Zielsgeheim – boekenwurmwoensdag
Tweet
Vanaf vorige week schrijf ik iedere woensdag een blog over een boek wat ik aan het lezen ben of heb gelezen. Voel je van harte uitgenodigd om daar op in te haken. Dit onder het kopje #boekenwurmwoensdag.
Je schrijft dan een stuk op je eigen blog over een boek, dat kan kort of lang zijn, en geeft een link daarvan in de comment van mijn blog op woensdag. Ook al wil je maar één keer meedoen, voel je van harte welkom om aan te haken.
Ik heb Zielsgeheim, geschreven door Sharon Bolton, bijna in één ruk uitgelezen, en dat is, met een lichte variatie op een thema, sinds de Millenium trilogie van Stieg Larsson niet meer voor gekomen. Deed ik daar drie weken over, wat gezien het formaat ook vrij vlot is, Zielsgeheim heb ik, zij het in twee gedeeltes, in één dag uitgelezen.
Terwijl ik vorige week als pauze op een terrasje in de zon in Oostenrijk mijn dagelijks blog tikte, heb ik het uitgeleend aan mijn vader die in de zon zat te puzzelen, maar ik wist niet hoe gauw ik het weer op hem moest heroveren. Ik zag mijn kans schoon toen hij een dutje lag te doen.
Waarschijnlijk zijn er meer boeken verschenen in die tussentijd bij wie dat vlotte tempo voorbestemd zou kunnen zijn geweest, maar die zijn gewoon niet op mijn nachtkastje verschenen.
Lag millenium, of althans het eerste deel ervan, ruim een jaar te wachten, Zielsgeheim kreeg ik voor verschijnen toegestuurd met de vriendelijke vraag of ik er een recensie over wilde schrijven, en ja dat wilde ik wel. Bij deze dus:
Het is goed geschreven en vanaf het begin retespannend. Het begint met een jonge agente die een stervende vrouw tegen haar auto aan vind hangen.
Door de hoofdpersoon , laat ik zeggen een beetje ‘eigen-aardige’ jonge vrouw, moest ik ook echt wel vrijwel meteen aan Millenium denken, een vrouw met ook enkele geheimen in haar verleden die langzamerhand en haast onbedwingbaar tevoorschijn komen, als konijnen uit een hoge hoed.
Lacey Flint, de jonge politie agente, heeft al vanaf haar vroege jeugd een fascinatie voor Jack the Ripper, een serie-moordenaar uit het 19e eeuwse London die het vooral voorzien had op vrouwen in de zelfkant van de samenleving. Die geschiedenis en vooral wat daarin feit en fictie is geweest en zich heeft ontwikkeld tot een bijna geheel eigen leven leidend horor verhaal en voer voor menig film en boek, juist omdat hij, ondanks de enorme klopjacht nooit gepakt is.
In 1888 pleegde Jack The Ripper zijn eerste moord, voor zover dat natuurlijk te herleiden valt, en precies 100 jaar later, ook op 31 augustus, sterft een vrouw op een verlaten parkeerplaats in Laceys armen, naar al gauw blijkt met opzet en een metaculeus geensceneerde precisie.
In het ogenschijnlijk op de Rippers geschiedenis gebaseerde verloop duikt de ene na de andere vermoorde vrouw op en lijkt al gauw de politie agente zelf ook niet meer veilig. Dan begint onder het argwanend oog van een inspecteur van de geheime dienst ook haar verleden haar snel in te halen en moet ze een beslissing nemen die, hoe dit verhaal ook afloopt, voor altijd haar leven zal veranderen. Zo ontwikkelen zich de gebeurtenissen in razend tempo.
Ik heb een merkwaardige en misschien ook heel logische haat/liefde verhouding met dit soort thrillers waarin er ook sprake is van vrij veel expliciet geweld tegen vrouwen en er sprake lijkt te zijn van overduidelijke vrouwenhaat, met een haast onmiskenbare seksuele geweldsfactor.
Was ik bijna tegen het einde nog even teleurgesteld door de schijnbaar voor de hand liggende afloop, dan lukt het Bolton om nog een slinkse twist te geven aan de ontknopping. Kortom: adembenemend en ja, ik wil snel meer van haar lezen. Chapeau ook voor de Nederlandse vertaling, want heel vaak haak ik af door net niet lekker lopend taalgebruik of woordkeus.
Speciaal voor alle Nederlandse lezers heeft Sharon Bolton een kort verhaal geschreven waar ik je op wil attenderen: ‘Meneer en mevrouw Jansen’ en de zeemeermin.
Het begint zo:
Amsterdam voor zonsopgang is een plek van lange, kruipende schaduwen, van straatlicht dat danst op het water en van een stilte die rondzweeft als mist. De man die haastig langs de Herengracht loopt zou in zijn eentje in de stad kunnen zijn; hij ziet niemand en niemand ziet hem.
Lees het hele verhaal hier: http://bit.ly/I3PTNZ
Bolton schreef nog meer boeken, je vindt ze hier op een rij:
http://www.awbruna.nl/awbruna/auteurs/vandezeauteur/?authorid=9550
Tot slot: een leuk interview met Sharon Bolton over Zielsgeheim. Sharon Bolton: ‘Vriendinnen? Ik zou doodsbang zijn voor Lacey Flint’
Lees het interview hier: http://www.awbruna.nl/multimedia/archive/00025/Interview_Sharon_Bol_25012a.pdf
Hier alle boeken die tot nu toe langsgekomen zijn in Boekenwurmwoensdag
