb ik me vooral door mijn intuïtie laten leiden in het filmen deze week, (net als ik dat bij het fotograferen al jaren doe) en ook al was dat in zichzelf spannend, ik had me voorgenomen om niet in de valkuil van mijn innerlijke criticus te vallen, die alleen zijdelings in de gaten te houden.
Dus ja, ik zag dat ik tegenlicht had, maar het alternatief van de witte wand vond ik te saai, en al filmende zag ik eigenlijk al dat ik het zelf inderdaad mooi spannend vond, dus op hoop van zegen begon ik aan de uitwerking. En ja, er is vast van alles op aan te merken, maar een veel groter ja is behalve mijn eigen tevredenheid en dat van de dansers hans en Coco, de opmerking van de kokkin. Meerdere malen opkijkend van haar werk en tijden naar het scherm stond te kijken: `Wat mooi, ik hou helemaal niet van dans, maar dit vind ik erg mooi, ook zo met dat tegenlicht, dan wordt het wat anoniemer en de vormen benadrukt”.
Dank je wel Monique, voor het verwoorden van wat ik ook zag, want ik vond het ook heus spannend, (en nog).

Misschien dat ik er nog muziek onderzet van Lerant, Nathaniel of David, maar ik vond het zelf zo wel even genoeg en zelfs fijn met de stilte.
Voor mij verbeeld het wat Contact Improvisatie is en dat je dat kunt leren, in al zijn intimiteit, speelsheid en soms acrobatische variaties.

Dank je wel voor de uitnodiging Hans!
En sowieso, iedereen bedankt dat ik zo dichtbij mocht komen!

 

Contact Improvisatie Festival 2013 | Dansen op de Vulkaan | Elske Seidel



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: