zwervende verhalen wel en niet verteld

On 1 October 2014 by Carolien Geurtsen
Thoughts feeling

Thoughts feeling

We schrijven brieven. Hadden een summer break zo hier en daar. Een was er verloren, gelezen en niet teruggevonden. Dook weer even op. Je zei het al, van een ander email adres moet de verklaring zijn…

Je hebt m nog een keer gestuurd. Net weer gelezen. Toen was ik er stil van en nu nog dieper stil.

Onderstaande muziek kwam vanmorgen op mijn ochtendritueel check YouTube even pad, en heb ik nu opstaan terwijl ik dit schrijf, omdat ik voelde dat dat moest. Een liedje voor jou. En ik weet nog niet waar ik heen wil met schrijven, maar daar zijn het brieven voor.

Om verschillende redenen hebben we vroeger over straat gezworven en jij bent uitgebreid ingegaan op de jouwe. Ik weet niet of ik klaar ben om de mijne op te schrijven of dat ooit word. Petje af voor dapper schreef ik net, ik pak hem er even bij…

en luister naar de tekst en de door merg en been gaande stem van Asaf Avidan. “I said oh babe I am yours” versta ik eindelijk na de vijfde keer dat hij het zingt just before he tunes his guitar, en dan verder gaat met de Reckonin Song. “One day baby we will be old, old baby, will be old and think about all the stories we could have told….

Deze liedjes zijn voor ons en alle andere zwervenden door het leven nu of ooit
en voor alle nooit vertelde verhalenvertellers

Liefs, heel veel liefs,
Carolien

Natte tenen

Asaf Avidan: NPR Music Tiny Desk Concert

Gepubliceerd op 4 mrt. 2014

BOB BOILEN: “So I’m driving down the road when I hear this incredible voice coming out of my car speakers — part Janis Joplin, part Nina Simone — and I wonder, “Who is she?”

That day, I’d ripped a number of CDs onto my phone and didn’t remember which record this was. Upon a quick glance at my phone during a traffic light, I discover the name Asaf Avidan. Next traffic light, I look it up and I see a picture of a skinny, handsome white male. I figure that’s a mistake — that I must have typed the wrong name — so I wait to get home.

What I discovered floored me. Asaf Avidan is a 33-year-old, very well-known Israeli singer, formerly with a folkish rock band with gold records called Asaf Avidan & The Mojos. He’s now on his own with a solo record and no U.S. record label to put it out, but he’s on a solo tour that’s stunning. He stopped us all cold when he began to sing at the Tiny Desk. There’s a disconnect, when you watch this, between what you see and what you hear. And those songs that he writes? Well, he truly understands his voice, and they’re just some of the best tunes I’ve heard in a long time. –BOB BOILEN

Set List

“My Latest Sin”
“Different Pulses”
“Reckoning Song”

Credits

Producers: Bob Boilen, Denise DeBelius; Editor: Olivia Merrion; Audio Engineer: Kevin Wait; Videographers: Denise DeBelius, Gabriella Garcia-Pardo, Olivia Merrion; photo by Jim Tuttle/NPR

Brieven aan Carolien – Verloren brieven

PS – Nagekomen bericht
Ik zag net welk liedje ik daarvoor luisterde vanmorgen, en die mag er nog wel even bij in het kader van Zelf de Slingers



6 Responses to “zwervende verhalen wel en niet verteld”

  • Hallo Carolien,

    Soms zijn dingen lang geleden genoeg gebeurd om er met gemak over te kunnen praten. Andere dingen zijn nooit lang geleden genoeg en zullen altijd ergens in een kamertje in onszelf blijven met de deur op slot. Ik voelde me dan ook niet dapper toen ik schreef wat ik schreef. Vond het wel een beetje spannend om te publiceren. Maar hoe vaker ik het overlas hoe verder het bij mij vandaan leek te staan. Als ik het nu lees lijkt het bijna alsof het niet over mij gaat. Maar over een ander willekeurig persoon. Kennelijk kunnen woorden dat, afstand maken, afstand overbruggen misschien ook wel, woorden zijn goed in dingen met afstand.

    Een vriendin vroeg zich eens af hoe het kon dat ik nog nooit depressief of overspannen geraakt was. Nadat wij een paar avondjes hadden zitten Fanclubben. (ken je dat? vast wel! Zo nee lees het Handboek spiegelogie van Willem de Ridder). Kennelijk werden de hobbels die wij in ons leven gehad hebben gewogen en even zwaar bevonden. Alleen leek ik het er zonder kleerscheuren vanaf gebracht te hebben, en waren haar kleren gerafeld en gescheurd alsof zij de gene was die thuisloos was geweest. Naar haar idee had ik een effectieve manier gevonden om hobbels en obstakels het hoofd te bieden. En misschien is dat ook wel zo, maar ik heb geen idee wat het geheim is. Ik doe maar wat.

    Wel praat en schrijf ik vrij makkelijk over vrij veel onderwerpen. Natuurlijk niet tot in detail, natuurlijk heb ik ook dingen die ik in een doosje stop die ik weer in een laatje stop in een kamertje waar ik vervolgens de deur van dichtdoe. Ik herken dat in jou. Dat weinig taboes hebben. Schrijven over wat er echt toe doet. En dat vind ik fijn.

    Maar nu even iets anders. Ik ben langzaam mijn weg naar het gaywereldje waar ik me zo lang in thuis heb gevoeld weer een beetje aan het terug vinden. Weer eens een bezoekje aan een lang vergeten kroeg. Zelfs een bezoekje gebracht aan een damesbar (normaal gesproken vermijd ik dat, omdat de sfeer vaak zo uhhh hoe zal ik het noemen, opgeschoten? is). Ik ben zelfs biseksueel wezen picknicken. (vermeed ik normaal gesproken ook altijd, want waarom moet je als biseksueel ineens aparte bi dingen gaan doen? Waarom zou je een subgroep in een subgroep willen zijn? het voelt zo kijk mij eens lekker anders zijn, zelfs de gayscene is voor mij niet genoeg). Het valt mij op dat in die scene transseksuelen een steeds grotere plek innemen. En daarmee ook de mensen die ineens niet homo/lesbisch, bi of hetero zijn, nee nu zijn mensen in eens panseksueel. Ik bekijk het van de zijlijn maar snap al die extra hokjes eigenlijk niet zo. Waar komt toch de behoefte van mensen vandaan om maar te blijven labelen? En al die labels steeds verder te specificeren in sublabels onder het sublabel? Waar is nog ruimte voor spontaniteit, voor kijken wat is, als je gewoon in het nu bent? Mensen voelen zich vrijer door al die hokjes en alles te definiëren tot er niets meer te definiëren valt. Maar mij persoonlijk lijkt het nogal claustrofobisch.

    x

    Laura

    • Heb je dat bij de ander posts ook Joost? Dit is er een uit een serie en onderdeel van een aantal brieven ‘en deze keer ietwat cryptisch inderdaad 😉

      • Ik had nog niet eerder bij je gelezen Carolien; zie wel dat de post een eigen karakter heeft vergeleken met wat ik elders bij je zie. Relativeer mijn reactie daarom; mijn aandacht is gewekt.

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • May 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: