zorg op halve krach

On 28 July 2015 by Carolien Geurtsen

vakantiekrach 600Gister even langs tante geweest. Ik dacht dat het wel slim was om er te zijn als de tijdelijke vervanging van mijn tantes huishoudelijke hulp voor het eerst zou komen. C, waar tante al jaren heel erg aan verknocht is, (en vice versa), is namelijk 3 weken op vakantie en dat is echt behoorlijk schokkend én uitermate ontregelend voor iemand met Alzheimer. Zeker nu sowieso de zorg zelf ook ontregeld is door meer vakanties. Al die vreemde gezichten over jouw vloer zijn bedreigend.

Om 12.30 uur zou de nieuwe, T, er zijn, zo had ik met de planningsmevrouw van de zorginstelling afgesproken, of liever gezegd zij met mij want echt fijn, ze had zelf opgebeld om een vaste persoon, op hetzelfde vaste tijdstip als dat C. altijd komt, te regelen. Omdat dit minder onrustig zou zijn. Superlief en waar en heel goed meegedacht. We zouden na mijn komst nog net even samen boodschappen kunnen doen. Had ik bedacht.
We bleken meer tijd te hebben. Het eerste wat tante zei was, “Ze heeft net gebeld, en komt van twee tot vijf, wel wat laat hoor“. Dat was ik met haar  eens, en behalve dat vond ik het ook ietwat onhandig omdat ik er zelf speciaal voor gekomen was en niet tot 14.00 uur zou kunnen blijven voor een kennismaking, maar okay. Go with the flow.

Dan toch gelijk maar efkes boodschappen doen, zo dacht ik, voordat de verpleegkundige van de thuiszorg de tussen de middag medicijnen zou komen ‘uitreiken’, een term die ik al sinds aanvang van de thuiszorg uitermate afstandelijk en ronduit vreemd heb gevonden, maar dat terzijde.
Mijn tante was ietwat onrustig, had de tafel al gedekt voor het (warme) middageten toen ik om kwart over 11 aankwam en wilde de deur niet uit. Eten leek ietwat aan de vroege kant, dus ik stelde haar voor om nog even lekker te gaan zitten, kletsen.
Zullen we er dan eentje nemen, vroeg ze. Een jonkie. Dat zei ze niet zo direct want ze kon niet helemaal op de naam komen, maar wel dat ze de fles van onze neef had gehad, en ik begreep haar sowieso gelijk. Want zo driemaandelijks drink ik een jonge jenever bij haar terwijl zij zelf een glaasje rode wijn neemt, maar dat is meestal heel wat later op de middag dan rond ruim vóór het middaguur.
Ik glimlachte, dacht aan bezoekjes van een andere tante, waar dit tijdstip meer bij pastte voor een jonkie en zei, ja hoor, ook al had ik nog niet echt uitgebreid ontbeten. Wat kan mij het schelen, dacht ik. En samen zaten we gezellig na een goeie proost op een mooie zomer wat bij te kletsen over de finale van de Tour de France, die ze blijkbaar helemaal had ‘uitgezeten’, want het was wel een hele rit geweest zei ze nog. Maar wel heel leuk.
Het deed me deugd dat ze überhaupt gekeken had. Ze had het me zondagochtend al aangekondigd, maar heeft een sterke afkeer tegen de tv en – kijken ontwikkeld vanwege het vele slechte nieuws en de voor haar inmiddels lastig geworden bediening. Daardoor loopt ze vaker dan vroeger met haar ziel onder de ar als ze thuis is.

Door het wijntje en het kletsen ontspande ze en daaronder zat ze naar bleek goed in haar vel te zitten. Ondanks dat de verpleegkundige nog niet geweest was, kon ik haar overhalen om alvast te gaan eten, en alweer voor de gezelligheid at ik als ontbijt een hapje van haar favoriete tagliatella met zalm mee.
Na het eten kon ze het wederom van de onrust niet houden, omdat de thuiszorg er nog steeds niet was, en zei, ik denk dat ze me weer vergeten zijn, (dat komt deze vakantieperiode wel vaker voor helaas), ik ga een sigaretje roken. Ik riep haar achterna ik bel wel even en zo gezegd zo gedaan.

Inmiddels zelf vastbesloten om sowieso niet langer op mevrouw thuiszorg te wachten, had ik de paracetamol al uit het medicijnkoffertje gehaald en kon dus telefonisch ook gelijk mededelen dat dat niet op het cijferslot had gezeten, en of ze dat even door wilde geven aan de mevrouw van vanmorgen, die nu tevens niet hoefde te komen omdat ik de medicijnen had ‘gegeven’ en wij boodschappen gingen doen voor de thuishulp kwam.
Een voor mij onbekende dame beklemtoonde dat ze dat zou doen. De mij zo vertrouwde Jeroen van Planning die ik anders altijd aan de telefoon krijg, is ook met vakantie, net zoals trouwens degene die de thuiszorgers aanstuurt, alsmede de thuisbegeleider die iedere week komt om een wandeling met haar te maken, zo zag ik op de kalender die ik doorbladerde. Zo’n grote zeer goed leesbare één dag per pagina A4 size kalender die ik voor het gemak
van in één oogopslag weten welke dag het is voor haar aangeschaft heb, en voor het daarop kunnen bijhouden wat er te gebeuren staat. Of niet dus.

Helaas is de thuiszorg zelf sind 1 juli overgegaan op een digitaal dosier en, daar zit ‘m de crux, vult daarmee ook niet meer het papieren zorgdosier in ter informatie voor familie en mantelzorgers, noch leest het onze aantekeningen.
Op navraag kreeg ik te horen dat dat inderdaad wel onhandig is voor ‘zulke betrokken mantelzorgers als jullie zijn’.
In december komt er namelijk pas een voor de familie toegankelijk digitaal dosier en in die tussentijd (dus nu over 4 maanden als alles goed gaat) zou het een beetje behelpen zijn ja… Ik vroeg haar nog wel hoe we überhaupt betrokken kunnen blijven als updates over onze tantes wel en wee niet voor ons toegankelijk zijn. Daar had ze geen echt antwoord op.
Nou zijn het engelen bij de thuiszorg en zeker de reguliere krachten enorm ingespeeld op mijn tantes staat van zijn, dus ik was geenszins van plan om in de strijdbeugels te stappen, maar mijn verbazing én zorg voor de nabije toekomst waren en zijn wel heel groot.

Er lagen allemaal kleine briefjes op tafel van de ene thuiszorger aan de andere – want het daarnaast liggende zorgdosier wordt dus niet meer door hen gebruikt – en iedere keer pakte mijn tante in het voorbijgaan dan weer het ene dan weer het andere briefje op en probeerde voor de zoveelste keer opnieuw te doorgronden wat er op stond.
Ze wordt er onzeker van dat ze niet begrijpt wat er staat, dát is super akelig, en ik vraag me ter plekke af waar ze met hun verstand zitten. (Ik merk dat ik op mijn pissige praatstoel begin te zitten, vast niet leuk om te lezen, maar ik ben nou bijna klaar, dus nog even geduld).
Ik heb alle briefjes opgepakt en samen met een notitie van mij in de medicijnkist gestopt en die weer op slot gedraaid. In de hoop dat degene die gisteraavond de medicatie kwam verzorgen ze ook werkelijk tot zich zal nemen, en ik neem me tegelijk voor om dit bovenstaande verhaal als cadeautje op het bureau van de door mij zo geliefde D (thuiszorgbegeleidster) haar bordje te leggen – Geen leuk begin voor haar zo direct na de vakantie, maar toch, er zal geevalueerd moeten worden hoe het dit jaar gegaan is.En hoe niet.

Tante en ik hebben vervolgens lekker samen boodschappen gedaan, ik gelijk voor vandaag, als zij en mijn vader bij mij komen eten. Even wat anders,  het toch ook zo vertrouwd dinsdag ritueel.
Ik ga haar zo halen. Dan kan ik in ieder geval zien wat er met de briefjes gebeurt is en wie weet heb ik wel post terug.
En haar natuurlijk vragen hoe het gegaan is met de nieuwe tijdelijke huishoudelijke vakantiehulp, hopelijk geen halve krach.



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • April 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: