Wereld Autisme Dag dicht bij huis – Birsen Basar

On 2 April 2013 by Carolien Geurtsen


birsen_flyer_fbAutisme is mijn leven, het gaat nooit weg. Het achtervolgt mij overal!
Birsen Basar

 

Ik hoor net op de radio dat Paleis Soestdijk, het Neude in Utrecht en nog twee gebouwen vandaag in blauw licht gehuld zijn, beschenen worden in het kader van Wereld Autisme Dag. Ik kan me er niet zoveel bij voorstellen hoe dat er dan uit ziet, op klaarlichte dag en in de zonneschijn, maar ga dat ongetwijfelt later op TV nog eens zien.
Ik bedenk me dat het één dag eerder, op 1 April, een mooie bezuinigende grap was geweest om het wél overal aan te kondigen maar het niet echt te doen, of er een bordje op te hangen met de tekst ‘blauw licht’ er op. Waarschijnlijk door alle publiciteit rondom de 1 april grappen veel meer exposure/aandacht en extra ludiek zonder de bijbehorende electriciteitsrekening en het verspillende gebruik wat er bij komt kijken.

Evengoed sta ik dus compleet achter en vóór de dag zelf. Gisteren zag ik Birsen Basar in een goed stukje docu op EenVandaag.  Birsen, de documentaire over haar leven met autisme gaat vandaag in premiere in Breda. Ik ken haar van toen ik nog werkzaam was als begeleidster van jonge mensen in het autistisch spectrum. Ze wilde graag dat ik haar ging begeleiden bij alles waar zij in haar leven tegen aanliep. Omdat ik toen al op het randje van een burn-out wiebelde nam ik geen nieuwe cliënten meer aan maar we hebben toen wel een ontmoeting en een fijn gesprek gehad, wat ik in het kader van toch iets voor haar te willen betekenen toen op mijn blog gezet heb: Als Niemand je ziet staan:

Jarenlang in een emotioneel isolement door een niet gediagnostiseerd Klassiek Autisme, heeft ze zichzelf op de Sociale Kaart geschreven met het boek “Ik wil niet meer onzichtbaar zijn”. “Ik ben niet beleefd zoals andere Turkse meisjes, ik flap alles er zomaar uit”

Net als toen was ik gisteren weer onder de indruk van haar enorme vastberadenheid om niet alleen zichzelf maar ook andere mensen in het autistisch spectrum, en vooral ook ouders en opvoeders en hulpverleners binnen de Turkse gemeenschap er van te doordringen dat het van levensbelang is om autisme en sowieso alle buiten de norm vallende eigen-aardigheden, uit de taboe sfeer te halen, en wel onmiddelijk.

Ze beschreef gisteren de pijnlijkheid van het spreken voor Turkse ouders en dat dan alleen de moeders in de zaal liggen en de vaders in een ander zaaltje thee drinken en een kaartje leggen, nou ja figuurlijk gesproken dan, mogelijk wa shet back gammon maar dat heb ik niet onthouden. Dat betekend dat die vaders of niet geïntereseerd zijn in hun eigen kinderen óf zich er teveel voor schamen om dat toe te geven aan de mannengemeenschap. Dit terwijl Birsens vader na de eerste goed vorolichting over dit fenomeen thuiskwam met: Nou snap ik dat ze het niet expres doet’. Wat me heerlijk lijkt als kind!

Tussen drie culturen

Is spreken in het openbaar voor mensen zonder ASS in welke vorm dan ook al vaak een opgave, voor iemand met klassiek autisme is het helemaal een haast ondoenlijk te nemen horde. Maar eenmaal door de eerste schroom heen, is ze alle schaamte voorbij om haar boodschap over te krijgen. [Birsen in Altijd wat op 24 sept 2010].

Birsen was ook tijdens onze ontmoeting volkomen eerlijk en direct en we hebben een geanimeerd gesprek gevoerd over hoe verschrikkelijk lastig dat kan zijn, eerlijk en direct zeggen wat er in je omgaat, niet alleen in de Turkse gemeenchap. Wij praten over de Turkse cultuur, waar het sowieso al ongebruikelijk is als je je hart op de tong hebt, dat weet ik zelf nog maar al te goed van toen ik daar woonde. Hoe zowel hier als daar ‘eigen-aardigheden’ garant staan voor emotionele en sociale buitensluiting en onbegrip.
Dat geldt zeker op school en als je pech hebt ook in je eigen familie. Dat laatste is Birsen gelukkig bespaard gebleven, al geeft haar moeder ruiterlijk toe dat ze zich eerst wel voor haar schaamden, hoe pijnlijk dat ook was. meer…

De documentaire over haar die vandaag verschijnt en haar nieuwe boek zijn dus ongelofelijk noodzakelijk, en wat mij betreft niet alleen in de Turkse maar in de hele samenleving. Want wie heeft er op een of andere manier te maken met of kan krijgen met kinderen (of volwassenen) met autistische trekjes of trekken? Als we eerlijk zijn dus feitelijk allemaal, want het is verrekte noodzakelijk om je open te stellen voor je eigen vooroordelen naar de voor jouw eigen-aardigheden van klasgenootjes van je kinderen met autistische trekjes of trekken en ondersteunen dat de taboes zo snel mogelijk verdwijnen, je kinderen bijsturen waar mogelijk in het geval van pestgedrag. Dit opdat hun bestaan geen geïsoleerde hel op aarde wordt of blijft door hun ‘staat van zijn’.

Terwijl ik dit tik zie ik ene tweet langskomen van Birsen dat ze op dit moment bij Giel Beelen op de radio is. Dat ga ik zo ook nog even naluisteren op Giel zijn website.

Website Birsen Basar | Birsen op Eén Vandaag |Birsen bij Giel| Birsen, de docu

 

 



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: