Opereren zonder snijden #PHOT 25

On 14 August 2012 by Carolien Geurtsen

 

zonder snijden #borstkanker

 

Vandaag was dan de nul-meeting voor Sharp-2, het borstkankeronderzoek waar ik de afgelopen drie en komende zestien weken aan mee ga werken.
Tot slot van alle testjes, meetingingen en de fietswedstrijd tegen mezelf, zou er ook nog een buikMRI gemaakt worden.
In het UMC of in het AZU? Of was dat hetzelfde?
Ik was in verwarring.

Tot ik enkele uren later de puntjes op de I zettend er eindelijk uit was. De A staat voor Academisch, niet voor Antonius, Geurtsen! Dat ik dat niet uit elkaar gehouden had. Tjonge.
En toen ik aan kwam fietsen zag ik het al, dit was inderdaad het ziekenhuis waar ik ruim 19 jaar geleden bevallen ben van een gezonde zoon. Toen nog woonachtig in Turkije ging dat gepaard met de nodige complicaties wat de aanwezigheid van de vader betrof, want behalve mijn Sesam moest er ook een hotel geopend worden en het werd een wedren om wie de eerste was.
Het lot beschoor dat ik eenmaal het UMC inging, de geboorte leek zich klaar als een klontje te hebben aangekondigd en vader in spé kwam gehaast en zenuwachtig overvliegen terwijl ik pufte en zweette. Maar het mocht niet zo zijn. Er hielp geen liever moedertje aan en ook geen ontsluitingsgel. Ga terug naar Start, u ontvangt geen 200 gulden, etc. Ik keerde om naar het huis van mijn ouders waar ik logeerde en hij keerde terug naar de opening van het grote hotelcomplex waar hij verantwoordelijk voor was. Met onzer beider instemming.
En drie dagen later, te laat voor mijn man om er lijfelijk bij aanwezig te kunnen zijn, zag ons kind in datzelfde UMC de schelle lichten van de OK, want gesneden moest er toen wel degelijk worden, en een beetje gescheurd.
De telefoonrekening was toen navenant hoog en evenredig aan de kreten die ik gescheeuwd heb van pijn aan de stormweeen na de ruggeprik.

Vandaag toen ik er na al die tijd weer was, heb ik eerst een tijdje buiten bij de vijver gezeten, begroeid met de mooiste waterplanten, genietend van al het lunchende verplegend en niet-verplegend personeel.
Toen ik vervolgens naar binnen ging om mij naar de afdeling radiologie te begeven, liep ik zo goed als tegen het Opereren Zonder Snijden tafereel aan en ik dacht: wat goed, wat fijn en wat helemaal van deze tijd, als dat zo kan, tumoren wegtrillen in plaats van wegsnijden. En dus ook niet in die mooie prachtige of wat minder mooie maar wel zeer geliefde borsten van menig vrouw te hoeven snijden.
Dus op de terugweg was ze de mijne, op een foto mocht ze mee.
In gedachte bij degenen die daar nog of geen profijt van hadden kunnen hebben.
Nog niet of nooit meer. Maar wel een hele mooie ontwikkeling.
Blij verliet ik het pand, nog eens omkijkend naar waar ook weer de afdeling gyneacologie was. O ja, boven.

Zonder snijden, dat gun je toch iedereen! En dat scheuren mochten ze ook houden, ook al heelt dat wel beter.
Maar Allah Sekur, het was goed gekomen en pijn vergeet gelukkig snel, als het eenmaal over is.

opereren UMC borstkanker Photography on Tuesday (#PHOT) is een initiatief van Karin Ramaker waar ik graag en bijna elke week aan meedoe. Meer PHOT



Trackbacks & Pings

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • May 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: