Zucht naar opluchting – misschien eindelijk schot in één zaak

On 15 January 2014 by Carolien Geurtsen

non-random-acts - boots

Tot gisteren of eigenlijk een half uur geleden was ik niet van zins om nog te bloggen. Gisteren dacht ik nog: ik stuur één soort van privé blog per e-mail naar mijn trouwe lezers, vrienden en bekende meelevers over de huidige stand van zaken, mijn huidige stand, met daarbij de dringende vraag als zij niet verder op de hoogte gehouden zouden willen worden om dat dan echt aan te geven. Ik vond het wel mooi geweest, die voortdurende stroom van ellende. En iets anders was er even niet de afgelopen weken.
Maar mogelijkerwijs komt er eindelijk structureel schot in mijn zaak. Een mens-onwaardige behandeling (niet mijn woorden, wel mijn beleving) lijkt ten einde te zijn komen.
Misschien krijg ik vandaag voor het eerst sinds 25 december weer leef/weekgeld overgemaakt, want zo is me in een email van gisterenmiddag beloofd. Er wordt naar verleden gang van zaken gekeken en mogelijk zelfs verontschuldigd, al is ook dat afwachten.
En misschien mag ik per 1 februari weer mijn eigen financiën beheren, de geluiden zijn nog tegenstrijdig edoch het is hardop én zwart op wit tot mij gekomen.

Hoezeer ik dat toejuich valt met geen toetsenbord te beschrijven. De energie die het gekost heeft om mee te kijken náár mijn financiën, om dingen, ontwikkelingen, te voorzien en ze aan de verantwoordelijke mensen aan te geven zonder dat daar iets mee gedaan werd, en dat maanden, bijna een heel jaar lang, én zelf niks te mogen doen, dat  is van een slopende, uitputtende soort die ik niemand gun.
En om niet gehoord te worden, genegeerd of als niet dat dan gekleineerd, ik ben/heb daar niet boven kunnen blijven staan, het heeft mij ontwricht en aangetast in mijn voordien vrij onvoorwaardelijke vertrouwen in de mensen binnen de instanties, en diep van binnen ook vaak in het leven in het algemeen, en in mijn hoe dan ook vrij onuitputtelijke begrip en veerkracht.
Ie der een die me in dit afgelopen jaar gesteund heeft en nog, en bij heeft gedragen tot mijn behoud, behoud van zelf, van eigenwaarde, én die mij letterlijk en figuurlijk heeft gevoed en verwend met gulle gaven, aandacht, tips, warme glimlachen, knuffels, een luisterend oor, stilte en uitingen van meeleven én plaatsvervangende briesende woede : mijn dank is onuitsprekelijk groot!

Mijn voorwaarde is wel dat ik dat  – mijn eigen financiën overnemen – alleen doe als de niet door mij gemaakte fouten in het afgelopen jaar niet op mijn bordje terechtkomen, er een goed budgetplan is en een goede overgangsregeling zodat ik ook een eerlijke kans krijg, zowel om mijn eigen financiële boontjes te doppen als om aan mijn toekomst te bouwen. Mijn verlangen voor 2014, bouwen in plaats van overleven.

De uitputting die op dit moment voelbaar mijn deel is, en het broze evenwicht waar ik geestelijk en emotioneel in verkeer, is alleen maar bij benadering voor te stellen door de mensen die mij nog heel onlangs gezien of gesproken hebben (of die ik via Private Message, Whatsapp of DM of via 1.0 brieven gelees-sproken heb’).
De allerfijnste nieuwjaarswens kreeg ik gisteren van mijn peut: “Ik wens je in 2014 je autonomie terug”!
Thuisgekomen lag daar de email op mij te wachten die suggereert dat de eerste schreden daarvan dichterbij zijn dan ik nog geen week geleden had durven dromen, tot voor drie dagen wist ik niet of ik het zou redden, was ik geestelijk en emotioneel een wrak, en was ik werkelijk dicht bij een dramatische beslissing die ik gelukkig uit heb kunnen stellen en waar ik hopelijk nooit meer voor kom te staan. Dank voor de enorme ondersteuning daarbij.

Ik weet nog niet of ik doorga met bloggen, ook al woont schrijven onder mijn huid. Als het me zoals vanouds energie geeft of gaat geven en me lichter en helderder en vrolijker maakt, zal ik dat zeker doen, maar vandaag weet ik dat nog niet. Schrijven voor mezelf, zeker, maar publiceren, posten, bloggen alhier, dat weet ik nog niet.

Nu ga ik proberen te zingen, o nee, ik gá zingen, ook al vind ik het eng 😉

en iedereen die op ook maar bij benadering vergelijkbare manier in de penarie zit, héél heel veel sterkte!
naar ik heb begrepen ben ik een van de heel heel velen. hang in there.



9 Responses to “Zucht naar opluchting – misschien eindelijk schot in één zaak”

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • June 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: