Zijn taal is mij goed gezind gebleken

On 7 February 2014 by Carolien Geurtsen


Na zelf eindelijk de vinger op de ik-ga-mijn-eigen-boek-uitgeven knop gedrukt te hebben afgelopen week, lijk ik zoals dat zo vaak gaat vanuit alle hoeken extra veel informatie tegen te komen over het onzalige karakter daarvan, zeker op papier in plaats van e-book; over boekenketens die sluiten, hoe veel er gratis gelezen wordt op e-readers, en of er geen Biblify moet komen, een Spotify achtige dienst voor boeken, om dat tij te keren. (Met advertenties in de gratis versie en een betaalde de-luxe uitvoering).
Maar ook over het zalige karakter, zij het vaak kwellend, van die innerlijke drive om te schrijven, kom ik ineens veel tegen, zoals vorige week op YouTube en gisteren in Het Uur van de Wolf, een interview en een documentaire over Karl Ove Knausgard, waar zijn torment, zijn kwellende strijd om de boeken geschreven te krijgen, hartverscheurend duidelijk werd.

Karl, die in een ware vortex geleefd heeft van drive versus, tijd, ruimte, gezin met drie kinderen en een vrouw met een bi-polaire stoornis, en aldus 6 pillen van boeken heeft geschreven over de krochten van zijn ziel.
En daarbij de eerste drie absoluut niet schreef met de intentie om ze te publiceren,om zich vervolgens te generen en bij voortduring af te vragen of het wel ethisch verantwoord is wat hij gedaan heeft.
In eerste tweede en derde instantie gingen zijn boeken bij aanvang vooral over zijn vader, zijn broer en zijn gezinssituatie.
Een vaak agressieve, buitenshuis zeer geliefde, en inmiddels overleden alcoholische vader. En waar hij daarbij ondertussen ook andere personen in zijn omgeving niet gespaard heeft. Om daar vervolgens een indrukwekkende lezersgroep (en kopers) mee te bereiken, die feitelijk zijn weerga niet lijkt te kennen qua populariteit. En, zegt hij, dan gaan mensen me dus vragen stellen over de inhoud, en het is geen roman of een krimi, maar gaat echt over mijn leven, en hoe. Heel confronterend.
Uitermate boeiend vind ik zijn lijdensweg en zijn innerlijke motivatie om door te schrijven, en het was van een grote schoonheid om mee te mogen kijken in het gesprek tussen hem en zijn vrouw daarover.

“Hij ging jaren op dezelfde tijd als de kinderen naar bed en stond om 4 uur op om te schrijven, pas nu hebben wij onze avonden weer terug, samen. Ik was niet bang voor wat hij over me schreef maar voor hoe. Zijn taal is mij goed gezind gebleken”.

Een bijzondere vrouw van een bijzondere man, die signeer sessies vreselijk vind maar er ook aan verslaafd is geraakt, en op het allerlaatst in de documentaire zijn geboortegrond opzoekt, en de ouders van zijn beste vriendje van toen.

Dit heeft me enorm gegrepen, alhoewel ik tot voor één week nog nooit van hem gehoord had, maar ik zat dan ook lange tijd  in mijn eigen krochten.
Wat mij betreft, ik wil ook op papier,  in ieder geval het liefst op papier, hoe onduurzaam ook. Maar ik kan altijd nog switchen during the proces, en weer terug.

Net lees ik net op de blog van Karin Ramaker een post:

Als je bij boekhandel van Stockum naar de schap ‘psychologie’ kijkt en je allerlei boeken ziet, nog niet eens zoveel in totaal, en jouw boek staat er niet tussen kun je twee dingen denken; dit is erg %$#@! en je kunt denken: oké, ik heet geen Arie Boomsma of ben geen bekende voetballer met een dramaverhaal, maar een ding is zeker: mijn boek is het wel waard gelezen te worden! Waar houdt de promotie voor je eigen boek, uitgegeven door een uitgever, waarbij jij als schrijver maar 8% per boek ontvangt, op en waar begint het loslaten precies? De vraag die ik mezelf de afgelopen periode stelde. En wanneer werk ik eigenlijk voor Jan met de korte achternaam?

[Je} schrijf ik als ik de hele post gelezen heb, een zogenaamde #longread weet ik nu,
je sluit aan bij mijn eigen over mijn toetsenbord dwalende vingers van de week, waar ik eerst [als voorkeur] “papieren boek” intikte, vervolgens “e-boek”, en toen weer terug naar “papieren boek”, om zelf uit te geven wel te verstaan.
Het was een opluchting om de knop doorgehakt te hebben, feitelijk na vele jaren en maanden af- en uitstel gedrag, al kan ik nog honderd keer wisselen, en het ook allebei doen als ik het zou willen, maar ik ga gewoon eerst mijn droomboek maken zoals ik het voor me heb gezien, waar de ruwe tekst al lang voor klaar is en de mooie foto’s allang voor genomen zijn.

En al druk ik  maar één exemplaar / *laat ik er maar één on-demand drukken\ dan is dat waar de arbeid, het ambacht, en vervolgens de bevrediging van het eindproduct in gaat zitten. Als ik het vasthou en in kan kijken. Ik ga vooral de uitdaging met mezelf aan, en van het boek wat geschreven wil worden.
Daarna zien we weer verder / ik en we\ zullen zien.

Het is een extreme tijd waar we in leven, met extreme vortexen en spanningsvelden (meervoud van vortex?).
Ik ga zo naar de bieb, die ook al verdwijnende bieb in NL, om het eerste boek “Vader” lenen van die mij zo intrigerende Karl Ove Knausgard.


Vorige week zag ik op YouTube een interview met hem, gisteren bij Uur van de Wolf een documentaire, en ik voel een diepe verwantschap met hem in zijn drijfveren om te schrijven – en ik ben zeer benieuwd of het/hij voor mij ook leesbaar of zelfs boeiend goed is op papier.

Maar ik heb er zin in. Zoals ik ook zin had om jouw boeken te lezen.
Intrigerend waar het heen gaat met ons, met lezen, met boeken en met verkopen…. of niet.

Ik lees je in ieder geval.
Zo eindigde ik aan Karin

En zo peins ik nu nog even verder,  als ik ga schrijven  of uitwerken eigenlijk wat ik allemaal al geschreven heb, dan is  dat niet voor Jan met de korte achternaam, maar voor mezelf.

 



2 Responses to “Zijn taal is mij goed gezind gebleken”

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • April 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: