zwarte piet en vuurwerk afsteken zijn nu eenmaal tradities. Mijn zaterdag ook, maar dan anders

On 11 October 2014 by Carolien Geurtsen


Zaterdag was vruggah mijn fijnste dag van de week en  misschien nog wel. Onberedeneerd.
Misschien gewoon omdat er geen school was, maar dat was het niet alleen, want, net als veel kinderen zo heb ik later begrepen, althans van mijn generatie, ik vond de zondag vreselijk.
Anders dan dat er geen echt warm werd gegeten maar soep of patat, iedereen min of meer in en om het huis bezig was en regelamtig in contact met elkaar, kan ik eigenlijk niet bedenken. Een vakantiegevoel op een dag in de week. Zoiets.
Wel/niet mee boodschappen doen met mam of juist met paps, die ieder andere winkels gingen bezoeken. Of mee naar het voetballen met pappa, (toen was ik nog echt jong trouwens). Het was ook of iedereen wat vrolijker was dan de rest van de week.

Nu doe ik als het even kan nog steeds een soort van alsof wilde ik schrijven, maar wat beter klopt is moeite.
Moeite om dat te benaderen, een vaag plezierig onderbuik- of hartverwarmend gevoel. Best een uitdaging in je uppie, maar vaak lukt het, en soms gewoon vanzelf.

Vanmorgen begon ik net als iedere morgen met een muziekje om me t laten verrassen

Het blijkt dat als ik die ‘like'(om zelf te onthouden en eventueel voor de maker), dat dat acuut op twitter verschijnt, zo merkte ik aan de retweet even later. En

Zojuist alweer voor de vakere keer aan het Whatsappen met vriendin A, wat steeds weer uitmond in  een waar gesprek, en al of niet toevallig alweer op de zaterdagochtend.
Vorige week beklemtoonden we weer hoe blij we zijn met elkaar en met die ware gesprekken, want nee, het was geen verschrijving daarnet. Hoe gemakkelijk we de diepte ingaan en ook weer loslaten om het over douchen, boodschappen of met de hond wandelen te hebben. Maar we gaan dan ook al een tijd en veel diepgang terug. Onze eerste kennismaking was tijdens een tantraweek voor stellen/koppels/paren en we konden wederzijds goed met elkaar opschieten. En nee we hhebben wel gedanst maar niet geswingt in de recente betekenis van dat woord.
Volgens mij heb ik zelfs nog de leren broek van haar partner aangehad op het slotfeest. Dat waren nog eens tijden (dit vanwege zijn maat broek toen en mijn maat broek nu).
Het is vandaag mijn ex zijn verjaardag, en daar ging het gesprek zojuist dan ook over. Over wel of niet  ontact hebben en hoe dan.

Daarna nam ik de tijd om wat blogs te lezen, onder andere de leuke van Cor: Ode aan Odems. Zeer de moeite waard.
Ik werd er althans heel blij van.

En zojuist mijn beste reisverhaal getweet in de hoop dat ik de prijs, een vliegreis voor twee personen, win.
A, dan neem ik jou mee!

Van de tweet is geen woord gelogen trouwens. Het was 1986 en de rest is historie.

 

Dan heb ik ook nog een mail beantwoord aan de Couchsurfer die over twee weken hier neerstrijkt voor een weekend van Amma alhier, dat is die mevrouw van de helende omhelzingen volgens mij.
Mega leuk dan weer, zo’n interessante bijkomstigheid. Met een uitnodiging in diezelfde mail om aldaar een Indiaase maaltijd te komen nuttigen, bereidt door Indiase monniken. Heerlijk en enorm leuk om daar deel van te mogen uitmaken.
Hij, Fransman, had zijn mail laten vertalen in het Nederlands, om mij tegemoet te komen, hoe lief is dat, en om echt goed helder te krijgen of het geen bezwaar is dat hij ‘s avonds laat thuiskomt, hij is vrijwilliger daar.

Nee, heb ik hem net in het Engels geantwoord – mijn Frans is niet je dat – dat is geen bezwaar, en als hij wil kan hij nog een fiets lenen ook, want ‘s nachts (of overdags for that matter) een taxi nemen naar ons bedrijventerrein is bizar prijzig.

Net voordat ik wil gaan ontbijten en ik me met een boek wil terug gaan trekken in de sauna, komt het artikel langs wat bij bovenstaande foto hoort. Ik merk dat ik me toch weer echt begin te ergeren an de zp discussie en de neigingen om er vol in te springen maar moeilijk kan onderdrukken. Gisteren had ik mijn verbaasd alwel gepost en van de week een paar prikkelende artikelen gedeeld, maar ik weiger om er veel eenergie in te steken of om me te laten afbekken in de publiek ruimte, dus ik probeer het minimaal te houden. Dit is een artikel waarvan ik oprecht kan zeggen dat ik het nog niet gelezen heb, dus ook niet weet wat ik van de inhoud vind, maar de titel: Zwartepiet en vuurwerk afsteken, het zijn nu eenmaal tradities spreekt me erg aan, evenals die van vanmorgen

o nee, dat was deze 🙂

en verder verlang ik gewoon heel erg naar deze plek:

early Morning balloon flightwend me af van wat er nu niet is en denk ik dat mijn zaterdag gevoel erg vanzelf begon omdat gisteren de vrijdag opluchting groot was. Nu naar de vervolmaking voor mijn pijnlijke rugspieren met een boek. Daar draai ik graag mijn eigen rondjes en bedank in gedachten nog een keer de gulle geefster van de bon. * Lang leven de lieve saunabon geefster*.

PS: bricht op mijn zoon zijn whatsapp: na 9e geen wifi meer. Geen idee. Wie het weet mag het zeggen. Want je krijgt de zoon wel uit de moeder maar de moeder niet uit haar rol.

PSPS: Deze hoorde er ook nog bij. Nu kan de rest van mijn zaterdag echt beginnen



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2017
    M T W T F S S
    « Jun    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: